home4

Verslagen 2008

Welkom op de homepagina van Michael Dewilde. Triatleet uit Sint-Laureins.

Planning 2008

Na IM Florida gingen de sportattributen voor een 4-tal weken aan de kant om me mentaal en vooral fysiek terug op te laden. En dan eens bezig zijn met andere dingen zoals onze kleine spruit. De dagen vliegen voorbij, maar gelukkig worden de nachten stilaan ietsje langer…

Vorige week ben ik nog eens een dagje naar Leuven getrokken voor de fiets- en looptesten en de resultaten waren zeer bevredigend. Terug een stapje hoger dan vorig jaar en dit met beperkte trainingsarbeid. Daar ik vorig jaar in volle voorbereiding was voor Ironman Zuid Afrika was ik hiermee dan ook uiterst tevreden. Luc Van Lierde, Dennis en Dirk waren aanwezig voor een maximale fietstest, het oogde allemaal vrij indrukwekkend met hun carbonnen ros, gladgeschoren benen en bruin getinte lichaam. Ook zij staan momenteel nog een paar kilootjes boven wedstrijd-gewicht, dus 'k moet me nog geen zorgen maken. Ik zal me binnenkort eens moeten ontdoen van mijn winterdons want de masseur is daar niet zo gelukkig mee en ook voor mijzelf is het niet zo aangenaam wanneer de spierkes eens goed worden gekneed. Dan ben ik terug een kilootje lichter en mentaal klaar om er tegenaan te gaan.

De planning 2008 zit in elkaar met als hoofddoelen BK Brasschaat en Hawaii. Dit is een voorlopige planning en hier en daar zal wel nog een tussentijdse wedstrijd worden ingelast indien noodzakelijk.

Hieronder Jelke's eerste bezoek aan het zwembad. Ongetwijfeld voelt ze zich beter thuis in het water dan papa die steeds blijft vechten tegen het water en de klok.

Februari: overwinteren

Het 2e jaar op rij maakte ik de omgeving van de Algarve onveilig tijdens de maand februari. Monte Gordo, de place to be voor Nederlandse gepensioneerden, was dan ook mijn uitvalsbasis. Vorig jaar was ik daar nog in het gezelschap van unbeatable Benny, Miek en Erika Csomor en leerde de omgeving dan ook beter kennen, de ideale trainingsplek, als je het mij vraagt. Nu is ook het nieuwe zwembad geopend en het sportcomplex volledig operationeel.

Samen met mtb-makker Martin wou ik er een goede basis leggen met voornamelijk veel fiets- en loopkilometers. Nogmaals merci voor je gezelschap en begeleiding op de fiets tijdens de looptrainingen. Ik heb alles zoals gepland kunnen afwerken en me optimaal kunnen voorbereiden zoals het hoort.

In Portugal was het volop fruitpluk. Zalig, de zoete smaak van verse appelsienen. Citroenen, mandarijnen en appelsienen vielen er met bakken uit de bomen en de vitamientjes gingen vlot naar binnen. Hopelijk kan ik het komend seizoen ook de vruchten plukken van de geleverde trainingsarbeid, hopelijk veel zoetigheid en niet te veel citroenen. K moet me verlopig nog even koest houden, want het is nog een tijdje vooraleer we pas in topconditie moeten zijn. "Geduld is een schone gave".

Ook de ronde van Algarve kruiste enkele malen ons pad en we gingen een bezoekje brengen aan onze streekrenners (Crielken en Hovelynck) bij de start in Villa Real. Gelukkig kent de wielersport in Portugal nog niet zo'n succes als bij ons en kon je nog rustig een babbel doen met de renners tussen enkele wielerfreaks.

Als jullie wat bijkomende informatie willen over de trainingsfaciliteiten (parcours, openingsuren, faciliteiten, extra's...), geef gerust een seintje. Bij vele atletiekers en ploegsporters is de regio al gekend, ook op de fiets kan je er flink invliegen, zowel op het vlakke als pittige klimtrainingen.

1 Mei: adrenaline rush

Op 1 mei stond voor mij de eerste seizoenswedstrijd op het programma, al was het wel eentje in speciaal formaat. Met een 6-koppig SMO-gezelschap gestart voor 'een achtsteke' in tijdritformule. Iedereen had er zin in om zich na de lange winterslaap nog eens te testen. Ook voor mij was het al van Florida geleden dat ik nog eens in actie was. Bij de verkenning van het fietsparcours was het duidelijk dat we geen risico’s mochten nemen op de smalle en (toen nog droge) vuile baantjes. Tijdens onze gezamelijk loopje waren we nog even aan het grappen en grollen dat we hopelijk in de laatste 500m bergaf richting finishlijn niet onze snelle vezels gingen moeten aanspreken. Want strijkijzers zoals we zijn, hebben we weinig van die witte spiermassa… maar het draaide anders uit.
Ondertussen was het flink gaan regenen en ook enkele hagelbollen kwamen uit de lucht gevallen. Gelukkig zaten wij toen lekker warm binnen in het zwembad, maar dit zou het fietsparcours wel veranderen in een modderstroom en voor zulke weersomstandigheden had ik net geen cyclocross tubes bij.
Onze zwemmer Tom op kop deed z'n werk voortreffelijk en loodste ons mooi naar de vooropgestelde zwemtijd. Als 3e team beginnen fietsen op zo’n kleine minuut van de leiders. Op de fiets naderden we stelselmatig op de mannen van Atriac en Tri GT. Maar de loopproef ging alles beslissen met 3 ploegen op een handvol seconden.
In de laatste lijn richting aankomstboog zag ik ons team nee-knikken, sterven, doodgaan en terug herrijzen… Klasse teammates! 't Was super om zo te kunnen winnen en 't deed me ongeloofelijk deugd (zoals je wel kan zien op de foto). Ook nog een dikke chapeau voor onze dames, die met een gehavende ploeg, toch mooi de titel wegkaapten.

25 mei: Niederbronn-les-bains

Ik heb deze nieuwe wedstrijd in de Franse Vogezen uitgekozen als eerste tussentijdse test om te kijken hoe het met de conditie gesteld is. Bij aankomst op donderdag nog even het loopparcours (10,55 km) verkend en toen ik de namen Nierderbronn en Oberbronn tegenkwam wist ik al vlug hoe laat het was… Mijn Duits is niet zo goed, maar dat versta je al snel als je na 2 km voor een muur aankijkt. Het was een zwaar loopparcoursken met zo’n 600 positieve hoogtemeters.
Op vrijdag dan even het fiets- en zwemtraject verkend. Het fietsparcours start met een zware fietslus van zo’n 17 km om dan terug aan Mouterhouse (startplaats) te passeren. Dit eerste zware stuk zou al voor een eerste selectie zorgen.

In totaal hadden zich zo’n 1200 atleten ingeschreven. De mannelijke profs en alle dames startten samen om 9u30 en dan elke 5’ een volgende startwave. In de 2e wave alle Fransen. Ik in de derde wave samen met alle buitenlanders. En als laatste waren de veteranen aan de beurt.
De laatste week voelde ik me niet super op training, het herstel verliep niet zo vlot en er kwamen enkele kwaaltjes opzetten. Dus ik was gestart met beperkte ambitie en was eigenlijk ook niet super gemotiveerd want wat zou dat geven na een mindere week. Met 3 extra immodiums en de nodige koolhydraten dan toch van start gegaan.

Ik was goed weg en zat vooraan van mijn wave. Al snelle hadden we enkele witte en oranje mutsen te pakken en kon het slalommen beginnen. Gelukkig had ik het zwemtraject goed verkend en kende ik alle kanten een beetje. Zo kon ik me vrij goed oriënteren. Ware het niet dat sommige oranje mutsen me soms in verwarring brachten (ook de boeien en ballonnen waren oranje). Na 24’25” zat de 1900m erop (22e tijd). Na wat gesukkel in de wisselzone (door te weinig focus) dan toch de juiste attributen te pakken gekregen.

Bij het fietsen weer zeer voorzichtig gestart om geen onnodige energie te verspillen, want het zou een zware race worden. Het was een schitterende omloop met een golvend karakter.

Eens in Transition 2 aangekomen had ik snel het juiste loopritme gevonden en ik ben eigenlijk het hele looptraject nooit echt in de problemen gekomen en heeft niemand me nog gepasseerd, dus ik voelde wel dat het lekker draaide. Enkel bergaf lopen blijft voor mij steeds heel belastend en heb altijd heel veel spierschade na enkele steile afdalingen (dus daar moest ik voorzichtig zijn om mn mussels niet plukke murm te lopen). Daar is specifieke training voor nodig, maar hier in de polders zijn de hoogtemeters nogal beperkt. Aangezien ik in een latere wave was gestart had ik eigenlijk geen flauw besef van mijn eindresultaat, maar zag al snel dat een 7e stek mijn deel was en was hiermee dan ook super tevreden. En kon me daar tussen enkele sterke internationale lange afstandsatleten nestelen. Een goede opsteker dus voor de rest van het seizoen. Een schitterend parcours voor diegene die van de nodige hoogtemeters houden en een goede organisatie al hebben de Fransen wel nog een paar werkpuntjes voor de volgende editie, maar een wedstrijd met veel potentieel. Ook de douchemogelijkheden waren vrij beperkt, zoals je kan zien op de foto's...???

Na de race kreeg ik nog te horen dat de eerste 10 heren recht hebben op centjes. Ik mocht me niet inschrijven als pro (omdat ik van de federatie geen attest krijg van Pro statuut, idem IM-races), dus hoop dat ik mijn centjes alsnog mag ontvangen zodat hiermee mijn verblijf bekostigd is... Ik had gekozen voor het alternatieve circuit en hopelijk gaan ze dus de reglementen van de IM niet hanteren...

Niet altijd zonneschijn...

Sinds dinsdag na de triatlon in Niederbronn heb ik last gekregen van een ontstoken rechter voet. En bij het loszwemmen voelde mijn voet nog serieus gevoelig aan. Na een halve triatlon heb je meestal wel wat stijve spieren en gewrichten, maar dit was geen normaal gevoel en ik dacht dat het wel in orde ging komen na een beetje loszwemmen en aquajogging op woensdag... maar het ging van kwaad naar erger. Dan donderdagmorgen direct een bezoekje aan de osteopaat maar daar zag Mr. Lampaert (www.2handen.be) direct dat er iets niet pluis was. Want na enkele jaren kent hij mijn lichaam wel vrij goed en weet hoe het reageert bij zware inspanningen. Hij verwees me direct door voor foto's en nen scan in de kliniek om een breuk of scheurtje uit te sluiten... gelukkig daar enkele een zware ontsteking en vochtophoping vastgesteld van mijn teenstrekkers en buigers (ter hoogte van mijn voetgewelf, ten gevolge van een overbelasting van wat bergop en bergaf te sjollen zeker). En er werd me een week platte rust voorgeschreven (niet evident, als je weet dat elke triatleet kickt op de nodige dagelijkse dosis endorfines en er anders nogal ambetant bij loopt). Nu is het gelukkig al iets beter na een intensieve kinébehandeling en ICE-principe. Maar na overleg met de sportarts is deelname morgen aan de thuiswedstrijd uitgesloten. Dus morgen zullen geen startnummer 1 zien passeren op zijn tijdritbolide door de Sentse polders... Ik zal mijn titel (met veel pijn in het hart) aan de Boerekreektriatlon, niet kunnen verdedigen. Dus de strijd voor de zege en het provinciaal kampioenschap ligt open! Ik zal morgen zeker van de partij zijn om vanaf de zijlijn om mijn SMO-makkers aan te moedigen en dan zondag van de partij (als medewerker) aan de Memorial van Unbeatable Benny.

8 Juni: te lang of te kort?

Ik ben zondag van start gegaan in Harsewinkel voor een kwartje
(no drafting). Vorig jaar kon ik daar met de overwinning gaan lopen. Nu ging het zwemmen (toch zo’n dikke 1’ sneller dan vorig jaar) voor mijn doen in zo’n 50m-bad behoorlijk goed. Als 17e beginnen fietsen en dan rustig naar voor opgeschoven. Er werd zoals elk jaar terug veel gestayerd, maar de scheidsrechters weten hier correct in te grijpen. Te lang wachten om voorbij te steken, blokking, niet laten terugzakken uit stayerpositie, nummerbelt niet om bij fietsen,… alles werd correct nageleefd. De situatie bekijken vanop afstand of van tussen de struiken en dan accuraat ingrijpen, geen waarschuwingen. Fluiten, kaart tonen en op boekske. Direct 2’ straftijd zonder pardon.

Ik kon met 1’10” voorsprong aan de afsluitende 10 km beginnen maar het lopen vlotte niet super en moest dan ook toezien hoe mijn EJOT-teamgenoot Simon Jung met nog passeerde na zo’n 6 km. Ik kon niet aanpikken…Ontploffen en melkzuur produceren tot achter mn oren, lukt voorlopig nog niet. Maar k zit wel al goed op kruissnelheid en kon het tempo nog wel eventjes volhouden, maar daar kwam ik op deze korte afstand net niet ver genoeg mee (of was het lopen net iets te lang eigenlijk..???).
We haalden de winst met het team binnen en verstevigen hiermee onze positie van de NRW-Liga. Nu nog 10 dagen goed trainen met wat extra intensiteit en dan een beetje taperen voor Brugge en Brasschaat.

22 juni: Brugge die schoane?

Brugge is oltied schoane als ter wat te belevn valt in de reijtjes. Het is weeral een tijdje geleden maar zaterdag ben ik van start gegaan in Brugge, geen super voorbereiding achter de rug. Want op maandag en dinsdag verplichte rust door darmperikelen, een veelvuldig toiletbezoek en extra platte rust. Slapjes en weinig motivatie maar gelukkig keerde het tegen dat het weekend was en kon me terug opladen.

In vergelijking met vorig jaar kende ik hier een matige zwemstart (wist nochtans dat het hier belangrijks was om vanaf het begin mee te zijn) en deelde aan het eerste brugje al snel in het gewoel. Op een identiek parcours was ik zo’n 10” trager dan vorig jaar (ergens rond 20e positie uit het water; toch heb ik volgens zwemcoach Bieke technisch veel vooruitgang geboekt en zal het er wel uitkomen). Ik heb het steeds moeilijk als direct keihard wordt gestart zonder deftig te kunnen inzwemmen.

De fietsproef was degelijk met een 10e fietstijd en het grootste deel alleen te fietsen. Na zo’n 30 km kwam ik bij het groepje met mn SMO-teamgenoten De Vreeze en Dobbelaere in het gezelschap van Frederiek Van Lierde, Hoeyberghs en de meedrijvende Veramme. Natuurlijk zaten hier enkele snellere lopers tussen, die gebruik konden maken van de slipstream van de fietsgroep om vooruit gestuwd te worden.
Het looponderdeel voelde toch beter aan dan enkele weken geleden en gelukkig ook geen last ondervonden van mijn voet op het kronkelende en hobbelige loopparcours door de Brugse binnenstad. In de laatste loopronde nog even de struikjes opgezocht (dit is me nog nooit overkomen, zelfs niet in een volledigen), blijkbaar waren de darmproblemen nog niet volledig van de baan ondanks het feit dat ik toch wat preventieve middeltjes had genomen.

Net top 10, geen super gevoel maar best tevreden met het resultaat. Een knappe organisatie, maar het deelnemersveld overstijgt toch stilaan de mogelijkheden daar aan de molens. Al moeten ze toch dringend werk maken van de stayerproblematiek in België en eens durven sanctioneren. Dus "men in black" tracht een beetje minder streng te zijn bij het inchecken en laat allerlei pietluttigheden (kleur van de transitionbak, overdreven helmcontroles,...) achterwege en probeer wat meer in te grijpen bij het fietsonderdeel. De "no drafting races" zijn een groot succes, maar laat het zichzelf niet verpesten. Zondag staat in Brasschaat terug een andere wedstrijd op het programma. Echt diepgaan, afzien gelijk de beestenlukt me niet… blijkbaar heeft mn lichaam nood aan nieuwe prikkels en trainingsbelasting wil ik in deze kwartjes beter scoren. Maar zondag staat in Brasschaat natuurlijk wat langer werk op het programma. Hopelijk kan ik daar terugkijken op een goede wedstrijd en mijn eerste seizoenshelft afsluiten met een mooie klassering op het BK.

29 juni: Niet goed genoeg

Zondag 29 juni stond het BK Lange afstand al een tijdje met rood aangestipt in mn agenda en wou er mijn eerste seizoensblok mooi afsluiten in Brasschaat. Op voorhand had ik gehoopt op een top 10 plaats op het Belgische kampioenschap tusssen het sterke deelnemersveld, maar door enkele laattijdige afzeggingen kon ik misschien toch dichter eindigen. Een deftig zwemnummer afgewerkt, degelijk gefietst (met toch wat verval op het einde) en slecht gelopen. Ik kon ergens in 12e stelling beginnen lopen (6e Belg) maar moest deze positie in de laatste 2 km nog afgeven aan de veel snellere Diepart, Goedhart en Preem. T was lang geleden maar ik zag sterrekes aan de aankomstlijn... de battijen waren op!

Materiaal, voeding, vochtbalans stonden goed op punt enkel nog wat doseren, wat extra wedstrijdhardheid en t komt wel in orde.
K had me beter wat koest gehouden op de fiets en me wat weggestoken op de fiets (want er zat een verschrikkelijke wind), maar k wou vooruit en geen afwachtende houding aannemen. Ik ben uiteindelijk 15e geworden in het algemeen klassement en 9e Belg, niet goed genoeg gezien het wedstrijdverloop en op het einde nog enkele plaatsen verliezen is nooit goed voor de moraal.
Na een 4-tal deelnames heb ik in Brasschaat nooit een schitterend resultaat neergezet, misschien is dit wel een wedstrijd die me niet echt ligt?

Nog bedankt aan coach Randal en zijn vrouwken Darline die speciaal afgezakt waren om het gebeuren te volgen. Het was voor onze cijferfreak niet gemakkelijk om alles nauwlettend te volgen met de verschillende startgroepen en vele looprondes, maar hij deed zn werk weer voortreffelijk.
Nu 3 dagen op mijn lui gat zitten en een relatieve rustweek en dan rustig beginnen aan een goede opbouwblok voor de volgende wedstrijd de Ironman 70.3 in Antwerpen en dan het langere werk richting Hawaii.

Klets, Boem, Knots en Patat

Na de laatste wedstrijd ben ik terug stevig begonnen met enkele volumeweken en het draaide wel heel goed. Vorige week zondag heel dom tegen het asfalt gekwakt tijdens het losrijden met mn Aerotic-bike. Na een lange duurloop aan zee wou ik nog even de beentjes losrijden en ben dan domweg van mn stuur geschoten toen ik mijn drinkbus wou nemen. Toen ik met de kop naar beneden reed ben ik over een boomwortel gereden. Concentratieverlies? Vermoeidheid? Of gewoon lomp? Zeker een heel domme val maar naast wat kleine schaafwonden, zijn het vooral mijn ribben die serieus pijn doen. Zaterdag een eerste keer een stevige koppeltraining afgewerkt, de training zelf verliep nog wel behoorlijk, maar erna moest ik me in allerlei bochten wringen om pijnvrij te kunnen zitten, liggen of staan. Na een goede week is er eigenlijk nog niet veel verbetering (het is eigenlijk nog iets erger geworden) en dan zit je dus met veel vraagtekens voor Ironman Antwerp. Ik wil dan ook graag kost wat kost aan de start staan tussen de Belgische toppers. Mijn opbouw voor Hawaii zal dus moeten herbeken worden en k hou me wel bezig met wat alternatieve trainingen. Wat de komende week zal geven horen jullie wel en hopelijk positief nieuws.

Forfait!

Na een grondige check-up deze week en nog wat bijkomende trainingen werd beslist om niet van start te gaan in 't Stad zondag 3 augustus. Ik kan momenteel rustig trainen, maar eens de hartslag boven de 140 gaat, beginnen al mijn ademhalingsspieren in de buurt van mijn linker borststreek volledig te verkrampen en krijg ik serieuze pijnscheuten. En moet ik mijn tempo terugschroeven.

Dus voor de 2e keer dit jaar moet ik noodgedwongen aan de kant blijven. Dit is me de voorbije jaren nog niet overkomen en niet zo eenvoudig voor 't kopke. Ijs, intensieve kiné, electrostimulatie, voltarenpleisters, drukverbanden, kinesiotape, wisselbaden,... weinig lijkt voorlopig te helpen. Maar wat is de beste remedie? Platte rust zeker? Al is dat nu net hetgene wat ik als laatste optie kies...

Hopelijk kan ik terug snel pijnvrij sporten. Dat maakt het toch net iets aangenamer (ook voor mn nabije omgeving). De dokters geven me 5-6 weken tot ik terug 100% ben en dan komt Hawaii natuurlijk akelig dichtbij. Maar de basisconditie blijft ondertussen wel op punt en aan reserves en motivatie zal ik dan ook zeker geen gebrek hebben eens de gashendel terug open kan/mag. Wordt vervolgd!

16 augustus: Deugddoende overwinning

Zaterdag 16 augustus stond ik nog eens aan de start in Duitsland voor een halve triatlon in Hückeswagen. Na wat probleempjes de laatste weken door mijn valpartij en de pijnlijke ribben had ik er echt zin in. Ik ging er van start voor het Duitse EJOT-team in de Liga-race. Op vrijdag waren we vertrokken om het parcours nog eens te verkennen en wat te genieten van het mooie weer met ons 3-tjes. Ik kreeg ter plaatse al snel de persoonlijke begeleiding van 2 lokale oudjes op hun mountainbike, die me tot in de puntjes het fiets- en loopparcours toonden.

Het zwemmen verliep goed en ik kwam op een goede 1’ achterstand uit het water van Tewes. Al snel vormde zich op de fiets een groep van een 10-tal atleten achter 3 individuele atleten. Ik probeerde een paar keer weg te rijden, maar telkens in de afdaling kwam de groep terug. Er werd dan ook naar hartelust gestayerd. Normaal wordt er in Duitsland heel streng gecontroleerd, maar nu heb ik slechts één scheidsrechter gezien op het hele traject. Ik heb me dan ook maar achteraan het pak gehouden en wat krachten gespaard, want wegrijden had geen enkele zin. Na overleg met mijn teamgenoot “Doc Schneider”, wist ik al snel waar de snelle lopers zaten. De koploper, Uerdinger Heiko Tewes, liep steeds verder weg van ons, de rest werd bijgehaald en bij het ingaan van de derde fietsronde had hij 1’50” voorsprong op de achtervolgers. Ik kon me na 55 km fietsen toch niet meer stil houden in de groep en heb in de langste klim toch geprobeerd om weg te geraken en de wedstrijd zwaar te maken. Door de langere wedstrijdduur moeten er dan altijd wel enkelen lossen en wordt er zo nog een mentaal tikje uitgedeeld. Bij het binnenkomen van de 2e wissel was de voorsprong reeds geslonken tot 40”. Na 3 van de 5 km lopen bergaf kwam de Kölner Mattias Graute me gezelschap houden en hij nam al snel enkele meters afstand, maar ik bleef toch aanklampen. Hij was heel snel gestart en ik wist uit het verleden dat hij me al een aantal keer wist te verslaan in de afsluitende loopproef. Ik had mijn loopgordel meegenomen om voldoende vocht en energie binnen te krijgen en ook omdat ze bij de bevoorradingen spuitwater aangeven van een of ander lokale natuurlijke bron. Dan slaat je maag wel helemaal in de knoop. We bleven steeds zij aan zij lopen en na 10 km kwam een official naast Mattias fietsen en riep hem toe dat Sabatschus op komst was, waarop hij direct een versnelling plaatste en ik hem een 20-tal meter moest laten gaan. Maar ik bleef gewoon mijn eigen tempo lopen en een km verder had ik hem terug bijgebeend. Na 14 km, eigenlijk geheel onverwachts, op een kort klimmetje van zo’n 100m, moest hij lossen. Ik bleef gewoon mijn eigen tempo lopen en hij was duidelijk te hard van start gegaan en kon zo nog 2’ uitlopen.

Een deugddoende overwinning! Het houdt de motivatie en focus richting Hawaii hoog, nu ben ik 2 weken thuis om wat extra kilometers te maken. Het was eerst de bedoeling om nog af te zakken naar Font Romeu. Maar na overleg, bleek thuis verder trainen toch een betere optie. Trainingen en rust kunnen de komende weken tot in de puntjes worden afgestemd.

Woensdag kon ik terug mijn eerste looptraining aanvatten, want heb toch redelijk wat spierschade opgelopen op het heuvelachtige parcours. Dus we weten waaraan we nog moeten werken de komende weken. Volgende afspraak op woensdag 3 september in Knokke.

3 september: 4e in Knokke

Woensdag 3 september werd voor de 10de keer de zwintriatlon georganiseerd in de grensstreek. Het zwemmen verliep voor mijn doen zeer behoorlijk, samen met teamgenoot Sander Dobbelaere kwam ik als 14e uit het water. Na wat geklungel met m'n tijdrithelm, (moest hem 3 keer opnieuw opzetten omdat m'n flappies bleven steken) kon de jacht beginnen. Ik wist al vrij snel dat ik goed bezig was want Karel Smet, Hoeyberghs, Kjell Verleyssen en Koen Veramme had ik veel sneller te pakken dan normaal. Er zat een heel stevige wind (meestal zijwind of pal op kop), waardoor eigenlijk weinig atleten aanstalten maakten om te volgen. Na een goede 30km kon ik het groepje met Jammaer, de 2 Van Lierdes en Zeebroeck vervoegen. Even achteraan de groep mn nummer losgemaakt en omgedraaid, want dat hangde blijkbaar al de hele tijd omgekeerd. Toen kwam een scheids even informeren of ik wel het extra lusje had gereden... Ik stond bijna op ontploffen! En dan de laatste 5 km maar zelf tempo gemaakt en nog een beetje weggereden van de groep achtervolgers op Beke. In de wisselzone had ik zo'n goede 25" achterstand op Rutger en kon ik als 2e de zeedijk opdraaien (met de snelste fietstijd blijkbaar). Ik dacht dat de snellere lopere me vlug te pakken gingen hebben, Axel Zeebroeck kwam er al snel over en liep de eerste loopronde beduidend sneller maar ik kon mijn positie behouden. Ik zag hoe Beke onbedreigd naar de overwinning snelde, ik voelde de hete adem van het Belgisch triatlonboegbeeld in m'n nek en rond km 9 kwam Luc tot bij mij. Hij versnelde even en ik kon vrij gemakkelijk volgen. Ik had de finishzone goed verkend en wist heel goed waar de streep lag, want het was veranderd tov. vorige jaren om de toeschouwers op de tribunes wat meer sensatie te bieden (door de toeschouwers werd dit spektakel ongetwijfeld gesmaakt, voor de atleten daarentegen deed het pijn...). Maar daar heb ik toch wel een taktische fout gemaakt door Luc als eerste de chicanes te laten opdraaien en daarna kan je eigenlijk heel moeilijk passeren. Ik viel dus net naast het podium op 3" van een derde en 8" van de tweede stek.

Terug knappe prestaties van onze SMO-bende. Ik ben heel tevreden over de huidige fiets- en vooral loopprestaties. Met een 4e stek ben ik uiterst tevreden (al had ik toch graag eens op dat podium gestaan) en had hier vooraf willen voor tekenen. Nu nog 2 weken stevig doortrainen vooraleer te vertrekken naar Hawaii, dat is daar natuurlijk nog andere koek, wordt vervolgd...

Oktober: Ironman Hawaii, de 20ste editie!

De dagen voor ons vertrek

De laatste volumetrainingen voor ons vertrek zitten er bijna op. Gisteren nog eens in Leuven langsgeweest voor wat testjes en een laatste intensieve training in de klimaatkamer. Vochtopname, voeding en trainingsopbouw nog eens op punt gezet. Nog een weekske werken (en zorgen dat alles op de sportdienst een beetje vlotjes loopt tijdens m'n afwezigheid, maar gelukkig heb ik daar zeer behulpzame collega's die veel opvangen en inspringen waar nodig) en dat zijn we riebedebie, t zal deze week terug lekker gektisch worden vrees ik. Vlug nog alle materiaal tiptop in orde krijgen, nog wat speciallekes hier en daar, zodat we met een gerust gemoed kunnen vertrekken.

Op het tropische eiland dan wat aanpassen en hersteltrainingen om dan nog een korte intensieve blok af te werken en te taperen de laatste 2 weken (Annickske zal me terug moeten afremmen, want dat is voor mij altijd een moeilijke periode). Vanaf volgende week zal er terug wel regelmatig een update zijn van mijn compagnons vanop Big Island (hoop ik toch). Vanaf 5 oktober zijn Randal, Wim en Maarten ook aan de andere kant, al weet ik niet of ze nog tijd gaan vinden voor hun dagelijkse blog met hun dagelijkse (en ook wel nachtelijke zeker) bezigheden...
We hebben er zin in, Aloha!

Vrijdag 26 sept.: Big Island (door Michael)

Eindelijk na enkele dagen hier op het eiland eens een update. (aangezien het gezelschap het een beetje laat afweten, zelf maar even achter de pc gekropen). De lange vlucht is goed verlopen en ons Jelke heeft zich flink gedragen. Maar het blijft toch een verre onderneming en daarvan moet je toch enkele dagen herstellen. Tijds- en klimaatsomschakeling waren ook voor ons een hele aanpassing. Maar nu loopt alles naar wens, ons kleintje vindt stillekes aan de nodige nachtrust en haar bioritme valt terug in de juiste plooi. Ook haar eerste verjaardag hebben we hier op de gepaste manier gevierd met taart, bijhorende smospartij en zwempartij.

Donderdag en vrijdag stonden er enkele klimaatstrainingen op het programma met wedstrijdsimulaties. Een looptraining in Energy Lab op donderdag en nog eens het volledige fietsparcours op vrijdag afgewerkt. Toch redelijk groggy thuisgekomen want de wind zat bij het terugkeren (en ook in het doorgaan eigenlijk) goed tegen. Op mijn schema stond het laatste uurtje uitbollen, maar t was stoempen tot in Kona (sorry coach, maar t zal binnen enkele weken niet anders zijn). 4 Energiebars, 8 drinkbussen sportdrank, 6g zout en nog wat Squeezygels later stond ik terug aan onze condo. ’s Avonds nog even de beentjes losgegooid langs Alii Drive voor een rustige duurloopje (en Jan kon hem nog eens uitleven op z’n skates). Voor de rest zijn de meeste toppers hier ook al present en de laatste voorbereidingen aan het treffen.

Nu nog een 2-tal dagen stevig trainen en het zware trainingswerk zit erop, dan begint de tapering richting 11 oktober. We zijn deze keer tijdig vertrokken en dit heeft toch wel het voordeel dat je nog de laatste intensieve trainingsblok aan wedstrijdomstandigheden kan afwerken. Voeding en vochtopname kunnen indien nodig nog wat bijgestuurd worden.
Het begint te kriebelen, tot binnenkort voor een update!

Zondag 28 sept.: "Me and my Impala" (door Jan)

Vond ik de amerikanen in Panama City, Florida eerder nors en kortaf, niets daarvan in Kona, Hawaii. Of heeft het gewoon te maken met het verschil tussen een grootstad en een provinciestad?! Best mogelijk. In ieder geval hier geen Wendy’s, Burger King, Hooters en Coyote’s op iedere straathoek. Gelukkig maar! Wel gebleven zijn de “All American Cars”. Wij hebben geen probleem om ons te integreren en huurden dan maar een echte Chevy Impala.

“Great hunk, great trunk”! Het beest slurpt echter gallons benzine; de airco zal er wel iets mee te maken hebben want die draait op volle toeren. Bij nader inzien zijn wij niet veel beter : wij kappen ook veel vocht binnen. Niet te verwonderen bij temperaturen van +30° C (80 ° Fahrenheit).

Woensdag 1 okt.: "Good vibrations" (door Michael)

Na een verdiende rustdag gisteren zijn we vandaag nog eens gaan trainen om het niet af te leren. De verplichte rustdag kwam welgelegen, want de zware trainingen en de verre reis hadden hun tol geëist. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om er een dagje op uit te trekken, 't een en het ander bezocht en lekker gerust onder de palmbomen bij een 'frisse' bries. Vandaag nog 4 uurkes gebold met wat intensieve blokken en 1u zwemmen in het openluchtzwembad. Ook de versnellingen vandaag nog eens goed getest en het nieuwe verzet dat ik heb geinstalleerd voor Hawaii (44-54) komt goed van pas, ik kan op de klimmetjes vlugger een tandje kleiner schakelen om extra krachten te sparen , bedankt Alain (Cycloon).

En het goede gevoel was vandaag terug, het liedje van de Beach Boys speelde dan ook regelmatig eens door m'n hoofd op de fiets. Het menselijk lichaam zit toch knap in elkaar. Na een rustdag worden de herstelprocessen in gang gezet en deze "onnatuurlijke periode voor elke atleet" zorgt ervoor dat je niet alleen gaat herstellen maar zelfs gaat "over-herstellen" of supercompenseren. Het afgetrainde body gaat zich sterker opstellen dan voor het beestenwerk en op die manier zal het prestatievermogen toenemen (dat proberen wetenschappers de atleten toch wijs te maken). Tapering Off... we zijn eraan begonnen, het aftellen kan beginnen.

De agenda voor de volgende dagen staat terug goed gevuld met wat bezigheidstherapie om de spierkes op spanning te houden en het kopke gefocust te krijgen. Wat staat er zoal nog op het programma: materiaalcheck, bezoek aan chiropractor en masseur, beentjes raceklaar maken, afhalen wedstrijdmateriaal, een coupe Hawaii, briefing, nog wat bezoekjes hier en daar en veel eten en rusten. De meeste Belgen zijn hier paraat en het wordt hier stilaan gezellig druk. Ze gaan zich hier wel nog wat moeten reppen om het parcours raceklaar te krijgen want gisteren hebben alle atleten nog een mail ontvangen dat de afslag op Palani road pas klaar zal zijn den 10e.

Donderdag 2 okt.: “Aloha Kãne, Wahine en Keikie” (door Jan)

Voor de gewone stervelingen onder ons die hier geen buitenverblijfken hebben: hallo man, vrouw en kinderen.

Stillekes aan valt alles hier in zijn plooi! De vedettenparade komt op gang (juist masseur Wim, coach Randal en bikemechanic Maarten ontbreken nog maar die komen zondag met hun privéjet). Naar het schijnt is hun jacht al gereserveerd voor maandag.

Het taperen is begonnen. Voorwaar geen gemakkelijke periode! “Teveel tijd om na te denken en een lichaam die goesting heeft om er in te vliegen” (voor alle duidelijkheid: ik spreek hier niet over mijn lichaam).

Volgende week maandag begint “de aanloop naar de hoogdag van het triathlongebeuren”. Massage, afspraak kapper, atletenregistratie, opening “Ford Ironman village”, helmet/bike and gear check-in. Kortweg : het aftellen kan beginnen!

En nu wikiwiki mijn “skates” aan! Michael is bezig met een koppeltraining en tijdens het lopen zorg ik voor de bevoorrading. “een zonovergoten Ali'i Drive” of “Parijs by night” (Annick en ik gingen vanavond normaalgezien skaten in Parijs…): het heeft alle twee wel wat.

Vrijdag 3 okt.: "Entourage" (door Michael)

Een paar dagen geleden deed ik misschien een beetje oneerbiedig tov. "mijn compagnie" en heb wel het een en het ander recht te zetten vind ik. Annick en Jan doen er alles aan om mijn laatste voorbereidingen zo perfect mogelijk te laten verlopen. De gezonde en koolhydraatrijke kost staat op tijd en stond klaar, bevoorradingen indien gewenst bij trainingen in tropische temperaturen, privé-chauffeur, kinderoppas tijdens mijn dagelijkse middagdutjes, alles staat en valt hier met "mijn planning". Zonder hen zou het hier maar een eenzame bedoening zijn en hun steun en waardering heb je als sporter toch nodig om je dag in dag uit mentaal en fysiek klaar te stomen voor die ene sportieve uitspatting.

Zondag komen ook coach Randal, masseur Wim (ja Wim, volg maar snel ne cursus!) en bike-mechanieker Maarten ons vergezellen.

Een allegaartje die hier eigenlijk per toeval samen gedropt wordt via verschillende vriendengroepen. Randal, kennis via de gemeentelijke sportraad St-Laureins en sportfreak allerhande, zal terug de Belgische delegatie hier in Kona op de voet volgen. Wim, de papa van SMO-belofte Sander Dobbelaere, komt al eens verkennen voor binnen enkele jaren, wanneer zijn zoon zich aan de volgende stap in zijn sportieve IM-carrière waagt. En Maarten De Vos, een mountainbiker van bij de oude garde van de "Stormy Weather Boys" uit Kaprijke, die altijd het triatlongebeuren op de voet volgt en ook altijd te vinden is als begeleider voor de lange looptrainingen. 't Zal een toffe bende worden en ze zullen het ongetwijfeld goed vinden met elkaar, wat niet altijd evident is als je met verschillende karakters, gewoonten en gedragingen enkele weken met elkaar moet doorbrengen. Maar ik zal me eerst nog vooral moeten concentreren op de race en rusten, eten en slapen staan momenteel prioritair. Maar na de race zullen we zeker eens de bloemetjes buitenzetten (ondanks een goed of slecht resultaat), da's beloofd. Want jullie moeten immers ook jullie vakantie opofferen om hier te zijn ten koste van familiale en andere bezigheden. Maar ik zal er volgende week zaterdag eens aan denken, op de momenten dat het wat moeilijker gaat... Alvast nen dikke merci!

Zaterdag 4 okt.: 'Leg Free day' (door Annick)

Gisteren hebben we een beetje van alles gedaan en Michael mocht de benen een dagje rust gunnen:

- Michael gaan zwemmen in zee samen met Aussie Craig Mc Kenzie (iets korter dan gepland want de zee was vrij ruw), wij ondertussen ook een frisse duik genomen
- Michael naar de chiropractor, wij in de kinderhoek met de duploblokken gespeeld
- Samen de chocolade gaan afhalen die Michael gewonnen heeft op onze laatste vlucht. In het begin van de vlucht werd een moeilijke berekening omgeroepen (vluchttijd, afstand in mijl, gemiddelde snelheid en wij moesten het exacte aankomstuur berekenen), waarop wij allemaal zachtjes onze oogjes sluitten. Bij aankomst werd Michael beloond voor zijn rekenwerk met een bonnetje voor een gratis doos chocolade. Je ziet: lui zijn wordt soms ook beloond!
- Kleine snack gaan eten bij de chinees.
- Michael naar de kapster (hij was groggy toen hij buitenkwam, 5 kapsters in zijn buurt was iets te veel van ’t goeie), wij gaan shoppen en zitten smelten in de auto
- Met zijn allen baantjes gaan trekken in 't zwembad, Jelke vanuit de buggy.

- Naar ‘Ali’i Market’: verse kokosmelk gedronken, pitaja geproefd (vrucht van de cactus) en een ckocoladebommetje (vers gemaakt met plaatselijke cacaobonen, kokos, macadamianoten, bijenpollen, …) gekocht voor Michael. Jelke ondertussen lustig haar buggy voortstekend…
- Erna onze boottocht gaan reserveren (ja Randal, je staat er ook op!)
- ’s Avonds zijn we naar de ‘manta ray’ gaan kijken in het Sheraton Hotel. Hier zetten ze spots op de oceaan. Het plankton komt naar het licht gezwommen en grote roggen (wel 2 meter) komen dit plankton opeten. Prachtig om zien!
- Dan: samen met Jelke onder de lakens en snel naar dromenland!

6 okt.: Wat doet een topatleet op enkele dagen voor het grote moment ? (door Wim Dobbelaere)

Je raadt het : nog eens met de familie ontspannen. En wij, Randal, Maarten, Jan en Wim, we waren blij dat we erbij konden zijn.
Annick had het keurig van voren gepland : met zijn allen op snorkeltoer in de mooie baai van Captain Cook. Dat is de Engelse ontdekker van Big Island. Misschien niet de meest vredelievende figuur van toen, maar hij heeft daar toch zijn monument gekregen. De dag begon al mooi met een stralende zon en 23° en de Caneele-boys ( zo noemden die Hawaianen ons toch) vertrokken te voet vanaf ons Condo naar het startpunt van de snorkeltoer. Na een uurtje varen tot de baai kregen we een tropisch ontbijt voorgeschoteld. Dan nog een snelcursus snorkelen en we waren klaar om enkele uren te genieten van dit prachtige ongerept stukje biotoop. Hier zie de tropische vissen uit Nemo op minder dan een meter, ja soms op enkele centimeters voor je duikbril uit zwemmen. Geen gevaar, zelfs niet als de reuzeschildpad of de walvishaai in de buurt is. In dit gebied zal je ook de reuzerog en zelfs dolfijnen niet zelden tegenkomen.

Michael heeft er ook van genoten : snorkelen is rustig zwemmen, en op enkele dagen voor de Ironman betekent dat ontspannen, relaxen en nog eens de spieren losmaken . Dat betekent ook meteen de stress wat laten varen. Jelke kon zelfs eens mee in het warme en heldere water. De kleine barbecue tussendoor leverde nog een vegetarische hamburger op en de verse ananas en mango is goed voer voor een atleet.
Hoe dicht Michael zal eindigen, mogen we nu nog niet voorspellen. Daar vormen de weersomstandigheden, het selectieve parcours en ook de uiterst sterke tegenstand een te gevoelige factor voor. De voorspellingen laten we hier dus buiten, want vandaag was een dag van pure ontspanning, rust en genieten.
Zijn trouwste supporters danken voor deze mooie dag…

8 okt.: Nog 3 nachtjes slapen (door Michael)

Na de problemen gisteren met mijn Rotor-crankstel/ kettingbladen, (want blijkbaar was het rondelleken dat gebroken zat niet verkrijgbaar hier en zouden ze het misschien tegen vrijdag hebben...), maar voor de "safe way" gekozen en een set nieuwe cranks 175mm geïnstalleerd. Vandaag zijn dus alle problemen van de baan en kan nog even gebold worden met de fiets en een korte technieksessie in de pool.

Gisteren een 45' losgezwommen in de baai en aan het keerpunt bleken plots een hele school dolfijnen me te vergezellen... echt zalig om zien, wel raar als je in het begin zo enkel van de vinnen rond je ziet cirkelen. Maar gelukkig heb ik nog al m'n tenen en vingers.

Voor de rest mag het voor mij snel zaterdagochtend zijn, ik heb er echt zin in. Nu nog 3 dagen lekker koolhydraten stapelen en veel, heel veel drinken. Zodat mijn lichaam een mooie buffer aanlegt voor zaterdag. Morgen is mijn vrouwtje jarig, dus dat gaan we vanavond eens gepast vieren om de zinnen nog even te verzetten.

Volgens mij gaat het zaterdag een dagje worden voor de hardrijders, want de wind zal van de partij zijn (zoals toch de laatste dagen) en de favorieten zullen Macca en Alexander trachten op zoveel mogelijk achterstand te rijden. Wie durft hen aanvallen of zijn eigen graf delven? Zijn het de Duitse hardrijders, rookie Andy Potts, Lieto, Sindballe of komt het van onze Bink?

Laat die Mumuku-winden maar komen en hopelijk krijgen we een mooie race! We hebben hier allemaal onze top 10 bij de dames en heren bijna klaar, de winnaar staat zeker de nodige spijs en drank te wachten na de race...

9 okt.: Het begint te korten. (door Maarten)

Deze ochtend heeft Michael zijn fiets in orde gebracht, nummer op geplaceerd, bandjes nog eens gecontroleerd, reserve materiaal op juiste plaats bevestigd, zodanig dat het het minst in de weg zit maar toch zeker mee is.
Aansluitend zijn we naar het zwembad vertrokken. Michael wou nog wat baantjes trekken en ondertussen hebben wij ook wat in het water gepeddeld. Want ja, in vergelijking met die echte atleten gaan wij niet snel vooruit in het water. Maar dat mag ook wel zeker, zij trainen er al hun hele leven voor en wij liggen maar eens sporadisch in het water. Verscheidene atleten komen zo toch nog eens in het zwembad de armen loszwemmen (Faris, Nina, Chabaud, Bayliss,...).
Aansluitend is ons mobiele brigade, Randal en Wim, het loopparcours gaan verkennen, want zij gaan proberen Michael het meest te zien tijdens de wedstrijd. Dus zij vertrokken met de wagen om correcte kilometers (miles) van bepaalde punten te weten zodanig dat ze kunnen rekenen hoeveel tijd zij en Michael dan ongeveer nodig hebben om tot die verschillende punten te geraken.

Dan zijn we Michael naar de kinesist gaanbrengen, voor een laatste massage en wij hebben ondertussen nogmaals een wandelingetje gemaakt op de expo van verschillende triatlonspullen.
Erna was het middagdutjestijd voor Jelke en papa. Aansluitend even loslopen (ik met de fiets…) met Michael. En als afsluiter van de dag: de ‘Ironman pasta party’. Bedankt Wim en Randal om te blijven voor de atletenbriefing en een mooie samenvatting te maken voor Michael, want hij gaat nu slapen!

10 okt.: “He's doing the distance” (door Jan)

“Reluctantly crouched at the starting line,
Engine pumping and thumping in time,
They deftley manuver and muscle for rank,
Fuels burning fast in a loaded tank.”

Onmogelijk te voorspellen hoe de race zal verlopen.
Alles is mogelijk: CLIMAX of anticlimax, STEVIGE ZEEBRIES of af-landse wind, ZINDERENDE HITTE of hoge bewolking, JUISTE TAKTIEK of niet. Ook de details zullen mee helpen beslissen. Vertrouw op ervaring!

De absolute wereldtop tekent hier present, allen met maar EEN doel voor ogen. Aan Michael om zijn plaatsje er tussen te vinden.

“He’s racing and pacing and plotting the course,
He’s fighting and biting and riding his “iron” horse!
Cause he’s doing the distance,
He’s going for speed,
He’s all alone now
in a time of need........”

11 okt.: Wereldkampioenschap Triatlon Ironman Kona – Hawaii met succes afgerond (door Wim)

Michael Dewilde heeft de verwachtingen hier in Kona meer dan waar gemaakt. Met een 72-ste plaats overall, tussen een deelnemersveld van meer dan 100 profs en een 5-de plaats in de leeftijdsgroep 25-30 jaar mag deze lang maar goed voorbereide race een succes worden genoemd.
Als semi-professionele triatleet en 29 jaar tussen alle grote namen van deze aarde, is een top 100 plaats een grote eer. Hiermee eindigde hij ook als 5-de Belg en samen met Wim Van de Wiele, de enige niet profs in dit rijtje.

Om 6h45 locale tijd gingen de profs in het water voor deze 3,8 km zwemmen, 183 km fietsen en 42,2 km lopen. Michael ging, samen met alle andere niet-professionele atleten, om 7.00 h van start. De trouwe Belgische supporters die waren achtergebleven konden dit allemaal via de Website van Ironman of zelfs via verschillende internationale TV-stations op de voet volgen, als ze er tenminste een nachtje voor over hadden. Van hieruit wisten we dat de naaste verwanten en vrienden ergens in de Meetjeslandse polders ('t Moeschtuintje) in spanning alles hebben gevolgd. Van hieruit werden de locale gegevens doorgestuurd en omgekeerd.

Michael bouwde zijn wedstrijd zorgvuldig op (zoals we hem kennen), met een voor hem goeie zwemtijd van 1:00:30 - het zwemmen in oceaan mag natuurlijk niet onderschat worden. Op dat ogenblik kwam Michael als 39-ste in age-group 25-30 door. Na de wissel wisten we echter dat we op een sterke fietsprestatie konden rekenen. Het parcours is ook zeer selectief : blakende zon boven 30 gr, voortdurend stijgen en dalen en soms een angstaanjagende zijwind, die volle concentratie vraagt. Wij volgden naar een tussenpunt op 60 km, waar we 2 doortochten konden volgen. Bij de eerste doortocht op Kawaihae zagen we een frisse Michael, en toen was hij al naar een 25-ste plaats opgeschoven. Van daaruit was het nog een lastige weg heen en terug naar het keerpunt in Hawi. Op onze standplaats noteerden we al een opgave van Bert Jammaer. Jammer voor de Belgische winnaar van IM-Lanzarotte, maar volgens zijn vriend Johan ging het totaal niet op dit parcours vandaag.
Tijdens het wachten op de 2-de doortocht konden we ook de passage van Marc Herremans meemaken, die met zijn handbike deze steile hellingen moest trotseren. Hier konden we ook de strijd om de 1-ste plaats tussen Sindballe en Lieto meemaken. Ook Bracht kwam op een verrassende 8-ste plaats door en zou later nog opschuiven. Voor Marino moesten we wachten tot plaats 20.
Het wachten op Michael loonde, want bij de tweede doortocht noteerden we terug enkele plaatsen dichter.
Bij de fietswissel kwam Michael uiteindelijk als 16-de in zijn age-group door in een tijd van 6:06:87, bij een fietstijd van 5:06:57. Hiermee was hij niet super tevreden, want het voelde niet super aan en kreeg enkele moeilijke momenten te verwerken met de harde wind.

Wij volgden ondertussen op de eerste doortocht op 2,5 km na de wissel. Thierry Verbinnen had toen nog de eerste plaats in H25-30 in de benen, maar de tijd tussen Michael en Thierry slonk zienderogen tijdens de marathonproef. Op de verschillende tussenpunten konden we steeds een constant sterke prestatie vaststellen, en gedurende de gehele loopproef heeft Michael geen zwak moment gekend. Als je dit kunt, dan weet je dat je blijft opschuiven naar voor. En dat gebeurde ook zo. De een na de andere tegenstander moest eraan geloven, tot zelfs Thierry Verbinnen, die na het fietsen nog een voorsprong had van 14 minuten, rond km 40 kon Michael hem ter plaatse laten.

De aankomst in Kona op het tropische podium is gewoon schitterend. Dit is triathlon op zijn best, iets waar elke atleet van droomt. Als je hier nog over de aankomst kan komen, in een tempo waarin je de marathon bent gestart, dan ben je een Ironman waard. Uiteindelijk heeft Michael in 3:07:11 de loopproef afgewerkt. De totale tijd bedroeg uiteindelijk 9:20:11, een schitterende tijd op dit uiterst selectief parcours. Hiermee eindigde Michael als 5-de Belg op een 72-ste plaats in de totaalstand. Ronkende namen als Rutger Beke (3), Marino Vanhoenacker (23), Loic Helin (56) en Wim Vandewiele (68) eindigden nog voor Michael.
Nu zijn seizoen erop en mag er eens gefeest worden!

The days after (door Michael)

Na de wedstrijd op Big Island wou ik ook nog kort even mijn relaas doen. Het zwemmen was degelijk, zonder forceren vrij relaxed gezwommen (niet te veel kloppen gekregen zoals vorige keer), na de eerste 400m kon ik al vrij comfortabel zwemmen en me degelijk positioneren aan de buitenzijde, misschien iets te veel gezwommen, maar lekker relaxed (aan de linkerkant of was het de andere linkse? - zie foto).

Over het fietsonderdeel kan ik eigenlijk kort zijn, ik kwam nooit echt in mijn ritme. Ik had zeker geen superdag om er stevig in te vliegen en het verschil te maken met mijn concurrenten.
Niet te veel energie en tijd verliezen en hopen op een beter moment in de afsluitende marathon, want zo’n Ironmanneke is immers een hele lange dag.

Tijdens de loopproef ging het vanaf het begin eigenlijk goed en heb daar eigenlijk geen enkel zwak moment gekend. 3u07’ was mijn uiteindelijke marathontijd, degelijk op dit parcours. Tijdens de laatste loopkilometers kon ik nog enkele leeftijdsgenoten bijhalen en zo naar een 5de plaats in mijn leeftijdscategorie lopen.

Dus een degelijke wedstrijd, maar zeker niet super! Maar ik heb er velen zien sneuvelen, dus ben heel tevreden dat ik onder dergelijke zware omstandigheden toch vrij “comfortabel” kon finishen en ook de dagen erna eigenlijk weinig spierpijn ondervind. Voedingsplan en vochtopname stonden perfect op punt. Vooraf had ik twijfels of deze hitte en hoge luchtvochtigheid wel voor mij bestemd waren, maar nu zijn deze toch wel voor een deel weggewerkt. Maar toch blijven enkele vragen onbeantwoord:
Ben ik te voorzichtig geweest tijdens zwemmen en fietsen? Waarom komt mijn sterke fietsonderdeel er nog altijd niet echt uit op de volledige afstand?
Weer stof om de volgende weken over na te denken, bij te sturen en nieuwe doelen te maken! Maar ben ervan overtuigd dat het nog beter kan, dus afspraak binnen een paar jaar zeker…

Nog eens bedankt allemaal voor de toffe berichtjes en sms’kes. Ook mijn vrouwke en entourage kan ik niet genoeg bedanken. Want via hen bleef ik steeds op de hoogte van posities en tussentijden, zo blijf je gefocust en gemotiveerd tot de finishlijn.

Maandagmorgen bij zonsopgang vertrokken met onze Cessna Propeller, voor welgeteld 10 personen, een piloot en wat bagage. De fietskoffer en wielen kwamen nadien met een transportvliegtuig. Dat was al een belevenis op zijn eigen, we waanden ons even in Walibi. Schitterend om zo een zicht te hebben op de verschillende eilanden. Nu zitten we hier nog enkele dagen op Maui om wat te luieren, surfen, snorkelen en wat natuurpracht (Haleakala; vulkaankrater op 3750m, tropische tuinen, grotten, watervallen en natuurlijke zwembaden) bezoeken met familie en vrienden. Ook eens lekker schransen en de batterijen opladen zal er zeker bij zijn de volgende dagen. Wat wil een mens nog meer?

Mahola & Hang Loose!