Verlichting voor dummy's > Citaten > Cultuur > Maria Madelon Deze pagina: Dwijze teksten van kunstenares Maria Madelon van Velthoven. Samensteller: Hans van Dam. Deze website: NIET-WETEN.NL. De titels van de citaten zijn van mij, tenzij anders vermeld  bron: persoonlijke correspondentie Kwikzilver letters, hieroglyphen formules, karakters... ik zie het als coderingen waarmee de snelheid van gedachten en interpretaties gepoogd worden zichtbaar te maken, objectief weer te geven wat bedoeld wordt. universele taal een gecodeerde universele taal die open is vrij is organisch... bestaat niet kwikzilver, illusie fata morgana... op het moment dat je de omschrijving denkt te hebben glipt die weer uit je gedachten maakt plaats voor een betere passend bij het nieuw moment wetenschap, taal de tekens zijn statisch wanneer er genoteerd word staat het vast is er een deur geeft het naast opening, gevangenschap op zoek naar vrijheid bevrijding gebruik van gevangenschap de immer aanwezige onzekerheid van bestaan maakt de wens om te begrijpen en omschrijven wat het leven is. die taal dat op latijn gerichte alfabet heb ik verbonden met een niet bestaand onwaar alfabet gebaseerd op wat mijn interpretaties zijn net zo min waar als welk ander registratiesysteem echter, het past binnen mijn speelruimte het is een codering waarmee ik eindeloos spelen kan in vorm deze mag veranderen ik streef geen universele allesomvattende codering na de verrassing om vanuit een basis te kunnen spelen een blokkendoos die nog niet verveeld een uitnodiging mee te spelen samen te bouwen te weten dat de kastelen blijven staan, mogen zijn de basis van de constructie is solide doordat hij niet de ware is en steeds om nieuwe invalshoeken roept anders gaat hij dood. ik schop mijn bouwsels zelf weer om het moet weer anders En niet meer van mij heb me altijd verbaasd over het feit dat er vanuit de gedachten-goeden van mensen hoe vrij ze ook zijn bedacht en omschreven, altijd een onzichtbare code voelbaar is. het leegst en wankel voel ik wanneer ik iets volg dat uit mijn hart ontsproten is en ik het lef heb dit voor net zo waar de wereld in te smijten zoals ik om mij heen doorzie gebeuren waarbij ik harde oorspronkelijkheid mis hoe non-conformistisch kan een mens zijn hoe niets kan zijn alles zijn om elk moment weer alles wat hij heeft verworven op het spel te zetten en te etaleren als voedsel voor de wolven op het moment dat iets eruit is dan is het al weg en niet meer van mij Denk ik nu Ik denk dat niemand gelijk heeft. Vanuit welk perspectief dan ook bezien. Ieder vertelt en interpreteert waar die op dat moment zelf mee bezig is. Nodig heeft om gespiegeld te zien Zodra je denkt dat het de waarheid is, zal onherroepelijk een andere invalshoek herrijzen. ook wel weer mooi van ervaringen. Ieder moment kun je er weer uit putten mocht het nodig zijn, mocht je het willen ieder moment is er de invalshoek die hoort bij dat moment. denk ik nu. Vacuum Afstand Opruimen, Verbranden, van die waanwereld, waardoor je jezelf in de greep kunt houden Op deze wijze draait het intellect in een spinning circle steeds kleinere rondjes en komt een moment dat je afgeschoten wordt of het touw knapt en de beweging valt pats boem dood neer. Einde oefening. Of: Je interpreteert een fysiek afscheid met de zuiverheid, opruiming, verbranding... terug naar de oorsprong, terug naar jouw oorsprong hoe veel scenarioos er ook zijn er blijft altijd 1 ding over eigen kern en zelfs die is misschien wel een vacuum een diep zwaar zwart van alle weten en interpretaties en ervaringen... bron: www.mariamadelon.nl/blog/ titels origineel Woorden ik zoek woorden over mij die iets zeggen over jou dat wat ziet over jou zie ik niet dat ben jij je ziet zelf je ziel en zaligheid verschijnen in een vlak door mij beschenen mijn woorden dragen ruimte in zich waarbinnen jij jezelf kunt vullen alleen wanneer jij dit ziet of wil het gaat niet over mij wat ik schrijf is weg Niets doorlopend ben ik gefascineerd door de beperktheid van de geest of ons denken of hoe het ook mag heten de grootsheid van NIETS is voor ons nauwelijks te bevatten. zoiets probeer ik te verbeelden in mijn werk. in woorden alleen lukt het me niet genoeg. bovendien geeft kleur me een blij gevoel! wat ik beklemmend vind, zijn alle aangeleerde betekenissen van kleur daarom speel ik al jaren met het interpreteren en gebruik van kleur op een manier die uniek is. tenminste, het is een manier die ik niet eerder heb gezien en uniek is voor mij ik speel met een structuur die ik bedacht die genoeg openheid geeft om te ontsnappen en me onverwachts verrast het is net zo waar of onwaar als alle taalstructuur of geluidsstructuur of vormstructuur of… grappig hoe mensen kunnen reageren en dingen gewoon niet waarnemen enkel omdat het niet bevestigd wordt door een goeroe of commerciele grootsheid heerlijk vind ik het te ontdekken dat er op schrijvend en sprekend vlak herkenning optreden bij mij misschien wel om mijn onzekere stukje of eenzame kantje voor een klein moment gevuld te doen voelen tegelijkertijd daagt het me enorm uit meer en meer los te laten te aanvaarden dat het is wat het is niet meer niet minder de tegenstrijdigheid van iets fysieks creeeren terwijl het tegelijkertijd gaat over NIETS en ALLES en het alleen maar voorstelt wat een ander er in ziet… erbij voelt toen ik het maakte maakte ik het gewoon, met mijn energie en alles en niets van dat ene moment da’s alweer voorbij terwijl het nog steeds bestaat. tja… zo kan ik doorrammelen omdat er zoveel en zo weinig is buiten schijnt de zon mijn lijf voelt fijn omdat de energie van mij voor mijn gevoel bijna naadloos opgaat in de warmte en het licht van buiten wanneer er zulk weer is geniet ik er van en bestaat even alles uit dit genieten ben ik overal en besta ik niet ik besluit nu af te sluiten ben met wezen al buiten en ik zit nog hier. |