Na początku XIX wieku Legiony Polskie Henryka Dąbrowskiego uległy rozczłonkowaniu.

Tylko 1 półbrygada pułkownika Józefa Grabińskiego i pułk jazdy Aleksandra Rożnieckiego pozostały na        służbie Republiki Włoskiej i były wykorzystywane w środkowej i południowej Italii.

W czerwcu 1806 r. Napoleon, nie pytając legionistów o zdanie, przekazał polskie pułki na służbę Józefa Bonaparte króla Neapolu (swojego brata):

·           Pułk ułanów polskich był dowodzony przez pułkownika Aleksandra Rożnieckiego. Nazywany był przez Napoleona pułkiem lansjerów (régiment de lanciers),

·           Pułk piechoty liniowej polskiej zwany też 1. pułk piechoty polskiej dowodzony był przez pułkownika Józefa Grabińskiego. Nazywany był przez Napoleona: legion polski (franc. légion polonaise) lub legion piechoty polskiej.

Pułki przeszły na żołd włoski. Polska piechota dzielnie walczyła w Kalabrii, a pułk ułanów Rożnieckiego uniknął udziału w działaniach wojennych.

Pod koniec 1806 r. Napoleon postanowił wykorzystać doświadczonych polskich legionowych służących we Włoszech w pułkach nowotworzonych na terenach polskich, w Poznaniu.

·                   Pułk ułanów wyruszył z Kapui (koło Neapolu), gdzie stacjonował, w dwóch kolumnach 5 i 9 lutego, aby połączyć się z Wielką Armię w Polsce – w drogę ruszyło 500 ludzi i 450 koni

·                   Śladem ułanów 22 maja ruszyły pozostałości pułku piechoty - armię neapolitańską opuściło tylko 445 oficerów i podoficerów.

Legia Polsko-Włoska na Śląsku

Jednak w kwietniu 1807 r. Napoleon postanowił wykorzystać mające nadejść z Włoch pozostałości pułku piechoty i ułanów na Śląsku – zamiast do Poznania mieli maszerować do Wrocławia, do wojsk IX korpusu ks. Hieronima.

Na pięknej ziemi śląskiej, świeżo wyzwolonej przez Wielką Armię Napoleona, na mocy dekretu cesarskiego z 5 kwietnia 1807 r. narodziła się Legia Polsko-Włoska – korpus polski składający się z trzech pułków (regimentów) piechoty i pułku lansjerów (ułanów). Na dowódcę LP-W został mianowany generał brygady Józef Grabiński. Legia miała być na żołdzie francuskim.

Pułk polskich lansjerów składał się z 4 szwadronów, po 300 ludzi każdy. Razem 1200 lansjerów. Natomiast pułki piechoty składały się z dwóch batalionów. Każdy batalion składał się z dziewięciu kompanii (1. kompania grenadierów, 1. kompanii woltyżerów i 7. kompanii fizylierów). Każda kompania liczyła 150 ludzi, a cała legia - 8200 ludzi.

1. Pułk Piechoty Legii powstał w dniu 7 czerwca 1807 roku. Pozostałe dwa zaczęto formować nieco później. Zarówno piechota, jak i jazda, stacjonowały wokół Wrocławia. Tutaj rozpoczął się pierwszy etap formowania regimentów. Jednak ze względów kwaterunkowych rozlokowano je w nowo zdobytych miastach.