“Biz, bir şeyin olmasını istediğimiz zaman, ona sözümüz sadece “ol” dememizdir. Hemen oluverir.” (Nahl, 40) ayeti hakkındaki görüşleri nedir?

Eğer bu “ol” emrine muhatab olan şey mevcut ise, zaten var olanın var olması muhaldır. Şayet emre muhatab olduğu sırada yok ise, yok olan bir şeye hitab etmek nasıl tasavvur edilebilir? Bir de:

“Ben cinleri ve insanları, ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.” (Zariyat, 56) âyeti var. Şayet âyetin orijinalindeki “lam” edatı, işin sonunda bu sonuca varılacağını bildirmek içinse, böyle bir sonuç gerçekleşmemiştir. Şayet amacı bildiriyorsa, o zaman da yaratılan hiçbir varlığın Allah’a kulluktan sapmaması gerekirdi. Durumun böyle olmadığı ortadadır. Bu çıkmazdan nasıl kurtulabiliriz?

Ayrıca rivayetlerde ve ayetlerde Allah