| Jean Duvernoy et l'inquisition | La mòrt del poèta. Al fuèlhum rufa dels copressièrs Monta un cant de cigala
De boçins de temps perduts Un rai del cèl que debordèla Coma una pluèja d'argent fondut... Sus la calada l'autò s'avança Negra, blanca e grisa a l'encòp Seguida d'òmes al còr torçut La mòrt es coma una dansa Entre las flors , lo poèta jagut S'aviadar de mots , se pintar de rimas De rasons , de rimas de vidas espelidas. Tota la vida , tota la vida en musica L'autò rotla sens bruch dusca a la tomba Quun falorditge de creire un poète! Las ròdas viran , los frens crissan, Los òmes gris sorton l'ataüc. L'autan d'estorrir las ròsas. Luènh tinda una campana Un preire mormolha la pregaria Los amics ploran e la femna e los enfants L'autò negra se'n torna amb son vonvonnèjament lèugier Aquò's acabat, e lo canhard torna d'emmantèlar tot. Jos la vòlta de la dintrada , dins lo cipressièr la cigala torna siblar.
|
