Los mots se pèrdon Oc s’es perdut En terra desconeguda Venguèt lo mot mut e fat Lo mot primier se n’es anat Lo vertadier d'una longa tièira. Ca en lai, sabi pas ont. Volem pas cap biure a la font Me lo dison las pòts ponchudas Qu’aqueste mond , me l’an raubat Pòt contunhar l’ ora borruda . Sens ma lenga soi un esclau. Los mèstres jetèron la clau. E la reina occitana falorda Tremola nusa sul trepador. Qual li passaria un vestit. ? Al nord, an totjorn mentit. Qual gausaria cantar l’Amor ? Savi que ieu n’en soi pas digne. Ma renegada, fasètz un signe, Que pause qualques mots garrèls Coma se fasia als temps bèls Quora florissian ta cabeladura, Uei savi pas ço que n’enduras Ausissi pas que las « parla- duras » Davant tu soi un maladrech... Ajas pas paur, soi coma un nen Voldriai just chucar al teu sen Los milas mots abandonnats. Ni pel plaser, ni per argent, Ni per jogar l’ase savent, Ni per la gloria d’un carnaval. Virèt lo temps, cambièt lo temps. S’es demesit lo meu ostal. La neu esclafèt la teulada. Lo cel far missanta astrada Avem jetat los mots vermèlhs Per jogar la darrièra scèna. Mitat Ginhòl , mitat Pagnol. Virèt lo vent, cambièt lo temps Per far d’enfants, cal far l’amour Per far l’amour cal s’enauçar. Per s’enauçar caldria dels alas Dels mots leugiers coma las plumas De l’encra negra coma l’ebèn. Caldria un papièr doç e caud. Coma ta pel, coma la sang. Nos caldria te vestir de seda E ausar cridar contr’al vent. Desvergonhar nostre talent. Virar lo temps, cambiar lo sòrt. E abraçar la dòna bèla. Aurai pas paur ma miga vielha. De potonar ton còrs rufat. Ploratz pas bèla estavanida. Per tu cremarai dins la nuech D’unas freulas aluquètas d’aur. Que m’espintarai dins lo còr. Sens daissar rajar las lagrèmas.
