Feestavond 2011

Zaterdag avond 29 Oktober was de feestavond van Elim 4

Het thema dit jaar was Camping, zo moesten alle spelers en vrouwen in hun camping smoking komen, op enkels na waren bijna alle aanwezigen in trainingspak.

Er werden verschillende spelletjes gedaan waaraan iedereen vrolijk mee deed.

Zo moesten ze touwtrekken op het strand, stok vangen wat vele komische acties opleverde

( deze zijn te zien op de foto`s en video ) schieten, bingo, touwtje springen en natuurlijk karaoken, twister werd overgeslagen omdat de tijd te kort was.

                                                    

“Hé Hartman, ie bint d‘r iene van de skoelmeister, ie kunt goed tell’n: heb ik de ploen’g geliek verdeeld?” Die vraag was min of meer de aftrap voor de training op 12 november. Voor vijftien man was het waarschijnlijk een doorsnee partijtje, zoals ze er al oneindig veel afwerkten op donderdagavond. Voor mij eigenlijk een moment van de waarheid. Acht jochies met knalgele hesjes: de jong’n. En acht kerels zonder: d’olden. Tenminste…

Voorlopig was het nog zeven kerels en een ‘stads ventie’. Ik voelde dat ik me nog moest bewijzen. Voor het eerst zat ik bij d’olden. Het was een selectie puur op basis van mijn geboortejaar, dus niet op voetbalvolwassenheid. Nu kwam het er op aan. Beelden van trainingen ruim twintig jaar geleden schoten door mijn hoofd. Ik weet nog goed dat we toen als jong’n altijd stukken beter speelden. We vielen aan, combineerden veel vlotter, maar stuitten steeds op één of twee kerels, bijna klem opgevouwen tussen de palen van de kleine doeltjes. Daar kon geen bal meer tussen. Na weer een vergeefse doelpoging, hup een counter en opnieuw moesten we een tegentreffer incasseren. Enkele zwiepen richting de bosjes, meerdere tikkies op de enkels en een uur getreiter later, stapten we steevast weer als grote “verliezaar” onder de douche. Hoe zou het nu gaan…?

Binnen amper vijf minuten stond het al 0-4. Was het soms geen kwestie van jong of oud? Lag het omslagpunt soms bij één persoon, namelijk het stadse ventie? Volgens mij had ik aan geen tegentreffer schuld, maar toch….

Lafjes overwoog ik te roepen dat ik van ’68 was en dat ik misschien toch verkeerd was ingedeeld. Ik hield mijn mond. Gelukkig maar, want na de traditionele opmerking over “de eerste pannenkoeken” herpakten d’olden zich. Langzaam kropen we dichterbij. En bij 6-5 lagen we voor het eerst boven. Om het initiatief niet meer uit handen te geven.

De ‘jonge’ Jaco had – zoals al voorspeld door enkele olden - zijn kruit verschoten na een vroege treffer. De ‘jonge’ Gerwin bleef maar foeteren over een handsbal. En de ‘jonge’ Bernhard voelde zich te hard aangepakt. Door mij, nota bene. Door Bert van de skoelmeister! Was ik dan nu echt een ‘olde’, geworden? Ik twijfelde nog. Tuurlijk, met 41 jaar was ik niet meer de jongste. Maar de titel ‘olde’ gaat verder dan leeftijd. Het is een oordeel, waarmee ‘de kerels van de kiender’ worden gescheiden….

Een ‘olde’ verliet het trainingsveld, om zich in de bestuurskamer te melden voor een vergadering. Met een man minder scoorden we evengoed 8-6. Ik begon er zachtjes in te geloven. De koppies bij de jonkies gingen steeds meer hangen, terwijl ons zelfvertrouwen groeide. Ook de 8-7 en enkele schoten op onze palen en latten, deden daar niets aan af. Een doelpunt van de jong’n werd afgekeurd. Volkomen terecht! Scoren via de zijstangen van het doel, kan natuurlijk niet. Wat denk jij nou? De aanhoudende protesten arrogant negerend, scoorden we uit de eerste de beste tegenaanval de 9-7. Einde oefening! We hadden de jong’n op de knieën en ze kwamen niet meer overeind….

Sjokkend richting de kleedkamer, om de triomftocht nog iets langer te rekken, genoot ik met volle teugen. Mijn eerste overwinning op een Elims trainingsveld in zeker twintig jaar. Als klap op de vuurpijl, stond mijn oude coach Catrinus langs de lijn. Hij vroeg me in het voorbijgaan hoe het ging. Ik reageerde met “Heel best!” En daar was geen woord aan gelogen.

D’olde zeune van de skoelmeister