استاد محمود سريع القلم در ابتداي كتاب اقتدارگرايي ايراني در عهد قاجار اين گونه مي نويسند:

تقديم به ايرانيان زير ده سال، كه در آينده:

براي كسب ثروت، به نهاد دولت نزديك نخواهند شد،

براي افزايش قدرت كشور، ثروت توليد خواهند كرد،

ظرفيت نقدپذيري و اصلاح تدريجي را در خود پديد خواهند آورد،

از فرهنگ واكنش سريع به خويشتن داري، ارتقاء فرهنگي پيدا خواهند كرد،

از فرهنگ شفاهي و غير دقيق به فرهنگ مسئولانه مكتوب، انتقال تمدني پيدا خواهند نمود،

از رفتارها و كارهاي كوتاه مدت به گستره دراز مدت، رشد فكري پيدا خواهند كرد،

تضعيف، تخريب و انتقام را از فرهنگ سياسي خود حذف خواهند نمود،

به رشد فردي و استقلال فكري از طريق مطالعه حداقل دو ساعت در روز روي خواهند آورد،

براي ايرانيان ديگر از رانندگي گرفته تا كسب قدرت، حقوق قايل خواهند شد،

غرور بي جا، حسادت و ناجوانمردي را به سكوت، احترام و گذشت تبديل خواهند كرد،

دروغ گويي و وارونه جلوه دادن واقعيت ها را از نظام معاشرتي خود با ديگران حذف خواهند نمود،

براي كسب قدرت، به اصل رقابت و فرصت براي ديگران اعتقاد خواهند داشت،

و پس از رسيدن به قدرت، فقط دوره محدودي، صرفا براي تحقق كارهاي بزرگ، در قدرت خواهند ماند.