πολύτιμα αντικείμενα που, κατόπιν λεηλασιών,
αποθησαυρίστηκαν στην περιοχή της κατοπινής Αλβανίας,

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                                                                                  

Ο Άγιος Δημήτριος, δούκας της Θεσσαλονίκης γύρω στο 300, απεικονίζεται
με αμφίεση συγκλητικού ανάμεσα στους αξιωματούχους που ανακαινίζουν το ναό του, 

και συγκεκριμένα τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη και τον έπαρχο Λεόντιο,
πριν η Εικονομαχία εξαπλωθεί και στη Θεσσαλονίκη (αρχές 8ου αι).

Αντικαθιστώντας τον "αενάως θνήσκοντα θεό" Κάβειρο, ο Δημήτριος
είναι πλέον ο νέος πολιούχος της πόλης, ο Μυροβλήτης, αλλά και συνάμα ο σκοτεινός υπερήρωας,
που προστατεύει τη Θεσσαλονίκη από τις επιθέσεις των βαρβάρων.

Αντίστοιχους προστάτες αποκτούν και άλλες οχυρωμένες πόλεις της Ρωμανίας 

που αντιστέκονται στις επιθέσεις των Αβαροσλάβων,
όπως η Λάρισσα, με τον Άγιο Αχίλλειο.

~~~

Σύντομα, στη λαϊκή συνείδηση ο Άγιος Δημήτριος θ'αποκτήσει στρατιωτική αίγλη, 

ανάλογη με αυτήν προγενέστερων Αγίων, όπως ο Άγιος [Πλακίδας] Ευστάθιος (+118), 

ο Άγιος Μαυρίκιος (+287), και ο Άγιος [Σαλιτα] Αρτέμιος (+363)

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ύστερα από μέτριες νίκες εναντίον των Αράβων, όπως η απόκρουση στόλου Σαρακηνών μπροστά από το φρούριο του Δριμέως στην Κρήτη, επέρχεται νέα παταγώδης αποτυχία, η απώλεια της Αρμενίας. 

Ο έκπτωτος Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος, αρχικά εξόριστος στην αυτόνομη Χερσώνα, δραπετεύει και νυμφεύεται τη κόρη του χαγάνου των Χαζάρων (Θεοδώρα, η 1η ξένη αυτοκράτειρα), ο οποίος όμως αποφασίζει να τον παραδώσει στην Κ/πολη για να μη θυσιάσει τη συμμαχία του με τους Ρωμιούς. Έτσι ο Ιουστινιανός Β΄ δραπετεύει εκ νέου, καταφεύγει στους Βούλγαρους, οι οποίοι τον βοηθούν να επιστρέψει στο θρόνο του. Όμως η στρατιά που θα στείλει για να εκδικηθεί τη Χερσώνα και ν’αναστείλει την αυτονομία της, στασιάζει και ενδύει με πορφύρα τον Αρμένιο Βαρδάνη, ως Φιλιππικό, ο οποίος όμως αποδεικνύεται Μονοθελητιστής με εικονοκλαστικές τάσεις. 

Έτσι σύντομα, τον ανατρέπει ο πρωτοσεκρέτης του, ο Αναστάσιος Β΄, που φροντίζει αποτελεσματικά για την οχύρωση της Κ/πολης και της Θράκης. Και αυτός όμως εκθρονίζεται από τον εκλεκτό των αδικηθέντων Οψικίων στρατευμάτων, το Θεοδόσιο Γ΄ τον Ορθόδοξο, ο οποίος αποκαθιστά την ορθόδοξη άποψη στην Ανατολική Εκκλησία, δηλαδή το θέλημα του πάπα Ρώμης. Επίσης συνθηκολογεί με τους Βούλγαρους, αναγνωρίζοντας την κυριαρχία τους επί των Ζαγοριτών, σλαβικού έθνους στην Ελλάδα. 

661-780 μ.Χ

Όμως εξαναγκάζεται να παραιτηθεί για χάρη του στρατηγού των Ανατολικών, Λέοντα (Γ'), ο οποίος ύστερα από την επικίνδυνη ρευστότητα της κυβέρνησης, εξαιτίας της ανεξέλεγκτης στρατοκρατικής διαδοχής, εδραιώνει στη Ρωμανία τη Συριακή δυναστεία. Τα μέλη της, που από τους αντιπάλους τους θ’αποκαλούνται σκωπτικά, μεταξύ άλλων, “Ίσαυροι”, υπονοώντας το πλέον αιμοδιψές έθνος της Aυτοκρατορίας, θα οργανώσουν με επιτυχία την άμυνα της Νέας Ρώμης εναντίον των Αράβων, αν και με την καθοριστική βοήθεια που τους δίνει ο Κορμήσιος, ο χάνος των καθ'ημάς Βουλγάρων. Έτσι συντρίβωνται οι ισλαμικές στρατιές στην περιοχή πρωτευούσης, ενώ παράλληλα ισλαμικοί στόλοι καταναυμαχώνται και κατακαίγονται. Για μία ακόμα φορά, οι Ρωμιοί ανακτούν το προβάδισμα στις θάλασσες.

                                                                      

                                                                      

Ως

 βάνδον ή φλάμουλον θαλάσσης, δηλαδή

 ως ναυτική σημαία, 

χρησιμοποιείται παντιέρα με συγκεκριμένες λωρίδες, σε έξι διακριτικά χρώματα 

(το ιερό χρώμα του Ισλάμ, το πράσινο, δεν χρησιμοποιείται σκοπίμως), 

αλλά και ομόχρωμες παραλλαγές τους με σταυρό διαφόρων τύπων, 

όπως και συνδυασμούς τους: σταυρωτό -ή μη- σύμβολο & λουριδάτη απόληξη.

Η Αυτοκρατορία κάνει χρήση διακριτικών χρωμάτων, 

για τα πλώιμα της, δηλαδή τους πέντε ενεργούς στόλους της, κατά το διάστημα 8ος - 13ος αι, 

  εξού και οι θρυλικές Πέντε Θάλασσες της Μεγάλης Ιδέας, του Ελευθερίου Βενιζέλου.

 

i. το πορφυρό για τον εκλεκτό αυτοκρατορικό στόλο

που υπερασπίζει την Προποντίδα (θάλασσα Μαρμαρά), 

από Βόσπορο μέχρι Λήμνο 

(όπως υποδηλώνει και το κατά τι μεταγενέστερο οικόσημο του 

θρακιώτικου

 οίκου των Βρανάδων, 

που αποτελείται από την πορφυρή παντιέρα, περιστοιχίζουσα το έμβλημα της Άννας της Φράγκας, 

δηλαδή το οικόσημο των Καπέτων, των Βαλουά, και των Βουρβώνων, 

και εθνόσημο των Γάλλων πριν από τη Γαλλική Επανάσταση). 

Οι αυτοκρατορικές μοίρες (δρούγγοι) είναι που κυρίως χρησιμοποιούν 

το σούπερ όπλο της εποχής, το υγρόν πυρ -

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ii. όπως υποδηλώνει π.χ και το οικόσημο των Κασταμονιτών, 

το μαύρο αντιστοιχεί στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας 

(Εύξεινος Πόντος <-- Άξενος Πόντος <-- Αxšaina Πόντος = Μαύρη Θάλασσα), 

και τις περιπόλους του π. Δούναβη 

Η δυναστεία που κυβερνά την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, δηλαδή οι Μεγαλο-Κομνηνοί, εγκαταλείπει το πατρογονικό οικοσήμο των Κομνηνών, δηλαδή τον ερυθρόχρυσο δικέφαλο αετό, από το 1280 και μετά. Έτσι καθίσταται σαφής ο διπλωματικός υποβιβασμός του ποντιακού κράτους ως "βασίλειον Τραπεζούντος, Ιβήρων και Περατείας", λόγω της αναγνώρισης της αυτοκρατορικής αυθεντίας των Παλαιολόγων, και της αποποίησης από τη μέχρι τούδε πάγια διεκδίκηση της Κωνσταντινουπόλεως. Όμως, είναι βέβαιη η ανεπίσημη συνέχιση της χρήσης του δικέφαλου αετού, με το μαύρο ναυτικό διακριτικό, έξι αιώνες πριν από την ίδρυση του Παναθλητικού Όμιλου Κωνσταντινούπολης --> ΠΑΟΚ!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

iii. το ερυθρό ή σκαρλάτο για τους δρούγγους 

που δρουν στο Ιόνιο Πέλαγος και την Αδριατική Θάλασσα, 

ως κατάλοιπο του στόλου που υποστήριζε το εξαρχάτο της Ιταλίας ([540] 584 - 752), με έδρα τη Ραβένα (όπως υποδηλώνουν τα κατά τι μεταγενέστερα οικόσημα των Βοτανειατών, των Δασσιωτών, αλλά και των Λατίνων Ορσίνι) -

σημαία με τον σταυρό του Αγίου Στεφάνου, 

έμβλημα του ρήγα της Ουγγαρίας & συμβασιλέα αυτοκράτορα Ρωμαίων, 

Μπέλα (Μπέλος) Γ' των Αρπαντ (1173-96)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

iv. το χρυσό για το Λεβάντε, από τη νήσο Ρόδο και πέραν. 

Αυτός ο χρυσός στόλος προέρχεται από τα διακριτικά του στόλου στο θέμα Κιβυραιωτών -

 

 

 

τύπος φλάμουλου, με σταυρό όχι και τόσο συνηθισμένο, 

σε χρήση πάντως π.χ από τον ιμπεράτορα Νικηφόρο Α', 

δημοφιλής και στους σταυροφόρους που κατακλύζουν τους Αγίους Τόπους, 

ύστερα από το Σωτήριον Έτος 1099 μ.Χ.

-Με ανάστροφα χρώματα, θ'αποτελέσει τη σημαία του ρηγάτου της Ιερουσαλήμ (1099-1187 [1291])

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

v. το γαλανό για τo Αιγαίο Πέλαγος, διακριτικό προερχόμενο από τους Καραβησιάνους, ναυτικός θεσμός των Ελλαδικών που θα εκλείψει ύστερα από την ανταρσία τους κατά του αυγούστου Λέοντα Γ' - Οι Ελλαδικοί θα ανακάμψουν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αθηναίας αυτοκρατόρισσας,  Ειρήνης Σαρανταπήχαινας. Από το γαλανό διακριτικό προέρχονται τα οικόσημα των Αγελάστων, των Δουκών, των Ροδοκανάκηδων, των Σεβαστών και των Καλλέργηδων, όπως και η Γαλανόλευκη των Νεώτερων Χρόνων.   

λάβαρο του ιμπεράτορα Νικηφόρου Α' (802-11 μ.Χ), 

που εδραίωσε την ανάκτηση του Ελλαδικού χώρου

έμβλημα της Δημοκρατίας της Αμάλφιδος (Αμάλφι), 

ιταλικού αυτοκυβέρνητου δουκάτου 

που δραστηριοποιείται στο Αιγαίο Πέλαγος 

κατά το διάστημα 9ος - 12ος αι

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

κι εκτός των πραγματικών ορίων της Ρωμανίας, 

vi. το ερυθρόχρυσο, για τις Βαλεαρίδες Νήσους και την περατεία τους (Βαλένθια & Καταλονία, με επιρροή επί του εμιράτου/χαλιφάτου της Κόρδοβας, του νομού της Ντένιας & του ρηγάτου Αραγόνας), και τo Τυρρηνικό Πέλαγος (πριγκηπάτο Σαλέρνου),

ως ανάμνηση του στόλου του εξαρχάτου της Αφρικής (με έδρα την Καρχηδόνα, [533] 585-698), 

μέσω των Βαλεαρίδων Νήσων, που μαζί με τη Σαρδηνία θ'αποτελέσουν, γι'αρκετό καιρό ακόμα 

(ρωμαϊκά νησιά, η Ίμπιζα μέχρι το 798, η Μαγιόρκα μέχρι το 902 και η Μινόρκα έως το 903), 

τα τελευταία κατάλοιπα του εξαρχάτου της Αφρικής, όπως και τη δυτική εσχατιά της ρωμαϊκής επικράτειας, 

φυλασσόμενη για χρόνια με τον ερυθρόχρυσο στόλο (7ος - 11ος αι). 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρόμοιο σύστημα ναυτικών διακριτικών θα ισχύσει αιώνες αργότερα, 

και με τις κόκκινες, λευκές, μπλε [ανεπίσημα και πράσινες] παντιέρες (naval ensigns),

σε χρήση από τους πολεμικούς & εμπορικούς στόλους του Βασιλικού Ναυτικού της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, που δραστηριοποιούνται σε: 

         i. Δυτικές Ινδίες & Αμερική, 

ii. Ευρώπη & Μεσόγειο, 

                                                                                                   iii. Νότιες Θάλασσες (από Νότια Αφρική, ανατολικά μέχρι Πολυνησία), 

[και iv. Ιρλανδία] 

αντίστοιχα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όμως, ύστερα από την αποτελεσματκή απόκρουση των Αράβων, ο έχων σημιτική αντίληψη για τα θεία ζητήματα, ιμπεράτωρ Λέων Γ΄, διατάζει την απαγόρευση των ακροτήτων που σημειώνονται κατά τη λατρεία των εικόνων. Έτσι ξεσπάει η Εικονομαχία (726). – Γρήγορα επέρχεται αποξένωση της Αυτοκρατορίας με τους ιθαγενείς της Ελλάδας (όπου εξεγείρεται ο Κοσμάς ο Κρης το ίδιο έτος, με επιτελείς τον τουρμάρχη Αγαλλιανό και το δρουγγάριο (= ναύαρχος) Στέφανο), της Ιταλίας (όπου στασιάζει η πλειονότητα του λαού της Χερσονήσου, υπό τις ευλογίες της Αγίας Έδρας, η οποία επίσης στηρίζει όσους από τους κατά τόπους αυτοκρατορικούς διοικητές αυτονομούνται, όπως, π.χ, τον Έλληνα στρατηγό Βασίλειο Ονομάγουλο (= Γαϊδουρομάγουλος) που εξεγείρεται στη Σικελία, ενώ και οι ήδη δαιμόνιοι Βενετοί δράττονται της ευκαιρίας, και εκλέγουν τώρα τον πρώτο αιρετό δούκα τους (dvx = δουξ --> ντότζε --> δόγης), τον ύπατο Ούρσο από την Ηράκλεια της Βενετίας χώρας (Orso Ipato, εκ του λατινικού VRSVS = Αρκούδος)) και της Συρίας (όπου η κατοχή των Αράβων γίνεται ευκολότερη, με συνεργάτες όπως η οικογένεια του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και του Αγίου Κοσμά του Μαϊουμά, αν και ο ίδιος ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός θεωρεί εαυτόν "πολίτη της Οικουμένης", και επιμένει να προσφωνεί τον ιμπεράτορα, "κύριον", ενώ τον εργοδότη του, τον χαλίφη απλά τον αποκαλεί "αμιρά"). Ο ιμπεράτωρ Λέων Γ΄, που σε επιστολές του προς τον πάπα Ρώμης, αυτοαποκαλείται "πόντιφηξ", διεκδικώντας και εκκλησιαστική εξουσία, καταπνίγει τις κατά τόπους επαναστάσεις, ενώ αποσπά από την “πνευματική” δικαιοδοσία του στασιασθέντος πάπα, την κάτω Ιταλία, τη Σικελία, όπως και το Ιλλυρικόν, το οποίο περιλαμβάνει και την Ελλάδα. 

732 μ.Χ

Όμως, οι περιοχές αυτές εξακολουθούν να τάσσονται κατά των εικονοκλαστών. Έτσι, θρησκευτικοί πρόσφυγες, κυρίως μοναχοί, κατακλύζουν την Ιταλία, όπου και θα διασώσουν την εικονολατρική τέχνη, μια τέχνη που θα ευδοκιμήσει και σε ολόκληρη τη Ρωμανία κατά τη διάρκεια του ιντερλούδιου ανάμεσα στις δυο περιόδους της Εικονομαχίας. Όμως, η σφοδρή διαμάχη του ορθοδόξου πάπα [Αγίου] Γρηγορίου Β' με τον εικονομάχο ιμπεράτορα Λέοντα Γ', από το 726 κι εξής, θα έχει ως τραγικό αποτέλεσμα και την αποδυνάμωση της γενικότερης αυτοκρατορικής παρουσίας στην Ιταλία, με συνέπεια την αντίστοιχη ενίσχυση του λομβαρδικού ρηγάτου της Πάβιας. Η ενδορωμαϊκή έριδα θα καταλήξει στην προσάρτηση από τους αρειανούς Λομβαρδούς, της καρδιάς του εξαρχάτου (Αιμιλία, Ρωμάνια, Πεντάπολη, Περούτζια κλπ), όπως και στην άλωση της ίδιας της πρωτεύουσας, Ραβέννας, μέχρι το 751. Με τους Λομβαρδούς (Λογγιβάρδοι), οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες θα ερίζουν ακόμα και για την κυριότητα της μεγαλονήσου Κορσικής, αν και φαίνεται ότι θα την υπερασπίζουν από κοινού από τους Σαρακηνούς, τουλάχιστον έως την κατάληψη του λομβαρδικού ρηγάτου από τους Φράγκους (774). 

Για να στερεώσει την εξουσία του στην Ιταλία, ο ρήγας των Φράγκων, Πεπίνος, παραχωρεί σταδιακά στον πάπα Ρώμης το Λάτιο και την καρδιά του πρώην εξαρχάτου. Έτσι κάπως, δημιουργείται το κοσμικό κράτος της Αγίας Έδρας. Από την σύμπραξη του Φράγκου ρήγα με τον πάπα Ρώμης, συνθλίβονται τα συμφέροντα του Λομβαρδού ρήγα και του Ρωμιού αυτοκράτορα. Ενώ λοιπόν π.χ τα λομβαρδικά δουκάτα του Σπολέτο και του Μπενεβεντο θα παραμείνουν ανεξάρτητα, αν και κάτω από την κηδεμονία (πατρονάρισμα) τόσο της Αγίας Έδρας, όσο και της Ρωμανίας, το ρηγάτο της Πάβιας θα καταστεί παράρτημα της Φραγκίας, και λίγο αργότερα της Γερμανίας. 

Αντίστοιχα με την Ιταλία, η ρωμαϊκή ταυτότητα υποχωρεί και στη Συρία, όπου οι ως επί το πλείστον εικονολάτρες Ρωμιοί (εδώ μιλάμε για Σύριους, Εβραίους, Έλληνες και Σαμαρείτες) με κορυφαίο τον οίκο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, συμφιλιώνονται όλο και περισσότερο με τους κατακτητές, τους Άραβες Ομμεϋάδες (ή Ουμμαγγιάδες). 

Οι Άραβες παραμένουν πανίσχυροι, παρόλο που αποκρούονται κι από τους Φράγκους, αλλά και από τους Χαζάρους, ενώ λίγο αργότερα επέρχεται και βίαιη αλλαγή δυναστείας. Συγκεκριμένα, άπαντες οι αντιφρονούντες, π.χ Σιίτες παρτιζάνοι και Ιρανοί αριστοκράτες, συνασπίζονται υπό την φιλοργανωτική ηγεσία του αραβικού οίκου των Αββασιδών, για να εκθρονίσουν με εμπάθεια τον κυβερνώντα οίκο των Ομμεϋαδών. Αν και ένας γόνος των Ομμεϋαδών θα επιβιώσει, και θα ιδρύσει ανεξάρτητο ανταγωνιστικό αμιράτο στην Ισπανία, εν τούτοις οι Αββασίδες επικρατούν θριαμβευτικά στο χαλιφάτο, εξολοθρεύοντας τους υπολοίπους Ομμεϋάδες, και στη συνέχεια, εδραιώνονται στην εξουσία, ισορροπώντας ανάμεσα στους απαιτητικούς τους συμμάχους, τους οποίους και φροντίζουν να κρατούν ικανοποιημένους. Π.χ, το κέντρο βάρους του χαλιφάτου μεταφέρεται από τη Συρία (Δαμασκός), στη Μεσοποταμία (Χαρράν, Βαγδάτη, Σαμάρρα), τόσο ανάμεσα στην πολυπληθέστερη αραβική κοινότητα Σιιτών (με ιερά κέντρα, πόλεις όπως οι Καρμπάλα, Σαμάρρα, Νατζάφ, και Κομ), όσο και πλησίον της πολιτιστικής σφαίρας του Ιράν (= Αρυανα), η οποία αενάως ασφυκτιά, αποζητώντας ρόλο εντός του Ισλάμ. 

Την ίδια εποχή που στην Αραβία οι Αββασίδες αφανίζουν τους Ομμεγιάδες, στη Ρωμανία ο ιμπεράτωρ Κωνσταντίνος Ε' ο Καβαλίνος (σύμφωνα με τους εικονολάτρες αντιπάλους του, Κοπρώνυμος), μεταρρυθμίζει τον στρατό, αυξάνοντας κατακόρυφα το αξιόμαχο της Αυτοκρατορίας. Ενδεικτικά:

i. εκσυγχρονίζει την επίλεκτη φρουρά των Εξκουβιτόρων, ως Εξκούβιτους πλέον, αναβιώνοντας την αξία της.

ii. ανανεώνει τις στρατιές εκστρατείας (= κομιτατήσιοι), ως Τάγματα πλέον 

iii. οι Σχολές, από καιρό υποβαθμισμένες σε σώματα παρελάσεων και τιμητικών φρουρών, καθίστανται εκ νέου μάχιμες, οι κυριότερες συνιστώσες των Ταγμάτων  

iv. αναβαθμίζει τα απανταχού βασιλικά πλώιμα (αυτοκρατορικοί στόλοι)

i. Ταχιρίδες, Σαμανίδες, Καραχανίδες, και Γαζναβίδες (που ξεκίνησαν ως τουρκική βασιλική φρουρά τύπου γκουλαμ/γκιλμαν, στην υπηρεσία της ιρανικής δυναστείας των Σαμανιδών) στην Κεντρική Ασία & ανατολικό Ιράν,

ii. Ταχιρίδες και Σαφφαρίδες στο Ιράν,

iii. Σαγιτίδες στην Ατροπατηνή και την ευρύτερη Καυκασία,

iv. Ιντρισίδες στο Μάγκρεμπ (Μαυριτανία = Μαρόκο + Αλγερία),

v. Αγλαβίδες στην Ιφρίκιγια (Αφρική = Τυνησία + Τριπολιτανία),

vi. Τουλουνίδες στο Μισίρι (Αίγυπτος), και

vii. Χαμδανίδες στη Συρία. 

Η Χαζαρία, η άρχουσα τάξη της οποίας προσηλυτίζεται κατά τα μέσα του αιώνα στον Ιουδαϊσμό από Εβραίους της Περσίας, θα παραμείνει πιστή σύμμαχος της Ρωμανίας για αιώνες. Οι Χάζαροι, οι Γεωργιανοί (Καρτβέλοι) και οι Αβασγοί (Αμπχάζιοι), μισούν αλλήλους, όμως αποτελούν σταθερούς συμμάχους των Ρωμιών εναντίον των Μουσουλμάνων, συνδέοντας, επιπλέον, την συρρικνωμένη & πολιορκημένη Ρωμιοσύνη με την υπόλοιπη Οικουμένη. 

Εν τω μεταξύ, δρώντας ανεξάρτητα από το αδιάφορο χαλιφάτο των Αββασιδών, Μουσουλμάνοι καταδρομείς από την Ιφρίκιγια (Αφρική = Τυνησία + Τριπολιτανία), το Μάγκρεμπ (Μαυριτανία = Μαρόκο + Αλγερία), και την Ανταλούς (Ανδαλουσία (εκ Βανδαλουσίας, ήτοι η ...Χώρα των Βανδάλων) = Ισπανία). Αυτοί οι καταδρομείς, αποκαλούμενοι και Σαρακηνοί, τρομοκρατούν ολόκληρη τη Μεσόγειο αποκτώντας προγεφυρώματα ακόμα και στη νότιο Γαλλία (Ανδαλουσιανοί κουρσάροι) και την Ιταλία.

Αραβική αρμάδα που αποπλέει από την Ισκανταριγια (Αλεξάνδρεια), συντρίβεται από τον αυτοκρατορικό στόλο το 747. Στην Ιταλία, όμως, οι Λογγιβάρδοι (Λομβαρδοί) αποθρασύνονται, ιδίως ύστερα από την κατάκτηση της έδρας του εξαρχάτου, Ραβέννα (751). Αλλά και οι έως τώρα σύμμαχοι των Ρωμιών, Φράγκοι, αρχίζουν ν'αναπτύσσονται ανταγωνιστικά, επιτρέποντας έτσι και στον πάπα να εμπεδώσει την αυτοτέλειά του. Στο τέλος, οι Φράγκοι υποτάσσουν τους Λομβαρδούς και ο ηγέτης τους, Πεπίνος ο Βραχύς, “παραχωρεί” στον πάπα εδάφη του πρώην εξαρχάτου της Ραβέννας (Ρωμάνια & Πεντάπολη). Η επικράτεια του πάπα Ρώμης, γνωστή και ως "Αγία Έδρα", ή και Patrimonivm Petri (= Κληρονομία του Πέτρου), αποκτά πλέον και κοσμική υπόσταση. Το παράδοξο γι'αυτήν την περίοδο, κατά την οποία οριστικοποιείται η παπική αυτοτέλεια, είναι το γεγονός ότι παρουσιάζεται αυξημένη επιρροή Ελλήνων και Σύριων στην Ιταλία, λόγω της μαζικής εισροής εικονολατρών προσφύγων από την Ανατολή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο αξιόλογος Έλλην πάπας Ρώμης, Ζαχαρίας (741-52). Πάντως, η Αγία Έδρα αποστασιοποιείται δυναμικά από τους “αιρετικούς” που κυβερνούν τη Ρωμανία από την Κωνσταντινούπολη. 

Έτσι τα Χριστούγεννα του 800, ο πάπας Ρώμης “εγκαταλείπει” τη Ρωμιά ιμπερατόρισσα, την Ειρήνη Σαρανταπήχαινα ([780] 797 - 802), και χρίζει αυτοκράτορα, ως "imperator_avgvstvs_Romanorvm" και ως "κυβερνήτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας = Romanvm gvbernans Imperivm", τον άξεστο αλλά ξύπνιο ρήγα των Φράγκων, τον αμφιλεγόμενο Κάρολο (Carolvs Magnvs ή Καρλομάγνος), ο οποίος όμως θεωρεί εαυτόν ίσον και συναυτοκράτορα των ομολόγων του στην Ανατολή, αν και δεν παύει να τρέφει βλέψεις για τις κτήσεις τους. 

Ο Καρλομάγνος, ο Κάρολος ο Μέγας (768-814), πρότυπο ηγεμόνα για τους επόμενους αιώνες, όπως και διαχρονικό σύμβολο ενότητας των λαών της Δυτικής Ευρώπης (σε Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο - Ολλανδία - Λουξεμβούργο (BeNeLux), Καταλανία), είναι λίαν υπερτιμημένος: Απλά βρέθηκε να "πατά στους ώμους γιγάντων", ήτοι των ικανών προκατόχων του, του Καρόλου Μαρτέλου και του Πεπίνου του Βραχύ. Η αυτοκρατορία του υπήρξε έτοιμη, στρωμένη χάριν στην ικανότητα τους. Ο Καρλομάγνος απλά προσάρτησε ήδη πιστά προτεκτοράτα, όπως το κελτο-γερμανικό δουκάτο της Βαυαρίας (αιχμή του δόρατος για την επέκταση εις βάρος των Σλάβων της Ραιτίας & Παννονίας), και το ρηγάτο της Λομβαρδίας (περιλαμβανομένης της μεγαλονήσου Κορσικής, και με παράπλευρο δωράκι και τη διεκδίκηση της ρωμαϊκής παρακαταθήκης). Όντως, ο Καρλομάγνος κατακτά και εντελώς ανεξάρτητες φυλές, με σαφώς γενοκτόνες τακτικές, όμως. Έτσι τσακίζει, αντί να ενώνει ρωμαιότροπα, λαούς ανά την Ευρώπη, γερμανικούς όπως οι Φρίσιοι και οι Σάξονες, και σλαβικούς όπως οι Αβοδρίτες, οι Βελετοι, οι Σόρβοι, οι Βοημοί, οι Μοραβοί και οι Χρωβάτοι (Κροάτες). Όλη αυτή η δραστηριότητα απλά είναι εύκολη για ένα ευμεγέθες και εύρωστο κράτος όπως η Φραγκία, ιδίως ύστερα από τη συντριβή των κυριάρχων της Κεντρικής Ευρώπης, Αβάρων, από τους [πρωτο-]Βούλγαρους. Εκστρατεία του Καρόλου του Μέγα εναντίον των Αράβων, θ'αποτύχει οικτρά, παρά για τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο, δίνοντας υλικό για τη μπαλάντα του Ρολάνδου. 

Αν και λίγο αργά πια για την ενότητα της Ρωμανίας, ξεθυμαίνει η εικονομαχική ζέση. Η ενθάρρυνση των ελευθέρων αγροτών και η οργάνωση “θεμάτων” (= στρατιωτικοί νομοί με ντόπιες, αυτάρκεις και ευέλικτες στρατιές) ενισχύουν την αμυντική ικανότητα και το φρόνημα των πολιτών της Ρωμανίας. Όμως σταδιακά αρχίζει να δημιουργείται μια νέα αριστοκρατία από τη διοίκηση του στρατού, οι “δυνατοί”, που θα καταδυναστεύσουν το κράτος μέχρι το τέλος του. 

© Copyright Euratlas Nüssli – www.euratlas.com, reproduction prohibited

7ος αι 

9ος αι

πίσω στην αρχική σελίδα

www.friesian.org/romania