ALLES OVER PICASA - EEN INTRODUCTIE (12-08-10)

Picasa

Daarom heeft iedereen een fotomanager nodig waarmee je die enorme hoeveelheid goed kunt beheren en zo’n programma is Picasa van Google: klein maar fijn en bovendien gratis:

Natuurlijk ontkom je ook in Picasa niet aan mappen op je harde schijf: die zie je linksonder en van de geselecteerde map met de naam “2010” zie je rechts de eerste 35 foto’s als een overzicht van miniaturen waar je razendsnel doorheen kunt scrollen, bijvoorbeeld om een diashow bij een bepaalde foto te kunnen starten of gewoon om naar een bepaalde foto te zoeken waarvan je weet dat die in het voorjaar van 2010 is gemaakt.

Verder zie je in Picasa alleen mappen die foto’s of plaatjes bevatten en kun je bovendien zelf bepalen welke mappen je wilt zien en welke niet. Mappen met poëzieplaatjes of gescande documenten zijn immers in Picasa niet erg relevant.
Je verdrinkt dus niet meer in de eindeloze reeks mappen op jouw harde schijf, maar je kunt nog wel verdrinken in de fotomappen die je in de afgelopen jaren zelf hebt gemaakt.

De “kracht” van Picasa schuilt echter in de blauwe mapjes die je linksboven ziet en albums worden genoemd, maar de naam “rubrieken” of “thema’s” zou beter zijn (in oudere versies van Picasa werden ze “labels” genoemd, maar dat zijn nu “tags” oftewel trefwoorden).

Opmerking: de foto’s in die albums zijn geen kopiebestanden, maar slechts verwijzingen naar de bestanden in de betreffende map(pen), in dit geval in de mappen 2005, 2009 en 2010. Die verwijzingen zijn vastgelegd in de interne database van Picasa.

Die albums voorkomen dat je voor elk gebeurtenisje een nieuwe map moet maken en dat is de reden dat je heel goed met jaarmappen kunt werken zoals ik dat doe – althans voor je gewone alledaagse foto’s: dat voorkomt de mappenchaos die ik bij iedereen zie.

Maar daarmee ben je er nog niet, want ook in die mappen moet alles “op orde” zijn en daar­voor moet je leren zien dat aan bijna elke foto wel iets mankeert en er mankeert vaak zoveel dat die foto’s gewoon gewist moeten worden – gemiddeld 3 op de 10. Op je grote scherm kun je dat goed beoordelen en met Picasa ook een paar simpele correcties aanbrengen, waardoor de foto’s die wel door de beugel kunnen er toch een stuk beter uit gaan zien.

Samen met kleine aanpassingen in de oorspronkelijke volgorde en het later tussenvoegen van door familieleden of reisgenoten gemaakte foto’s (die moeten ook door jouw beugel kunnen en ook vaak worden gecorrigeerd) en hernummeren, krijg je mappen (en dus ook albums) met een toonbare inhoud – niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen als je (een selectie van) die foto’s op Picasaweb zet of wat je er verder ook mee doet.

Pas dan kun je spreken van goed fotobeheer – niet omdat ik dat zeg, maar omdat het zo moet als je jouw verzameling belangrijk vindt. Is dat moeilijk? Nee, want Picasa maakt het je gemakkelijk, mits je maar systematisch werkt. Is dat veel werk? Doorgaans niet, maar wel als je na een bijzondere reis met heel veel nieuwe foto’s thuiskomt en dat is logisch. Maar het goede resultaat is altijd die extra zorg waard en het is bovendien leuk werk.

Natuurlijk kun je met Picasa nog veel meer, maar dat komt vanzelf wel aan de orde.

Picasaweb

Natuurlijk kun je vanuit Picasa een beperkt aantal foto’s per e-mail verzenden, maar voor grotere aantallen moet je dan zoveel concessies aan de bestandsgrootte (dus ook aan de kwaliteit) doen, dat Picasaweb een veel betere optie is.

Opmerking: het programma Picasa wordt vaak verward met Picasaweb, omdat die website ook “Picasa” heet. Maar de volledige naam is “Picasa Webalbums” en “Picasaweb” is een afkorting voor het gemak. Picasaweb “zit’ niet op jouw computer, maar op het internet.

Vanuit Picasa kun je meteen een selectie van jouw keurig gecorrigeerde foto’s uploaden naar een nieuw webalbum of een naar reeds bestaand webalbum (dat kan ook een album van een familielid of reisgenoot zijn). Je moet daarvoor opslagruimte huren bij Google, maar dat is tot 1 GB gratis en dat is normaliter voldoende. En je moet daarvoor eenmalig een zogenaamd Google-account aanmaken op basis van je normale e-mailadres - maar als je toevallig al een Gmail-account hebt, is dat ook bruikbaar.

Bij het maken van een nieuw webalbum moet je kiezen voor inzage door een aantal door jou gekozen personen of voor een openbaar album dat in principe door iedereen kan worden be­keken. Aangezien het meestal om foto’s gaat waarop vertrouwde personen zijn afgebeeld, moet je hun privacy respecteren door er een niet-openbaar album van te maken.
Die personen krijgen dan van jou een mailtje met een gecodeerd webadres voor dat album en ook van hen wordt verwacht dat zij enigszins vertrouwelijk met dat adres omspringen. Zij zien dan ongeveer dit venster in hun browser (bijvoorbeeld de gewone Internet Explorer):

Opmerking: dit is een familiealbum dat gaandeweg door mij wordt aangevuld tot maximaal 1000 foto’s. Begin volgend jaar wordt dit vervangen door een nieuw album, enzovoort.

De geadresseerden kunnen dan elke foto individueel bekijken en eventueel downloaden. Ze beschikken dan over foto’s van voldoende kwaliteit om die in hun eigen verzameling op te kunnen nemen – of ze dat ook doen, staat hen vrij. Als jij hen toestemming hebt gegeven om foto’s toe te voegen, zijn zij ook vrij om dat wel of niet te doen. Prima toch!

Rinilogus-site

“Rinilog” was de oorspronkelijke naam van een blog die ik van 2006-2008 over Picasa en allerlei aanverwante onderwerpen geschreven heb. Een deel van die blogs vormden de basis voor mijn Picasa-handleiding op de drukbezochte website van “Wilma Karels”.

Deze nieuwe website is bedoeld om met korte samenvattingen allerlei aspecten van goed gebruik van Picasa en Picasaweb te verduidelijken en dan verder door te verwijzen naar de uitgebreide verhalen in die handleiding of de kortere verhalen in de bijbehorende snelgids.

De volgorde van deze samenvattingen is zo gekozen dat je daar bij het werken met Picasa steun aan hebt, om te beginnen bij het installeren en instellen en vervolgens bij het impor­teren en op de juiste wijze verwerken van nieuwe foto’s (en dat geldt ook voor het scannen van oude dia’s en prints).

Als de hoofdmoot van je verzameling in orde is, dan maakt de volgorde voor een heleboel andere onderwerpen niet meer uit. Alleen wanneer voor een tijdelijk doel extra bewerkingen in of buiten Picasa nodig zijn, zul je de geselecteerde foto(‘s) eerst moeten exporteren om te voorkomen dat de bestaande verzameling wordt verstoord.

Waarom Picasa?

Dat is eigenlijk hierboven al uitgelegd, maar er zal vast iemand beweren dat Photoshop veel beter is. Haal je de koekoek: dat is een zeer uitgebreid en ingewikkeld programma voor pro­fessionals dat minstens 1000 euro kost en zelfs de amateur-versie die Photoshop Elements heet en slechts ca.100 euro kost, is voor velen al te ingewikkeld – al is het wel geschikt voor goed fotobeheer. Goedkopere programma’s zoals ACDSee Fotomanager en Arcsoft Photostudio zijn eenvoudiger en waarschijnlijk ook geschikt.

Natuurlijk bestaan er ook gratis programmaatjes (denk maar aan “old goody” IrfanView) die best geschikt zijn voor incidentele fotoklusjes, maar toch niet zo erg praktisch zijn voor het beheer van een grote verzameling omdat ze mogelijkheden om te rubriceren ontberen. Dat geldt ook voor de gratis, maar zeer veelzijdige fotobewerkers Gimp en Paint.Net.

Eigenlijk het enige programma dat ik ken en dat enigszins in de buurt komt van Picasa, is de gratis Live Photogallery voor Windows en op een Apple waarschijnlijk iPhoto. Voor Linux ken ik geen alternatief voor Picasa. Zie Aanhangsel.

Opmerking: bezitters van Windows Vista hebben pech, want de Fotogalerie lijkt wel op de Live-versie, maar is verouderd en beperkt. Je kunt beter de Live-versies down­loaden en installeren, ook van de Movie Maker. En Live Mail is een goed alternatief voor “Windows Mail”.

Wat je ook kiest, dat moet je hoofdprogramma worden en blijven en eventuele andere programma’s kun je dan als incidentele secondanten voor speciale klusjes gebruiken - zelfs Picasa, maar dat is eigenlijk “een beetje dom”.
Picasa bestaat in drie versies: uiteraard voor Windows (vanaf XP), maar ook voor Apple en voor Linux (zie Beginners). De huidige versie is 3.9 (zie Picasa 3.9).

Altijd op tijd?

Zelfs al ben je niet van plan ook maar iets met deze informatie te doen, doe dan tenminste nog één ding goed: zorg dat datum en tijd op je camera(‘s) altijd correct zijn ingesteld en dat moet je ook verlangen van de personen met wie je vaak foto’s uitwisselt.