WAT WIJ KUNNEN DOEN
-- meedenken over de aktiviteiten die Getsemane kan ontplooien en Uw eventuele rol daarin.
-- deelnemen aan een "kruistocht" tegen machtsmisbruik en arrogantie van kerken en sekten
-- werken aan uw geestelijke welzijn en dat van lotgenoten, al dan niet in groepsverband.
ATTITUDE
Van groot belang is uw opstelling ten opzichte van gelovigen met wie U in werk, vrije tijd, familiekring of verenigingsleven te maken krijgt. Bedenk altijd dat U tegenover een medeslachtoffer staat. Wees niet grof, maar neem als daar aanleiding voor is ook geen blad voor de mond. Dat doen de meeste gelovigen ook niet; hun bekeringsijver kent geen grenzen. De gelovige is per definitie een onzeker, kwetsbaar mens. Maak als dat zo uitkomt gebruik van die wankelmoedigheid om aangeleerde arrogante temerigheid te doorbreken. Plagen is altijd goed. Maak zonodig grapjes in de trant van: "nog even, en U mag eeuwig zuchten in de Hemel" Regelrecht sarcastische opmerkingen doen het vooral goed bij zogenaamde "blijde" gelovigen. Hun gemoed is als een zachte schil om een weke kern. Er is niet veel voor nodig om daardoor heen te prikken. Schateren om zaken van geloof en kerk doet wonderen. De ongelukkigen schrikken dan even op uit hun benauwde droom. Dankbaar oefenmateriaal voor de bejegening van weerloze gelovigen zijn Jehova's getuigen. Het maakt daarbij niet uit of ze gesprekstraining hebben gehad. Nogmaals, het zijn ook slachtoffers, maar dat betekent nog niet dat ze hoeven te worden ontzien. Gelovigen zijn een soort schuimbeestjes (of "spuugbeestjes") die te vinden zijn in de bladoksels van bepaalde planten. Midden in een zelfgemaakte klodder schuim zit een klein verschrikt wezentje dat vergeefs zit te bidden voor zijn zieleheil. Het is natuurlijk prachtig als gelovigen uit de droom kunnen worden geholpen en zelfinzicht verwerven, maar verwacht er niet al te veel van. Ga in elk geval nooit in discussie, dat heeft geen enkele zin. Beperk U tot flauwe opmerkingen als: "stil, even voor mijn kat bidden!" Vraag regelmatig op etentjes nadrukkelijk om stilte voor "degenen die dat wensen", praat er vervolgens dwars door heen, gevolgd door het excuus: sorry, ik was even vergeten dat je ZO was! Kortom , doorbreek het beklemmende beslag dat gelovigen vaak op de sfeer leggen. Onverschilligheid en lompheid zijn uiterst heilzaam, vooral bij agressieve gelovigen die maar al te gauw vinden dat hun religieuze gevoelens zijn gekwetst.
De konfrontatie met kerkelijke instituties is van een heel andere orde. Discussies met kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders ontaarden snel in gewauwel en doen vaak denken aan een gevecht tegen torens van schuim. Begin niet aan die schuimgevechten, want alles en iedereen komt ONDER te zitten. Het enige dat werkt is de spuit erop!
I N Z E N D I N G E N
ADVENT
Nu het rampzalige Kersfeest weer nadert nemen mijn ondergangsgevoelens weer toe. Ik krijg nu al weer die niet te onderdrukken adventsstemming. Nog erger dan de Lijdenstijd, die beter bij me past. Op de eerste Adventszondag steek ik 1 kaars aan, om die op te laten branden onder de oude vitrage-gordijnen. Ik hoop dat de hele rotzooi in rook opgaat! Wat MOET ik toch! Al mijn Kerstplaten in de gracht sodemieteren? Niets helpt om die kinderlijke kerstgevoelens uit te bannen. Voor eeuwig een Kerstkindje! Help mij. (Gerard de Waal, Groesbeek)
STIGMATA
Ha heerlijk, eindelijk weer Lijdenstijd! Fijne muziek op de radio; ik kan mijn plastic doornenkroon weer op mijn hoofd planten en die vreselijke speer weer uit de kast halen. Na Aswoensdag leef ik toe naar Grauwitte Donderdag, Ingoede Vrijdag en Doodstille Zaterdag. Als op Paaszondag de bazuinen klinken en Jezus voor de zoveelste keer OPstaat begint mijn mooiste Wederopstanding in het Kerkelijk Jaar. Hier ben ik! Waar ben ik! In de hemel of op aarde? In mijn eenzame ledikant tref ik een moderne predikant aan, met de mooiste preek die ik maar wensen kan. Als ik in gedachten sta bij het Kruis van Golgotha zie ik reeds de vurige tongen van Pinksteren opvlammen op de hoofden van mijn naasten. (Johannes van Doorn, Nieuwendam)
HANDELINGEN
Veel begrip en waardering heb ik voor jullie initiatief! Was ik er zelf maar opgekomen. Helaas ik zag ze niet staan, die slachtoffers. Maar nu zie ik dat onzichtbare leed. Mij zijn als Saulus de schellen van de ogen gevallen, en nu wil ik als een ware Paulus de wereld in om iedereen de ogen te openen. Zeg mij wat ik kan doen! Brieven schrijven? (Stefan Baarda, Dokkum)
A-MORELE STEUN
Graag wil ik jullie een bemoediging geven voor jullie zegenrijke werk. Ik zeg "jullie" omdat ik niet weet wie er achter dit geweldige initiatief zit. Waarom was er zoiets niet eerder?! Iedereen die niet met zijn z'n ogen in z'n zak loopt begrijpt dat er iets moet gebeuren. De kerken moeten worden aangepakt! Van harte steun ik jullie initiatief. Maar reken erop dat kerken of individuele gelovigen in actie komen om jullie de mond te snoeren. Ze zullen het wel weer gooien op gekwetste gevoelens en de vrijheid van godsdienst. Vrijheid om slachtoffers te maken bedoelen ze! Gelukkig is er ook nog een vrijheid van meningsuiting.. Nogmaals, veel heil en zegen; zonder de a-morele steun van God zal het jullie zeker wel lukken. Uiteraard meld ik mij aan als lid van de Vereniging Slachtoffers Religieuze Opvoeding. Wat gaat dat kosten? Hennie van Bilthoven, Ravestein
KATTEBAK
Wat heerlijk om zo'n site te kunnen vinden! Altijd heb ik met mijn gevoelens lopen dolen... Nu weet ik dat er mensen zijn die ook in hun jeugd zijn beschadigd door religieuze praatjes en plaatjes. Heel erg vond ik dat ik gedwongen werd om naar catechesatie ofwel "kattebak" te gaan! Belijdenis doen heb ik altijd geweigerd, tot groot verdriet van mijn vader en moeder. Van dat verdriet, of het nu echt was of niet heb ik altijd veel last gehad. Eigenlijk heb ik nu nog schuldgevoens, verdomme! Ik weet zeker dat een gespreksgroep, in de vorm van anti-catechesatie wat voor mij zou zijn. Daarom meld ik mij aan en laat ik meteen weten dat ik graag bij de opichting van zo'n kattebakgroep betrokken wil worden. Willem Leevend, Purmerend.
BIJBELSE UNDERDOGS
Het wemelt in de Bijbel van uiterst herkenbare mensen. Ze zijn ons vertrouwd omdat ze de fout ingaan: welbewust of per ongeluk, uit nieuwsgierigheid of balorigheid. Wie zijn ze, deze sympathieke mensen in de Bijbel?: Kain, Cham, de vrouw van Lot, Esau, Achan, Gehazi, Judas, Ananias en Safira.. Bijna allemaal worden ze genadeloos afgestraft.
KAIN
De eerste "boosdoener" die we in de Bijbel tegenkomen, als we Adam en Eva die (uit nieuwsgierigheid) van de verkeerde boom in het Paradijs eten, even niet meerekenen. Kain ontdekt dat als je een ander niet mag je hem kunt doodslaan! En de eerste moord is meteen een broedermoord. Zijn brave broer Abel stijgt snel omhoog uit het warenhuis Genesis. God, die eerst net doet of hij nog niet weet van de eerste broedermoord vraagt fijntjes: waar is Uw broeder, Kain? Het onverschillige antwoord luidt: Ben ik mijn broeders hoeder? Dan wordt Kain voor eeuwig vervloekt. Tevens regelt de Heere het zo dat wie Kain doodslaat zevenvoudig gewroken zal worden. Ja, de god van het Oude Testament is inderdaad een naijverig god, een God der Wrake..(Gen.4)
CHAM
Zwart schaap in het fijne gezinnetje van Noach, die met zijn Ark de Zondvloed heeft getrotseerd. Cham maakt zich vrolijk over zijn vader die zich in een dronken bui in zijn tent heeft ontbloot. Noach heeft weer eens teveel wijn uit zijn eigen wijngaard gedronken en ligt in Adams kostuum in zijn tent te slapen, natuurlijk op zijn rug. Chams broers Sem en Jafeth vinden dit een genante vertoning. Ze pakken een mantel en bedekken daarmee met afgewend gezicht hun vaders naaktheid. Als Noach zijn roes heeft uitgeslapen en hiervan hoort schaamt hij zich niet om het nageslacht van de arme Cham te vervloeken.
DE VROUW VAN LOT
Naamloos ten onder gegaan bij de vernietiging van Sodom en Gommorra. Als zij met haar man Lot, een neef van Abraham, op het allerlaatste moment het zondige Sodom was uitvlucht kijkt zij als kokette Kathinka nog eventjes om. Begrijpelijk, maar dat had ze beter niet kunnen doen. Een regen van zwavel en vuur komt over haar en ze verandert in een zoutpilaar.(Gen.19)
ESAU
Vrijgevochten tweelingbroer van de huiselijke Jacob. Rossig, behaard en als echt natuurmens een lieveling van zijn vader Izaäk.In hongerige toestand na de jacht zegt hij het eerstgeboorterecht toe aan moederskindje Jacob, in ruil voor een schotel linzenmoes. "Laat mij toch slorpen van de roode, dat roode daar!" Pas jaren later komt het erop aan als vader Izaäk zijn einde ziet naderen. Jacob is dan toch niet zeker van zijn zaak, en besluit op aandringen van moeder Rebecca zijn blind geworden vader te bedonderen. Gehuld in de naar het veld geurende kleren van Esau en met vellen van geitebokjes over zijn gladde handen en hals presenteert hij zich om de Grote Vaderlijke Zegen te ontvangen. Dat lukt en Esau heeft het nakijken. Jacob vlucht daarop naar zijn oom Laban in Haran, uit vrees voor de woede van Esau. Toch verzoent Esau zich later met Jakob.. (Gen.25)
ACHAN
Bij de spectaculaire val van Jericho laat God via leider Jozua weten dat alle inwoners moeten worden gedood en alles van waarde moet worden verbrand. Als in de opmars van de Israelieten het succes van Jericho wordt gevolgd door het debacle van Ai, vraagt Jozua God om uitleg. De Here laat weten dat iemand Zijn Gebod heeft overtreden en dingen van waarde achterover heeft gedrukt. Niemand uit de klas meldt zich en tenslotte wordt de zondaar door het lot aangewezen. Het is Achan, en hij wordt samen met zijn gezin, zijn vee en zijn bezittingen door het volk gestenigd.(Jozua 7)
GEHAZI
Gehazi is een knecht van de profeet Elisa en zijn treurige lot staat beschreven in 2 Koningen 4
De rijke Naäman de Syriër, legeroverste van de koning van Aram,komt op advies van een ontvoerd Israelitisch meisje naar Israel om zich door de profeet Elisa te laten genezen van zijn melaatsheid. Naäman wordt ontvangen door knecht Gehazi die hem namens de profeet opdracht geeft zich zeven keer onder te dompelen in de Jordaan. Naäman, die boos is dat hij de profeet zelf niet te zien krijgt, wil dit eerst niet doen, maar laat zich ompraten door zijn dienaren: als hem iets moeilijks was gevraagd zou hij dat zeker hebben gedaan! Naäman geneest en wil Elisa rijkelijk belonen, maar de profeet weigert alles. Gehazi vindt dat zonde, en sluipt later Naäman en zijn gevolg achterna met de boodschap dat Elisa zich heeft bedacht. Hij krijgt geld en dure kleren los en verbergt die in zijn huis. Als hij weer naar Elisa gaat vraagt die: Vanwaar, Gehazi? En Gehazi liegt: nergens, hoezo? Hij wordt onmiddellijk gestraft met de ziekte waarvan Naäman was genezen, ook zijn nakomelingen!. En Gehazi wordt melaats, wit als sneeuw.
JUDAS
Waarom verried Judas Jezus? Dit is een van de vele geheimen uit de Bijbel, misschien wel het grootste geheim. Over Judas Iskarioth krijgen we maar weinig informatie, maar genoeg om er op los te kunnen interpreteren. In de loop der eeuwen is er van alles over Judas beweerd, en daar doen we ook aan mee! Buigen we ons meteen over het probleem van de vrije wil, de geknechte-of zelfs de gedetermineerde wil. Heeft de mensch een vrije wil of staat alles wat hij doet voor het grootste deel of helemaal vast? Heeft Judas Jezus willens en wetens verraden, of was hij een willoos werktuig in de handen van goeroe Jezus? Was Judas gehersenspoeld of onder hypnose? Hebben die twee soms afspraken gemaakt, en heeft Jezus geld beloofd aan Judas als die de onaangename rol van verrader op zich zou nemen? In dat geval had Jezus Judas meer nodig dan andersom. Zou het kunnen zijn dat Judas de zilverlingen hooghartig heeft afgeslagen, denkende: van de Farizeeërs krijg ik immers ook geld, en met Jezus heb ik liever geen financiële banden? Trouwens was die verradersrol eigenlijk wel nodig? Had Jezus niet zonder dat hele gedoe kunnen worden gekruisigd? Simon Vestdijk suggereert dat Jezus en Judas in wezen een en dezelfde persoon waren, waarvan zij afwisselend de lichte en duistere aspecten symboliseerden ("De grootheid van Judas" in "Essays in Duodecimo") Vestdijk houdt het ook voor mogelijk dat Judas bewust afstand wilde nemen omdat hij genoeg begon te krijgen van dat kleffe gedoe rond de Heiland. Andere discipelen begonnen Jezus steeds meer te imiteren, in gelaatsuitdukking, houding en kleding. Leonardo da Vinci heeft dat goed weergegeven op op zijn schilderij "Het Laatste avondmaal" Door middel van het verraad, schrijft Vestdijk, bevestigde Judas de afstand tussen mens en ideaal en gaf hij Jezus de eer die hem toekwam en zichzelf de schande. Judas is dan ook eigenlijk het ware slachtoffer. Hij nam de zonden der wereld op zich, en niet Jezus. Daarmee was hij Jezus net eventjes te vlug af! Zo bezien verdient hij een eigen passion: De Judas Passion: passiemuziek naar het evangelie van Judas. Het is een wereldbeschouwing die alleen maar GETOOND kan worden en niet beschreven. Maar die Judas Passion, die komt er!
ANANIAS EN SAPPHIRA
De eerste christengemeenschap in Jeruzalem is een soort commune: "allen waren één van hart en ziel, en niet één zeide dat iets van hetgeen hij bezat zijn persoonlijk eigendom was, doch zij hadden alles gemeenschappelijk". Maar een zekere Ananias verkoopt samen met zijn vrouw Sapphira een akker, en houdt iets van de opbrengst achter. Als hij het geld wil overdragen wordt hij doorzien door Petrus, de latere hemelpoortwachter: "Gij hebt niet tegen mensen gezondigd, maar tegen God". De arme Ananias valt onmiddellijk dood neer. Een poosje later verschijnt zijn argeloze vrouw Sapphira op het toneel. Als Petrus haar fijntjes vraagt hoe het met die akker zit, produceert ook zij haar leugentje en valt ze net als haar man dood neer."En een grote vrees kwam over de gemeente en over allen die dit hoorden" (Handelingen 5)
DE DOOD IN DE POT
Wat gaat er eigenlijk om in een christen die niet al te dom is uitgevallen? vraagt W.F.Hermans zich af in "Het Sadistische Universum". Vaststaat dat veel gelovigen opportunisten zijn. Ze "geloven" omdat het ze goed uitkomt. "Mensen geloven kennelijk omdat het op de een of andere manier nuttig voor hen is" schrijft Dr. Anne Van der Meiden in "Het Nut van Geloven" Volgens hem is dat nut de kern van wat geloofsgemeenschappen kunnen aanbieden aan mensen die niet geloven. Hij spreekt van geloofsmarketing rond verkondiging, liturgie, pastoraat en diaconaat. Als mensen de kerk verlaten is dat kennelijk omdat ze het nut van geloof niet meer inzien.
"God wordt uit het bewustzijn geveegd als de kruimels van de ontbijttafel. De ene geloofswaarheid na de andere is weggedruppeld als olie uit een lekke motor"(Dr Okke Jager in "Oude beelden spreken een nieuwe taal")Vaak zullen ze nog wel zeggen: ik geloof wel, maar ik weet niet wat; zoiets als: ik ben verliefd, maar weet niet op wie" Volgens Okke Jager moet dit soort religiositeit op den duur wel in damp opgaan.
Robert Adolfs ("Het Christendom voorbij") zegt dat wat vaak "geloof" wordt genoemd meestal niet meer is dan goedgelovigheid. Het gaat er eigenlijk alleen nog om of men door het woord van priester of dominee aangename gevoelens krijgt; de goede predikant van vandaag de dag is consument-gevoelig. Volgens Adolfs is het Christendom in een niet te stuiten beweging van verval, al willen de kerken doen voorkomen dat het wel meevalt. Schijnbaar gaat het alleen nog goed met sectarische bewegingen waar het verstand op nul wordt gezet ten gunste van het gevoel. In die kringen is geloof niet veel anders dan een soort drug, zegt Adolfs.
Bertrand Russell ("Waarom ik geen Christen ben") beschouwt de godsdienst als een soort ziekte, voornamelijk gebaseerd op vrees, en met als belangrijkste symptoom onverdraagzaamheid.
"De Heer God voert oorlog met zichzelf, maar zijn oorlog is die van ons, omdat we cultureel gezien al eeuwenlang met hem leven (Jack Miles in "God, een biografie)
Reacties: jj.schippers@ziggo.nl
CHURCHVICTIMS
Through the ages religions and religious sects have created victims. Countless people have been mutilated, tortured to death or burned alive. Not to mention the death and destruction sown during religious wars. Apart from this brute physical violence there has been immense mental intimidation. Millions of people suffer from this,even today. Neither is there any end in sight,for those who are under mental pressure make their own victims. They labour under heavy depression and confusion. Over and above that large groups of people are plagued by all kinds of vague troubled feelings, among them an indefinable sense of sin or guilt. They see no way out of this misery. They are powerless in the face of their sad fate, be they christians, jews or muslims, mormons or Jehova's Witnesses and irrespective of whether they have broken with the faith in which they were brought up or adhere to it still. Because of increasing secularisation some poor wretches are all the more painfully aware of their hopeless and desparate situation. At times they feel a little better, but most of the time not so very long. Again and again they are besieged by the torment of powerlessness and hopelessness, interspersed with rebelliousness and silent rage. They may rarely show their suffering and for years on end they may function reasonably well. But unexpectedly the sombreness can strike again, just at those moments when the victim begins to feel a bit stronger and thinks he can shake off his depression. All kinds of confrontations may bring the feelings of the maltreated Child to the fore; not just the ringing of bells, church music and the smell of peppermint,incense, beeswax, Eau de Cologne or certain kinds of paper, but also experiences that at first sight have nothing to do with faith or church. At first sight, yes, because for these real victims of religious upbringing almost everything in this world is evocative. Escape seems impossible.
Fortunately there are people not really burdened by their religious education. Apparently defense mechanisms are at work that enable them to distance themselves properly and escape from this religious stranglehold. On the road to adulthood they succeed in liberating themselves slowly but surely, so that at last they can look back on their childhood with wonder. It may not have been a carefree childhood, but neither was it filled with the terror that haunts others all their lives. And of course there are those whose faith is an enrichment and a great comfort, but they are usually people who have found religion in later life; rarely were they brought up in the faith.
Let's have a look at a remarkable Bible story: Abraham decides to make a sacrificial lamb of his son Isaac. He obeys God Whose ways are inscrutable. "Befehl ist Befehl'. At the last moment God makes clear that this is not necessary. He just wanted to know if Abraham loved him enough. Something comparable happens to Job, who is unexpectedly confronted with misery without end. He is the stake in some sort of wager between God and the Devil. All this is not really so inscrutable. The author and essayist Karel van 't Reve has strikingly compared God with the African dictator Idi Amin, who wanted to be constantly praised ("The unbelievable evilness of the Supreme Being").
The goals of Gethsemané
The association has two main goals: - To attend to the needs of the victims of religious upbringing. - To punish the churches; get our own back
Attending to the needs of the victims:
This is taken in the broadest sense of the word: to react to social developments, to start discussions on all levels, to critically look at the media, and to influence the politicians.
Caring for fellow victims:
To organize all sorts of contact between fellow victims. Think about meetings, contact through Internet by chatting or newsgroups. You may also think of a special telephone line set up for the exchange of information and to offer support: the Churchvictimsline
Sue the churches!
It is time it stopped. Even though the influence of the churches in the western world is on the decline, it is time to lend a helping hand to the ongoing secularization. Also because churches and religious movements are still gaining strength and power in large parts of the world. But even in the enlightened country of the Netherlands we find many religious nests that have to be stopped before they can do any more damage. Financial sanctions can be a good way to force the churches on their knees. The churches are not invincible, even though they think they are. Freedom of religion that is offered is not an excuse for the disgraceful liberties and spiritual terrorism. The separation between church and state offers little protection; therefore it is nessesary for the people to do something about the arrogance of the churches. When we realize what kinds of physical and spiritual damaged has been done throughout the centuries, it is inevitable that we wish to start afresh in the new millenium. Sue the churches! To prevent further damage! The international association of lawyers has been contacted to pursue the possibility of grouptrials.
The suffering should not be taken lightly. Think of the depressions that have been caused by confessions, Sunday schools, youth church meetings, confirmations, and preachers “care”. The churches will have to pay for the giving of false hopes, and the creation of ridiculous expectations of salvation. When their financial backbone has been broken, they will have to step of their soapbox. It is remarkable that no steps in that direction have been taken before, but that is not a reason to try it now. There seems to be a great future for an international Sue the church movement. We must also think of setting up an international tribunal, to make an inventory of the physical and spiritual damage that has been done. Test trials will also give us insight on the best ways to corner the churches.
