Randverschijnsels
Proza-Autobio-Dicht-Gedacht-Jan De Vries-Blog
Het is stil in Barakstad
J.M.H. Berckmans (1953-2008) "Behalve de vriendschappen die ik heb, is dat schrijven mijn existentiële ruggengraat, die mij in het leven overeind houdt. Als ik die niet had, dan was ik dood. Allang. Als ik niet op een bepaald moment was gaan schrijven, dan was ik doodgegaan. Dan zat ik op een kantoortje - nou ja, ook dood te gaan eigenlijk hè?" Een link. (01/09/08)
WC-Tegel Wijsheden.
(30/08/08)
Publicatie!
Eens een nieuwtje tussendoor: Het literaire blad met naam, De Brakke Hond, is zo vriendelijk geweest om een kortverhaal van mij te publiceren, en daar ben ik uiteraard wel gelukkig mee. Het verhaal heet 'Aan ideeën geen gebrek' en het neemt pagina's 94 tot en met 102 in beslag. Deze pas verschenen zomereditie is te verkrijgen op deze adressen. En als u nog wat geduld over heeft, dan kan u wachten tot het integraal te lezen valt op de website van De Brakke Hond. Om u alvast warm te maken, een voorsmaakje, zijnde niets minder dan de integrale, tweede paragraaf! "Waarom ze mij op deze zaak gezet hebben, weet ik niet meer, waarschijnlijk interesseerde het niemand. Ik ben altijd wel benieuwd, tot op zekere hoogte. groet. (26/08/08)
Als het nog niet voorbij is.
Ze zucht. Ze ijsbeert van haar zitplek naar de deur en terug. Ze kijkt uit het raam, wagens rijden voorbij, mensen gaan naar huis, ze komen terug van het werk. Ze wil iemand aanspreken, maar ze heeft al tegen een vreemde gezegd dat haar wasmachine stuk is, dat ze hier anders nooit komt. “Beheers je, niemand wil het weten”, denkt ze. Hierna moet alles nog eens in de droogtrommel, het is te veel om allemaal nog op te hangen, ze moet nergens zijn, het gaat hier nog even duren. Ik wil een blik bier halen om de hoek. Ze zegt: “U gaat toch niet weg?” Ik begrijp haar niet, zeg niets, maar blijf toch staan. Als ik terug achteraan zit bij mijn tas, met mijn boek en blik bier, staat er alweer een andere vrouw een machine vol te laden. Ze ijsberen en zuchten nu met tweeën vooraan in het wassalon. Door de boxen klinkt ‘Billie Jean’. Het duurt veel te lang, het is doods en met een funky baslijn. Het vrouwtje vouwt haar kleren bijelkaar. Met haar karretje achter zich aan, rolt ze naar huis. Ze heeft geen hond. Als ze de was die nog steeds niet droog is opgehangen heeft, haalt ze een sigaret uit de koekjestrommel bovenop de voorraadkast. Wie zal haar betrappen? Ze zet zich aan de keukentafel. Ze woont nog steeds in de stad, omdat er hier meer beweging is. Zolang ze zichzelf kan redden, is het goed zo. Soep en boterhammen om er in te doppen voor avondmaal. Ze eet ’s middags al warm. De tv staat aan, maar het geluid niet. Het is erg stil, ze hoort alleen zichzelf en de sigaret tussen haar vingers. Dubbele glazen, soms zou ze wel wat meer leven willen horen. Ze kijkt naar de klok, dan naar buiten, het is bijna donker, het blijft steeds langer licht. Straks is het lente. Ze staat recht, om de rolluiken te sluiten, ze kijkt nog even naar buiten, wagens rijden naar huis, het zijn er niet veel meer. Ze trekt aan het koord, laat de rolluiken vallen, maar bedenkt zich als ze halverwege zijn. Ze houdt het koord stevig vast, ze voelt de spieren in haar arm. Ze kijkt naar buiten, ze moest zich een beetje bukken. Het koord spant, ze laat het los, de rolluiken blijven hangen, half gesloten. Deze keer hoeven ze niet helemaal toe. Het is niet nodig, vandaag niet. Ze schakelt de tv uit, zet zich in de zetel, maar eerst gaat ze nog een sigaret uit de koekjestrommel halen, die ze daarna weer bovenop de voorraadkast zet. Alles is donker en stil nu. Ze laat zich wat dieper in de zetel zakken, zodat ze toch nog door het raam naar buiten kan kijken. Een onbekende man wandelt traag voorbij, kijkt opzij, naar binnen, maar hij ziet niets. Pas als hij voorbij gewandeld is, trekt ze nog één keer van haar sigaret. Het is een rare dag geweest vandaag, hij is nog niet afgelopen.
(29/05/08)
Schrijvers gaan dood.
Ook al ben ik nooit een verdediger van zijn werk geweest, las ik hoop en al één boek van hem, toch deed het me wat. Hij was er altijd, een eik in de literaire en culturele wereld van België, een reus zo u wil, en als man en verspreider van tegen schenen stampende meningen, mocht ik hem wel. Hij was nog een echte schrijver, zoals je ze kende van lang geleden, de schrijvers waar naar opgekeken werden, die nog eens keet konden schoppen en zich overal tegen afzetten, mensen naar wie geluisterd werd zodra ze hun mond openden, die alom gerespecteerd werden en het echte schrijversleven leidden, zware drinkers en nachtraven, kleurrijke figuren die je deden dromen van de bohemièn in jezelf, alles voor de kunst en altijd de kin omhoog. Hij was één van de laatste. Reve is er ook al twee jaar niet meer, ook al was hij er enkele jaren langer niet meer. Ik denk dat er nauwelijks nog overblijven. De schrijvers van nu geven mij zelden het gevoel dat literatuur ook rock ‘n’ roll kan zijn, dat het wringt en spuugt en mensen soms dooreen schudt en dat het écht iets betekent. Het is zoals de ouwe, nukkige, dossiervretende en rondsjoemelende politici van vroeger, die ik op een eigenaardige manier ook mis, die er ook niet meer zijn, vervangen door gladjassen en mediagetrainde puntenscoorders. Zo ook de schrijvers van nu, gladgestreken, keurig, voorzichtig, hun best doen om nog ergens een publiek te vinden en zo weinig mogelijk lezers voor het hoof te stoten, brave praatjes in obligate interviews, die sowieso niet langer dan twee minuten mogen duren, als het al überhaupt mag gaan over wat ze schrijven en niet over hun doorgaans niet zo boeiende persoonlijkheden. Er is veel verloren, en ik ben een cultuurpessimist, mocht u het al gemerkt hebben. Of misschien ben ik gewoon melancholisch en vroeg oud op het vlak van ‘het was vroeger beter’. Maar tegelijk weet ik dat dit volslagen onzin is. Het was vroeger helemaal niet beter, al bij al was het vergelijkbaar met nu, maar wordt het nu meer in je gezicht gewreven langs talloze kanalen. De realiteit en de wereld zijn nooit zo bereikbaar en omnipresent geweest. De wereld in sé, en de mensen die erop wonen, zijn niet wezenlijk veranderd, maar de hele belevenis ervan is gewoon een stuk opdringeriger en irriterender geworden. Vind ik toch. Maar laat er mij alstublieft geen columns over schrijven. Het enige wat ik even wou melden, is dat Hugo Claus deze week gestorven is, en met hem een soort iconisch oerschrijver. Dat is alles. Tirade afgelopen. (22/03/08)
Anderen zeggen het altijd beter.
Als het niet uit de eigen koker wil komen, voor even. Het scherm is er altijd, het wacht, wit en leeg. Dat hoeft niet erg te zijn, ik zeg het tegen mezelf. Het kan niet elke dag lukken. Mag een zondag al niet eens een verloren dag zijn, moet dat dan per sé zonde zijn? Neen, helemaal niet. Op zo'n dagen, laat ik het met plezier aan een ander over en duik ik nog eens in mijn oude collectie citaten. Mooie woorden, over een mooie bezigheid. Paul Auster
“He has spent the greater part of his adult life hunched over a small rectangle of wood, concentrating on an even smaller rectangle of white paper. He has spent the greater part of his adult life standing up and sitting down and pacing back of forth. These are the limits of the known world. He listens. When he hears something, he begins to listen again. Then he waits. He watches and waits. And when he begins to see something, he watches and waits again. These are the limits of the known world.”
"The one thing I try to do in all my books is to leave enough room in the prose for the reader to inhabit it. Because I finally believe it’s the reader who writes the book and not the writer… There’s a way in which a writer can do too much, overwhelming the reader with so many details that he no longer has any air to breathe.
When I write, the story is always uppermost in my mind, and I feel that everything must be sacrificed to it…it’s all in the voice. You’re telling a story, and your job is to make people want to go on listening to your tale. The slightest distraction or wandering leads to boredom.
When you look back on the works that moved you, you find that they have always been written out of some kind of necessity. There’s something calling out to you, some human call, that makes you want to listen to the work, it probably has very little to do with literature."
02/03/08 Willen wij meer tijd?
Ik duw een jeton in de wasmachine. Sommige dingen moeten gedaan worden. 16/02/08 Kortverhaal
"Gek", dacht de hond, en hij sliep in. Met dank aan Augusto Monteroso. 13/01/2008
Moge het nieuwe jaar...
Beter zijn... Moge het zijn. Laat het ons daar bij houden. En verder geen gezever. Breng 2008 maar binnen. We zullen eens zien wat dat gaat geven. 29/12/07
Allerzielig.
“Lijken liggen op het kerkhof”, zei hij altijd. Niet dat hij een groot talenkenner was, maar voor eens had hij gelijk, en daarom herhaalde hij het steeds. Zelf zeg ik niet “eigenlijk”, maar wel “eigenlijk” (je weet wel, eigenlèk).
Die nonkel had dat goed gezien. Zijn zonen, mijn neven, die wisten er niks van, “eigenlijk feitelijk” zeiden ze altijd. “Lijken liggen op het kerkhof”, zei nonkel dan steeds. Hij was sowieso een man van een zich steeds herhalend repertoire, altijd dezelfde grapjes, zoals iedereen er wel een honderdtal in z’n nabije omgeving kent, de wereld loopt vol baarden. Misschien is het wel dankzij hem dat ik nooit meer “eigenlijk” heb gezegd, maar steeds “eigenlijk” (je weet wel, eigenlèk).
Want lijken liggen op het kerkhof. Daar liggen ze goed. Ik ga er nooit heen om te rouwen, enkel uit toeristische overwegingen. Een mooi kerkhof is nooit weg, maar het zien van een graf van een oude, dode bekende zegt mij dan weer bitter weinig. Nooit heb ik echt de link kunnen leggen tussen een zerk en het familielid of de kennis die erin zou moeten liggen. En in de grond (ja ja, in de grond!) is dat ook al lang niet meer zo. Stof, dat ligt er. Maar mensen vinden er troost, in verse bloemen, in een propere zerk en een deftig graf, en de herinnering aan wat ooit was, voor het stof werd. Dat wat je ook herinneringen zou kunnen noemen. Soms hebben herinneringen een zetje nodig. En daar is op zich helemaal niets mis mee. (31/10/07)
Fragment uit het verhaal.
| U kan mij tevens hier vinden: Een site vol mixes van mijn Of onder vrienden Of mail uw commentaar!
Mijn Links:
|
