Het was hartje winter en ijskoud in New York, wat me echter niet weerhield ‘s avonds New York te gaan herontdekken. In alle grote havens en zeker in New York waren Internationale Zeemanshuizen, de z.g. Flying Angel Homes. Hier kon Jan de Zeeman terecht voor allerlei dingen, zoals toiletartikelen, postpapier, postzegels, boeken, tijdschriften en andere dagelijkse benodigdheden. Elke zaterdagavond was er een dansavond voor zeelieden en stroomde het gebouw vol met vrouwen, die volgens mij niet aan de man konden komen. Niet ècht interessant dus. Na één (zaterdag)avond hadden we het alweer gezien. Nu was er In New York was er ook een Nederlands zeemanshuis, waarvoor aan boord van schepen nogal reclame werd gemaakt. Zondagavond zou daar een dansavond zijn, dus wij stonden om acht uur al op de stoep. De gezelligheid was echter ver te zoeken, zodat mijn gezicht blijkbaar op half elf ging hangen. Dit viel niet in de pul bij de dame die het zeemanshuis runde en ze wilde weten of ik altijd zo chagrijnig was. Mijn opmerking dat mijn gezichtsuitdrukking recht evenredig is aan de heersende gezelligheid viel helemaal verkeerd, waarna duidelijk werd dat wij nooit vrienden zouden worden. In dit zeemanshuis waren wij dus aanmerkelijk korter dan in de internationale versie. In geen van twee ben ik ooit terug geweest.

    Omdat ik voor vertrek uit Marseille al wist dat we als eerste haven New York zouden aandoen, bleek ik daar gelijktijdig in New York te zijn met m'n oom Gerrit Zwaneveld, die namens Hoogovens in de States was om aluminium te slijten. Hij had mij het adres en telefoonnummer van zijn hotel gegeven, voor het geval ik hem wilde opzoeken. Ik vermaakte mij echter zó goed aan de wal, dat ik eigenlijk geen avond de tijd had. Helemaal niets van me laten horen leek me niet zo leuk dus belde ik hem op een avond, maar hij was afwezig. Ik vroeg de receptionist hem te vertellen, dat ik door de gladheid was gevallen en mijn enkel had verstuikt, zodat ik voorlopig aan boord moest blijven. Hij schijnt me geloofd te hebben, want hij is er later nooit op teruggekomen. Het kan ook zo zijn, dat hij het helemaal niet erg vond!

           

    Al snel promoveerden wij een zich even buiten de poort gelegen café tot onze stamkroeg. Iedereen die de wal opging, nam hier zijn eerste pint lager.  Het was een gezellige tent,  waar het ‘s avonds een drukte van jewelste was. De eigenaar was een Puertoricaan en het wemelde er van de Indiaanse en Zuidamerikaanse vrouwen. Vanwege het vloeiende Spaans van de elek konden wij geen kwaad doen en werd ons menig drankje aangeboden. Om de avond rustig op te bouwen bestelde ik daar meestal “7 & 7” . Normaal dronk ik altijd Schotse whisky, maar dat kleunde te veel in aan het begin van de avond. Het was raadzaam te beginnen met een mix-drankje of een biertje. Een tweetal Indiaanse schonen raadde mij aan eens Schotse whisky te drinken in plaats van 7 & 7, maar ik zei dat ik dat niet lustte. Hierna kreeg ik de ene Scotch na de andere aangeboden, maar, slim als ik ben, liet ik niet meteen merken dat ik het lekker vond. Talrijke uren en drinks later waren ze ervan overtuigd mij Scotch te hebben leren drinken. De avonden erna begon ik wijselijk met een biertje in plaats van de gebruikelijke mixture “7 & 7”.

    Tijdens de binnenlig in New York bleek de chef-hofmeester er de voorkeur aan gegeven te hebben in de U.S.A. te blijven. Hij scheen er al enkele jaren een vriendin te hebben en had nu het besluit genomen voor deze vriendin te kiezen. Een nieuwe chef moest  worden overgevlogen en dit bleek een Amsterdammer te zijn, die enkele jaren vóór mij op dezelfde middelbare school had gezeten, waardoor we allerlei herinneringen konden ophalen aan school en onderwijzers.

Kapitein Meuldijk – niet vies van een feestje - had toestemming gegeven voor een party aan boord. Enkele “oudgedienden” wisten  wel de weg en namen contact met de Morgan Hall, een hotel voor uitsluitend (2000) vrouwen. Via de directrice werd een annonce in de lobby opgehangen, waarop zo’n tachtig reacties kwamen.  Helaas hadden we  maar zo’n twintig vrouwen nodig; de selectie lieten we wijselijk over aan de directrice.

    Na een weekje was Galveston weer verleden tijd en gingen we richting New York om de rest van de lading op te pikken. We moesten weer wennen aan de felle koude die  nog steeds heerste in de noordoostelijke staten. Deze binnenlig benutte ik om de familie Louwers te bezoeken. Ik had hem tussen de twee Alwaki reizen ontmoet tijdens de begrafenis van mijn oom Leen. Louwers nodigde mij toen uit voor een bezoek als ik nog eens in New York mocht komen.  Ze woonden ergens in de Bronx en ik liet me telefonisch uitleggen hoe ik er met de subway kon komen. Ik kocht een doos chocola voor mevr. Louwers bij een Woolworth-vestiging daar in de buurt. Mevr. Louwers bleek een stille grijze vrouw te zijn, die na al die jaren in de States nog geen behoorlijk Engels sprak. De zoon des huizes sprak vrijwel geen Nederlands, dus hoe die twee communiceerden is me nu nòg niet duidelijk. De oude Louwers werkte bij PANAM en kon zodoende nogal eens vrij goedkoop naar Europa vliegen, waar hij (zoals hij mij stiekem toevertrouwde) eerst de bloemetjes ging buitenzetten alvorens op familiebezoek te gaan. Ik was er heengegaan op de dag dat (toen nog) Cassius Clay zijn revanche partij bokste tegen Sonny Liston. Kort na het begin van de match ging ik de keuken in om wat bier te halen en Liston was al gevloerd toen ik terugkwam in de kamer.

    In tegenstelling tot vorige party waren er nu geen strubbelingen en een enkeling hield er een vriendinnetje voor een paar dagen aan over. “Mijn” Gretta was één van hen. Vrijwel elke dag spraken we ergens af en dronken en/of aten we wat. Op 15 maart vroeg ze me of ik haar de volgende dag ca. 15.00 u. kon ophalen van haar werk om gezamenlijk een bezoek te brengen aan de St. Patrick’s Cathedral. Op 17 maart zou dit ondoenlijk zijn, want dan is er de St. Patrick’s Day Parade. De volgende dag ging ik dus naar haar kantoor, dat niet al te ver van St. Patrick's Cathedral lag. In zonnig voorjaarsweer wandelden we op 5th Ave. enkele straten "uptown" naar 50th Str., waar die prachtige en indrukwekkende kathedraal stond. Nadat mijn ogen gewend waren geraakt aan de duisterenis in de kerk, zag ik Gretta ergens geknield bidden. Als niet-katholiek bleef ik rechtop staan en bewonderde, niet ver vanaf de toegangsdeur, het prachtige interieur van dit enorme gebouw, dat zoveel betekent voor de vele Amerikanen van Ierse afkomst. De uurtjes na dit bezoek brachten we wandelend en nogal zwijgend door in Manhattan voordat we ergens wat gingen eten, waarbij ze me vroeg of ik de volgende dag met haar naar de parade zou willen gaan kijken. Natuurlijk wilde ik dat graag, dus op die 17e maart stond ik naast een totaal groen geklede Gretta te genieten van een prachtig schouwspel dat de parade opleverde. Haar geheel groene outfit paste perfect bij haar ietwat rossige haar en groene ogen. Intussen was ik te weten gekomen dat ze al langere tijd in New York woonde en dat ze al zo’n zeven jaar niet terug in Ierland was geweest. Voordat wij vanuit de Perzische Golf terug in New York zouden komen, zou zijn voor een vakantie naar Ierland zijn vertrokken. Zij kon hier soms tamelijk verdrietig over zijn, want ze wilde me de volgende keer nogmaals graag ontmoeten in New York.

    Kapitein Meuldijk was zeer te spreken over de “Webster dames” en genoot met volle teugen. De 2e STM telde alle onkosten op en deelde dit door het aantal officieren; het aldus gevonden bedrag vond je terug op je eerstvolgende drankrekening. 
Ook de onderofficieren en hun personeel hadden een feest met toestemming van de kapitein. Ze hadden hun rantsoenen opgespaard, wat sterke drank aan de wal ingeslagen en wat van de kapitein gekregen. Enkele officieren hadden wat extra sterke drank en bier besteld, dat tegen kontante betaling naar achteruit werd getransporteerd. Het werd echt wel tijd, dat die rantsoenregeling van twee biertjes per dag werd afgeschaft! Na afloop van onze party gingen sommigen van ons daar nog even buurten, want in de messroom achteruit ging het feest druk door. Hoogstwaarschijnlijk waren hier die 15 dames beland, die wij niet per taxi konden vervoeren.  

    Ondanks de vaak ijzige kou verliep het laden voorspoedig en was het moment aangebroken New York te verlaten voor de reis naar de Perzische Golf met zijn – vanuit het ijzige New York gezien – heerlijke hoge temperaturen. Voor sommigen viel het afscheid nemen van hun tijdelijke vriendinnen nogal zwaar en degenen die niet zouden worden afgelost in Marseilles beloofden hun vlammen ogenblikkelijk contact op te nemen bij onze aankomst in  New York.
Gretta beloofde me te zullen nadenken of ze misschien haar familiebezoek in Ierland zou kunnen opschuiven tot na ons volgend bezoek aan New York. Ze zou me per brief die beslissing laten weten. Met die wetenschap ging ik toch nog vrij opgewekt naar zee, in de hoop ergens in de P.G. van haar te horen dat we elkaar een paar weken later nogmaals zouden zien.

          Pikheet op de Shatt al-Arab met de 2e stm en een 4e wtk   

    Intussen ging ik druk door met fotograferen; allerlei mooie en interessante dingen en voorvallen in de P.G. met zijn havens werden op de gevoelige plaat gezet. Aangezien ik een halfkleinbeeld camera had gekocht met een rolletje van 36 dia’s, moest ik 72 keer klikken. Tijdens een van mijn dagelijkse visuurtjes raakte ik nog gewond aan mijn hand door een gevangen vis verkeerd te pakken. Er werden voornamelijk “baggers ofwel strontbaggers” gevangen, een soort catfish met een venijnige, giftige stekel op zijn rug. Ik greep vol in de stekel en in no time had ik een dikke, rode hand die erg pijn deed. Na een paar uur werd de hand minder dik en de volgende dag was het over.

    Vrijwel elke scheepvaartmaatschappij had een abonnement bij Walport voor 13 filmkisten per jaar; in elke kist zaten drie films. Bij Van Nievelt zorgde de 4e STM voor de nieuwe filmkisten, maar bij een hoop maatschappijen deed de radio-officier dat. Indien mogelijk werd dus eens per maand van kist gewisseld. In Ras Tannurah, onze volgende haven, kregen wij als lading een vijftigtal filmdozen mee, die afkomstig waren van een Amerikaanse oliemaatschappij. Deze waren vervangen door nieuwe films en moesten terug naar de States. Ze lagen in het kantoortje van de 1e STM en werden door ons natuurlijk als extra  gedraaid. We hadden vanaf nu tweemaal per week een filmvoorstelling.

    ‘s Middags na het verlaten van Ras Tannurah werd ik tijdens m’n middagdutje opgeschrikt door het afgaan van mijn A.A.T., gevolgd door een op de 500 kHz aan de Alkes gericht spoedbericht:

         XXX PCMK de HZY = XXX = you are entering a dangerous drilling field stop

         leave this area immediately or you will be stopped by force fullstop =  

         Saudi Arabian Military Authorities ++

Dit bericht was van een dusdanige importantie, dat de kapitein uit zijn middagdutje moest worden gehaald. Samen renden we naar de brug en waren net op tijd om enkele boortorens recht voor ons te zien opduiken, die tot dan toe aan het oog werden onttrokken door een deken van warme mist. Controle van de (bijgewerkte) zeekaart van dat gebied wees uit, dat het olieveld eigenlijk officieël niet bestond, dus – eigenwijs als hij was – besloot de kapitein niet te reageren en koers te houden. Door een samenspel van radar, een inderhaast opgetrommelde uitkijk op de voorplecht, een roerganger en twee uitkijken op de brug was het eigenlijk peanuts vrij van de boortorens te blijven. We hebben hierover later nooit meer iets vernomen van de Saudi-Arabische autoriteiten. Voor de zekerheid verzond ik mijn OBS’en maar niet meer naar Ras Tannurah Radio/HZY, maar naar Bahrain Radio of Kuwait Radio/9KK. HZY is trouwens alleen maar te gebruiken voor OBS’en, want dit door Aramco gerunde kuststation wisselt – buiten OBS’en - alleen verkeer met Aramco schepen. Het door Ras Tannurah Radio uitgezonden spoedbericht moest – volgens de voorschriften – in het radiodagboek worden vermeld. Het origineel had ik uiteraard in alle haast op een stuk papier geschreven, dat ik de kapitein ter hand had gesteld. Toen ik het nodig had om in het radiodagboek te kopiëren, was het papiertje verdwenen. Net voordat een bediende de kaartenkamer zou schoonmaken kon het bericht, dat in de prullenmand was beland, worden gered. 

    Door de voortdurend heersende hitte en de kapotte A.C. had ik een metalen windhapper in één van de patrijspoorten gedaan en vanaf daar een soort tunnel van draden en handdoeken naar het matras, dat ik uit de kooi had gehaald en midden in mijn hut op de grond had gelegd. Op deze manier probeerde ik nog wat koelte op mijn matras in te krijgen om nog enigszins te kunnen slapen. ‘s Morgens om ca. 06.00 uur schuifelde ik dan uitgedroogd naar de pantry om een glas ijskoud water met lime-juice te halen om het verloren gegane vocht weer wat aan te vullen. Het tekort aan zout, wat een moe en lamlendig gevoel veroorzaakt, werd tegelijkertijd bestreden door enkele zouttabletten in te nemen. Hierna strompelde ik weer terug naar de hut om door middel van een koude douche weer wat bij m’n positieven te komen. Als we op volle zee waren, kwam vóór het douchen het toppunt van de dag, nl. een duik in het met heerlijk fris zeewater gevulde zwembad! Aan stuurboord achter de midscheeps was een aantal hoekijzers op dek gelast, bestemd om er een zwembad te bouwen d.m.v. ijzeren staven waarin houten luikdelen pasten, zodat er een houten kooi ontstond. In deze kooi werd de presenning gedaan en dit geheel volgepompt met zeewater; zodoende ontstond er een “zwembad” van zo’n 4 x 4 m. en 2 m. diep.

    Luikdelen zijn vierkante houten delen, die het open luikhoofd afdekken. Hierover wordt een enorm zeildoek gespannen, de zg. presenning, om het geheel waterdicht te maken.

Alle beslommeringen van de voorgaande dag en nacht verdwenen door dit frisse bad tussen half zeven en zeven uur.  De werkdag kon weer beginnen na een frisse douche en een goed ontbijt. Vóór pikheet was je dan alweer kletsnat. Om elf uur schreeuwde het lichaam alweer om vocht en werd het eerste biertje genuttigd. Aan boord waren twee soorten bier, Hollands bier en Holland Beer. Het eerste was Heineken en slechts voor passagiers en staf; het tweede was in New York gestored en was voor de rest van de bemanning. Waarom dit bier Holland Beer heette, is mij nooit duidelijk geworden, want het was van zo’n afgrijselijke kwaliteit dat het alleen maar ijskoud gedronken kon worden. Ongekoeld stonk het gewoon en sommige dozen waren overjarig, want in de meeste flesjes liepen draden vanaf de bodem omhoog. Dit was weer duidelijk een deal tussen hofmeester en scheepshandelaar, terecht scheepszwendelaar genoemd. Hierdoor ontstond een eerste bekoeling in de relatie met de hofmeester. Als je op goede voet stond met de bediende van de passagierspantry kon je soms een Heineken versieren. Dit heb ik slechts één keer gedaan, want na die overheerlijke Heineken duurde het dagen vóór je enigszins “gewend” was aan die ijskoude bocht uit de U.S.A.

    Echte onenigheid met de hofmeester ontstond door (het niet krijgen van) een eitje met spek! Aan boord van (Hollandse) schepen kreeg je toentertijd alleen op woensdag- en zondagochtend een (1) ei met spek bij het ontbijt. Omdat ik dat heerlijk vind, was ik die ochtenden altijd aan tafel ongeacht het uur van slapen gaan. Zo nu en dan was er helemaal niet geslapen, omdat we de hele nacht van zaterdag op zondag waren doorgegaan. Niettemin zat ik dan om half acht aan tafel om m’n (ene) ei met gebakken spek te nuttigen. Door een samenloop van omstandigheden (een laatste wacht van 22.00 tot 24.00 uur èn een noodgeval vrij dicht in de buurt om 03.30 uur) was ik die ochtend nogal laat (08.25 uur) aan tafel, zodat de kok weigerde om nog een ei te bakken. Hij had zijn koekepannen (of is het tegenwoordig koekenpannen?) al opgeborgen! De hofmeester peinsde er niet over mij gelijk te geven, hoewel ik duidelijk vóór half negen aan tafel zat. Vanaf dat moment hadden wij op z’n zachtst gezegd onenigheid. Ook het dan weer wel, dan weer niet bestellen van grote hoeveelheden knoflook op de biefstuk werd uitgepikt. Sommigen overdreven inderdaad, want er werd bij steeds meer gerechten knoflook gevraagd, bij wijze van spreken óók bij de havermoutpap.

    Omdat ik aan boord relatief weinig te doen had, maakte ik haast geen overwerk. Dit in tegenstelling tot de matrozen, stuurlieden, machinisten en elek. Sommigen hadden dagelijks enkele uren overwerk en dat leverde natuurlijk behoorlijk wat duiten op. Bij mij bleef het beperkt tot een incidenteel half of heel uurtje als ik eens slechte verbindingen had of tengevolge van een reparatie aan een apparaat, zodat ik de 8 uren overschreed. Ik besloot hier iets aan te gaan doen door tijdens een binnenlig wat aan de radar te sleutelen, zodat de radar niet geheel of geheel niet functioneerde. Uiteraard moest ik komen opdraven nadat bij het proefdraaien vóór vertrek een gebrek aan de radar aan het licht kwam. Ik zocht dan quasi ongerust naar de fout en kon na geruime tijd melden, dat de radar het weer goed deed. Iedereen blij natuurlijk; ik dus niet in de laatste plaats, want zo’n reparatie betekende een knappe overschrijding van mijn 8 uren en ik kon overgaan tot het invullen van m’n overwerkstaat. Na de Rode Zee en het Suezkanaal zetten we koers naar Genua, de eerste van de twee Europese havens die wij zouden aandoen. Op schepen die geruime tijd in de Perzische Golf waren geweest, gebeurde meestal iets vreemds met sommige opvarenden zodra Europa werd aangedaan. Sommigen reageerden zich af door abnormaal gedrag aan de wal. De één dook dagen onder in een bordeel en de ander richtte vernielingen aan na het teveel nuttigen van alcohol tijdens het passagieren. In Genua werd ons groepje van drie (vierde stuurman Kobus, elek Cor en ik) uitgebreid tot vier in de persoon van bootsman Willem Noordzij.

                              

                                  Kobus en Cor dollen aan dek in Genua                                 Midscheeps tjetten i.v.m. overdracht in Marseille    

    Na tot in de ochtend druk in de weer te zijn geweest in het Straatje van Alles, keerden we tegen daglicht huiswaarts door tent na tent (voorzover ze nog open waren) op de Via Bruno Buozzi te bezoeken om overal een afzakkertje te halen. Na het laatst geopende café werd de tocht naar boord ingezet. Tijdens deze tocht werd door dit viertal een aantal “vernielingen” aangericht zoals het omverwerpen van alle al mooi opgestapelde terrasstoelen, een vuilnisbak van vier hoog in een woning van de trap gooien,  het van de muur rukken van metalen borden met ijsreclame en het (net niet) naar beneden gooien van cementblokken vanaf een viaduct op de rijbaan. Tot slot werd een op de kade liggende brandslang als zijnde een gevaarlijke boa constrictor in het water gekieperd. Een verandering van geestestoestand, veroorzaakt door een ietwat overmatig gebruik van alcohol, die zich hierna bij ons nooit meer heeft voorgedaan. Na Genua deden we Marseille aan, waar de helft van de bemanning werd afgelost. Degenen die al aan boord zaten toen wij aan boord kwamen, gingen hier naar huis. Zodoende maakte iedereen twee reizen in ca. zeven maanden.