Omdat wij deze reis nog niet waren voorzien van airconditioning, werden wij gelukkig geen "loading ship of the confederation". Was dit het geval geweest, dan zouden wij zo'n veertien dagen in Khorramshahr zijn blijven liggen; nu werd het slechts een paar dagen. Door de afschuwelijke hitte – het was aan boord ‘s middags doorgaans 54° C. – kon je overdag slechts wat doezelend op bed liggen. Voordat je ‘s nachts sliep, was het zo’n uur of twee en om vijf uur ‘s morgens werd je alweer wakker van de hitte, want dan begon het kwik de 30° C. alweer te passeren. Met drie uur slaap per nacht, steeds minder trek in voedsel en steeds meer vocht (alcoholarm en –rijk) was je vrij snel uitgewoond. Nu had ik eigenlijk niet zo veel te klagen, want wat moesten de WTKs in de machinekamer en de stuurlui aan dek en in de ruimen wel niet doorstaan! De avonduren brachten enige verkoeling en het was een zegen dat er op het haventerrein een café was, waarin drie vrouwen achter de tap stonden. In het Iran van de Sjah was destijds – in tegenstelling tot de rest van de Perzische Golf – het nuttigen van alcohol toegestaan; evenals in Irak trouwens. Die tent op het haventerrein zat ‘s avonds boordevol, want je werd bediend door vrouwen en er was bier en wodka te krijgen. Iraanse wodka wel te verstaan; overigens goed te drinken. In de loop van de avond zakten enkele Noren en Denen onder de tafels en moesten tegen middernacht naar hun schepen worden gedragen door hun ook al niet al te fris uitziende maten.

    Na de voor ons bestemde lading in Khorramshar te hebben geladen vertrokken we uiteindelijk richting Karachi voor het laatste plukje lading voor Europa. Op de rede van Karachi aangekomen riep de kapitein me op de brug, want bij gebrek aan een VHF-installatie werd vanaf Karachi Naval Station met de Aldislamp geseind. Met een Aldislamp kunnen lichtseinen worden verzonden naar een punt waarop men de lamp gericht houdt. Door middel van een haan als bij een revolver wordt een hulsje, dat om de brandende lamp zit, naar achteren getrokken, zodat het licht vrij op de reflector van de lamp valt. Wordt de trekker in het ritme van het morse-alfabet bewogen, dan vliegen de punten en strepen als lichtbundels  naar het doel. Karachi Naval Station wilde weten wie we waren, waar we vandaan kwamen enz. Die Pakistanen waren opgeleid door de Britten, dus met de Aldislamp waren ze veel te snel voor onze stuurlui. Zodoende werd ik erbij gehaald, maar zo werkt dat niet. Geluidsignalen en lichtsignalen zij twee verschillende dingen en mijn snelheid van nemen van lichtsignalen was bij lange na niet dezelfde als van geluidsignalen. Ik moest ze toch vragen iets langzamer te seinen en ogelnblikkelijk pasten ze zich aan aan mijn zendsnelheid met de lamp. Na me ook per radio bij Karachi Radio/ASK te hebben afgemeld, konden we vrij snel naar binnen.

    Karachi was vies en heet; gelukkig zouden we hier maar kort binnenliggen en na wat rondgelopen te hebben in de buurt van de haven keerde ik weer snel aan boord terug. Dit was een haven waar vrijwel niemand geld had opgenomen, dus de meesten bleven aan boord. Op het haventerrein zag ik het resultaat van de ontwikkelingshulp. Grote aantallen landbouwmachines en voertuigen lagen tot over hun assen in de grond weggezakt, volledig verroest en onbruikbaar. Zakken met graan lagen wekenlang op het terrein en dus was het er een paradijs voor ratten, waarvan sommige het formaat van katten hadden. Sinds die dag bekijk ik ontwikkelingshulp met andere ogen! 

Na Karachi zou gebunkerd worden in Aden voor de laatste etappe naar Europa. In de Arabische Zee voor de kust van Oman kwamen we in een krachtige storm terecht, waardoor de kans bestond dat de deklading zou gaan schuiven. We hadden nl. in Karachi een enorme elektromotor als deklading gekregen, die aan stuurboord vóór de midscheeps lag geschoord. 
In dit jaargetijde staat hier in het noorden van de Indische Oceaan normaal een strakke noordoostelijke moesson. Dat betekent wind méé als je van de P.G. naar de Golf van Aden vaart. Deze keer is de wind echter meer oostelijk en komt achterlijker dan dwars aan bakboord binnen. Door dit windje méé slingert het schip verschrikkelijk en met onze zware deklading kan dat gevaarlijk worden. Als ter hoogte van de Koeria Moeria eilanden het slingeren te erg wordt, besluit de kapitein het schip met de boeg in de windrichting te draaien en zodoende “langzaam vooruit” te wachten tot de wind in kracht zou gaan afnemen. Het slingeren wordt nu vervangen door stampen. Dat is slecht nieuws voor mij, want van slingeren heb ik nooit last, maar op een stampend schip begint mijn maag vaak te protesteren.

                                                  

    Met de laatste weersverwachting in de hand schuifel ik naar de hut van de kapitein, maar die bevindt zich op de brug. Ik probeer de brug te bereiken via één van de trappen buitenom, maar dat is gekkenwerk vanwege het stampen en slingeren van het schip en het overkomende buiswater. Gelukkig kan ik de brug bereiken via een inpandige trap, alhoewel dit ook niet meevalt en ik beide handen nodig heb. De rust op de brug staat in schrille tegenstelling tot het geweld aan dek. De tweede stuurman en de roerganger proberen zo goed en kwaad als het gaat het schip op koers te houden. Als ze het weerbericht in mijn hand zien, word ik hoopvol aangekeken. Ik moet ze echter teleurstellen, want de eerstkomende twaalf uren zal het weer niet opknappen, eerder verslechteren. Behoorlijk naar buiten kijken kan eigenlijk alleen door de slingerruit; de overige ruiten van de brug worden constant overspoeld door overkomende zeetjes en zijn daardoor bedekt met zout. De boeg van het schip duikt weg in de trog van een aanstormende golf en verdwijnt in de watermassa. Net als je denkt dat die boeg nooit meer boven komt, verheft hij zich langzaam en al het water dat er overheen is gekomen, slaat tegen de midscheeps en loopt daarna weg via de railing en door de spuigaten. De 20 jaar oude Victory kraakt en kreunt in al haar voegen door de voortdurende aanslagen van de eindeloze aantallen golven. 
Bij het wegduiken van de boeg komt natuurlijk het achterschip omhoog, zodat soms de schroef uit het water komt. Daar nu geen water wordt verplaatst maar lucht, schiet het toerental omhoog en dat is te merken aan een merkwaardig trillen van het schip. Zodra de boeg omhoog komt, krijgt de schroef weer grip op het water en het trillen is voorbij.

   Ik zoek het radiostation weer op, want het is weer tijd om op wacht te gaan. Mijn zit-positie in het radiostation is zó, dat ik naar bakboord kijk. Bij elke duik van de boeg heeft mijn stoel de neiging naar rechts te schuiven en bij het duiken van de poop naar links. Slingert het schip, dan wordt ik respectievelijk tegen het werkblad aangedrukt en er vanaf getrokken. Om niet door de ruimte te worden geslingerd is de stoel op twee manieren vastgezet. De armleuningen zitten met twee haken vast aan het werkblad en de onderkant van de stoel zit met een ketting vast aan de vloer. Ondanks dit is het allemaal erg vermoeiend; voortdurend moet je jezelf schrap zetten en vooral met het bedienen van de seinsleutel is dat lastig. Aan elke storm komt een einde, dus na enkele uren konden we onze reis hervatten en stoomden we in zuidwestelijke richting af op Aden, waar gebunkerd zou worden voor het laatste deel van de reis. Weer kwamen de onvermijdelijke handelaren aan boord. Er werd weer post aan boord gebracht, die in Suez beantwoord kon worden. De tocht door de Rode Zee was weer zeer heet, in het Suezkanaal wat aangenamer en de Middellandse Zee kwam als een enorme opluchting.

    Op het gebied van de communicatie in het Suezkanaal was er niet veel veranderd, dus er moest weer gewerkt worden met Ismaïlia Radio/SUQ. Dit station is van de Suez Canal Authority en zendt uit op de 420 kHz. De service was intussen uitgebreid met een telefoniezender op de 1650 kHz, zodat de loodsen op schepen met een brug-telefonie installatie met SUQ konden werken. De Alwaki beschikte daar niet over, dus de communicatie tussen de Authority en de loods liep weer via de radio-officier. Vanwege het zonder airconditioning vertoeven in extreem hoge temperaturen, was van sommigen het lichaam bedekt met rode puistjes, veroorzaakt door het vele zweten. We noemden dit voor het gemak rode hond, maar in wezen had dit natuurlijk niets te maken met de rubella uit onze jeugd. De Engelse uitdrukking “prickley heat” dekte de lading veel beter. Na één dag in de Middellandse Zee was het bij de meesten verdwenen. Stel je voor dat je dit zou hebben in de eerstvolgende haven; dan kon je beter aan boord blijven!

    Via Straat Messina bereikten we die eerstvolgende haven, nl. Genua met zijn Porto Vecchio, waar wij afmeerden aan een kade van de Bacino della Lanterna, vlak bij de vuurtoren aan de Ponte S. Giorgio. Genua stond bij zeelui bekend om zijn “Straatje van Alles” (Via di Tutti), een straatje in de oude stad bij de haven waar ook werkelijk van alles te doen was. Bars, bordelen, café’s, dansgelegen- heden, hotels, jazzkelders, restaurants (in alfabethische volgorde) lagen schots en scheef door elkaar, waardoor het een gezellig straatje was. Het loopt van de S. Giovanni kerk via de S. Sista kerk naar de S. Siro kerk. Kerken en bordelen naast elkaar, Italiaanser kan het niet. In Genua en trouwens in elke haven aan de Middellandse Zee ging men nooit té vroeg de wal op. Circa 23.00 uur was vroeg genoeg om rond middernacht de passagierende Amerikaanse matrozen van een of ander smaldeel  af te lossen, die gedurende de avond een dusdanige lading geld hadden achtergelaten, dat een beetje linke Jan de Hollander er munt uit sloeg door goedkoop of soms geheel gratis te stappen. Het was dus zaak om bij het aanlopen van de haven even rond te kijken of er een Amerikaans smaldeel ten anker lag. Die avond in augustus ging ik met de 2e WTK de wal op. Deze aardige oud marine-officier onderging een metamorfose als hij de wal opging. Hij zorgde er voor als een gentleman gekleed te zijn, om als een echte bon-vivant de bloemetjes buiten te gaan zetten. Deze keer kwamen wij terecht in een barretje vlak bij de haven aan de Via Antonio Gramsci, waar wij in gesprek raakten met twee Italiaansen. Één van hen hield het gauw voor gezien en degene die wel iets in mij zag, bleef nog zitten. Na wat biertjes en lires gooien in de jukebox maakte ik echter geen vorderingen, zodat we besloten ergens anders te gaan kijken. 

    Toen wij wilden opstappen, miste ik mijn portefeuille met geld en paspoort, die ik altijd in de binnenzak van mijn jasje had. Die had ik over de stoelleuning gehangen vanwege de hitte. De verdenking viel uiteraard op het snel verdwenen vrouwtje, dus wij maakten een behoorlijke scène alvorens te dreigen naar de politie te stappen. Buiten gekomen besloot ik op weg naar het politiebureau mijn jasje aan te trekken om er een beetje toonbaar uit te zien. De portefeuille bleek overdwars in een mouw te zitten!  Die had ik natuurlijk, na iets te hebben betaald, zonder goed te kijken zogenaamd in m’n binnenzak gedaan, maar die was dwars in één der mouwen terechtgekomen. Hadden mijn ogen op dat ogenblik toch in een totaal àndere richting gekeken! Opgelucht keerden wij terug naar de bar en legde ik in 20% Italiaans en 80% Engels uit hoe de vork in de steel zat. Een rondje voor de zaak kon er toen wel af;  mijn Italiaanse schone was er nog, dus de rest van de nacht bracht ik door met het bewonderen van haar prachtig interieur. De zon was al op toen ze me per taxi naar de vuurtoren bracht, waar ik haar beloofde over een paar weken terug te zijn in Genua. Ik wist echter al dat dat Catania zou worden tijdens de tweede reis.  Ach, je moet soms de hoop in leven houden met een kleine onwaarheid! 

    Vanuit Genua gingen we op weg naar Nordenham aan de Weser tegenover Bremerhaven om de hoofdmoot van de lading (erts) te lossen. Na het verlaten van de Middellandse Zee kwam de HWTK op een avond apezat een telegram opgeven. Hierin vroeg hij zijn vrouw in Bremen aan boord te komen voor de trip naar Rotterdam. De volgende morgen kwam hij in paniek het radiostation binnenstrompelen (hij had een been dat iets korter was dan het andere) en vroeg vertwijfeld: “Nee hè, je hebt dat telegram aan m’n vrouw toch nog niet verstuurd, hè?”. “Gisteravond al, meester”, zei ik en kreunend hinkepinkte hij terug naar zijn hut, waarschijnlijk om een borrel te pakken, of meer dan één.     

                       Wat heb je daar een smak gereedschap bij nodig...!