Volgens sommige bronnen is diabetes type II de afgelopen 20 jaar met 700% gestegen .... en zal het nog eens met 700% stijgen de volgende tien jaar.

Wat wordt er gedaan om deze pandemie in de Westerse wereld in te dijken?

 

 

Het ACCOR onderzoek.

 

Het National Institute of Health (NIH) in de V.S. is sinds 2001 bezig met een uitgebreid onderzoek bij 10.251 diabetes type II patiënten.

 

Zoals het in de toxische geneeskunde past wil men in dit onderzoek nagaan of  het agressief (sic) bestrijden van deze symptomen kan bijdragen tot het vertragen of  zelfs doen afnemen van de gevolgen van diabetes type II : hart- en vaatziekten. Met dit idee in het achterhoofd onderzoekt men of een maximale toediening van anti-diatbetes medicijnen een oplossing van het probleem zou kunnen zijn.

 

Volgens de jongste gegevens van het NIH is er echter een kink in de kabel gekomen. Blijkt nu dat het onderzoek naar de effecten van het drastisch verlagen van de bloedglucose voortijdig is stopgezet. Meer dan 20% van de proefpersonen zijn voortijdig gestorven aan... hart- en vaatziekten.  (http://www.nhlbi.nih.gov/health/prof/heart/other/accord/)

 

Hiermee is eens te meer aangetoond dat de farmaceutische behandeling van diabetes 2 niet alleen geen oplossing biedt voor het probleem maar dat men (eens te meer) precies die kwaal in de hand werkt die men wil voorkomen!

 

Hb A1c

Een meer geavanceerde test is het meten van de hoeveelheid HB A1c.  Dit is de hoeveelheid hemoglobine die een crosslinking heeft ondergaan met suikers waardoor de rode bloedlichaampjes onwerkzaam en zelfs giftig worden. Deze reactie, waarbij eiwitten suikers op een ongezonde manier aan elkaar binden noemt men glycatie. Onze dokters beginnen stilaan meer en meer deze bloedparameter te onderzoeken omdat het een goede aanduiding geeft van de evolutie van diabetes. Als het Hb A1c gehalte hoger is dan 7% dan zegt men dat de patiënt diabetes heeft en worden medicijnen voorgeschreven.  

Onze dokters zijn evenwel nog niet geïnformeerd over een te laag Hb A1c gehalte. Volgens recent onderzoek (gepubliceerd op 6 februari 2008 op www.nhlbi.nih.gov) blijkt dat een Hb A1c lager dan 6 voor een aantal patiënten fataal afloopt. Personen met een Hb A1c gehalte tussen 7 en 7,9 hebben betere overlevingskansen dan patiënten met een te laag peil. De onderzoekers beweren bij hoog en bij laag dat het abnormaal hoog aantal overlijdens niet het gevolg is van de toegediende medicijnen. Toch weten we dat de patiënten in de bedoelde onderzoeksgroep 2 tot 5 maal zoveel medicijnen toegediend kregen dan normaal wordt voorgeschreven. Sommigen liepen zelfs met een insulinespuit rond die permanent insuline in de bloedbaan bracht. Beweren dat de medicijnen niet de oorzaak zijn van het drama kan alleen betekenen dat men op die manier wil verdoezelen dat men deze proefpatiënten gewoon heeft vermoord, met voorbedachte rade, in een wanhopige poging om aan te tonen hoe goed medicijnen wel zijn.

Het aggressief verlagen van Hb A1c is dus geen objectief, net zo min als het drastisch verlagen van het glucosepeil of het gevoelig verminderen van het LDL cholesterol.

(30 maart 2008)

 

 

Werkingsmechanisme

 

Volgens de toxische geneeskunde zijn er twee redenen waardoor het glucosegehalte in het bloed verhoogd wordt :

1. te weinig insulineproductie in de pancreas. Insuline is nodig om glucose in de cel te drijven.
2. insulineresistentie van de celreceptoren : hoewel er ruim voldoende insuline in het bloed aanwezig is wordt glucose toch  niet opgenomen in de cel en blijft dus in het bloed circuleren.

 

Om deze problemen te behandelen beschikt men over een serie geneesmiddelen :

 

1. alfa glucosiden : die de opname van koolhydraten in de darm tegengaan. Hoe minder koolhydraten hoe minder er kan omgezet worden naar glucose. Dit soort geneemiddelen kan beter vervangen worden door een dieet dat minder koolhydraten bevat en veel vezels.
2. biguaniden (metformine) hebben een dubbele werking
1. de lever produceert minder glucose (uit glycogeen) zodat er ook minder bloedglucose is.
2. de insulineresistentie wordt verlaagd zodat meer glucose in de cel wordt opgenomen.

Biguaniden zijn het enige geneesmiddel waarvan aangetoond is dat het de morbiditeit en mortaliteit (ziekte en overlijden) ten gevolge van diabetes type II kan verminderen. Bovendien zijn deze geneesmiddelen (in ons land) gratis!

3. gliniden (Starlix, Novonorm) verhogen de insulineafscheiding van de pancreas, maar hebben als belangrijkste nadeel dat ze het lichaamsgewicht doen toenemen (we zullen straks zien waarom), en werden nooit onderzocht op de vermindering van morbiditeit en mortaliteit t.g.v. diabetes type II.
4. glitazonen (Actos, Avandia) verminderen de insulineresistentie van de cellen en beïnvloeden de vetstofwisseling waardoor een significante gewichtstoename ontstaat (vooral buikvet).
5. insuline : de stof die normaal door de pancreas wordt aangemaakt om suiker in de cellen te drijven. Dit is meestal het laatste toevluchtsmiddel als al de vorige middelen hun werking hebben verloren door langdurig gebruik.

Dure geneesmiddelen die precies die ziekte verooorzaken

die men wil voorkomen : hartziekte! 

Op het einde van dit artikel kan u de betrokken geneesmiddelenmerken terugvinden per categorie.

 

 

Fight flight reactie maar geen actie.

Wat is de werkelijke oorzaak van diabetes type II? 

Om dit te begrijpen is het nodig een klein beetje te weten van de werking van het lichaam.

Eén van onze sleutelhormonen is adrenaline. Adrenaline is de signaalstof die ons lichaam klaarmaakt voor onmiddelijke actie in gevaar : het vecht/vlucht hormoon, ook stresshormoon genoemd. Via een opeenvolging (cascade) van biochemische reacties wordt alle energie in het lichaam gemobiliseerd om een maximale prestatie te leveren. Dit uit zich o.a. in

-         verhoging van de hartslag

-         vergroten van de longactiviteit

-         samentrekken bloedvaten in delen van het lichaam waardoor de bloeddruk verhoogt.

-         uitzetten van de bloedvaten in de spieren omdat een betere doorbloeding meer glucose (= energie) in de cel brengt.

-         vrijmaken van brandstoffen voor spierarbeid door glycogeen om te zetten in glucose.

-         vergroting van de pupil.

-         ....

 

Na deze (bliksemsnelle) voorbereiding is het lichaam klaar om onmiddellijk te ageren in gevaarsituaties. Nadat de vlucht/vecht reactie zich heeft voltrokken zal ook het adrenalinepeil snel dalen. Deze reactie is een uitstekend middel tot zelfbehoud in de tijden dat de mens veel te maken had met levensbedreigende situaties en ons in staat stelt buitengewone fysieke krachten in ons lichaam aan te spreken.

------------------------------------------------------------------------------------

 

Allerhande vormen van stress zetten de bijnieren aan tot vorming van meer adrenaline, die op zijn beurt een cascade van reacties uitlokt in diverse organen met als doel zo snel mogelijk energie beschikbaar te stellen. Als de vlucht-vecht reactie uitblijft blijft ons lichaam oververzadigd met de diverse tussenstoffen zoals adrenaline , bloedsuiker, insuline en celglucose. Na jarenlang dit systeem geweld te hebben aangedaan is ons lichaam zo verzwakt dat er een of andere beschavingsziekte zal uit resulteren.

------------------------------------------------------------------------------------

 

Er zijn veel situaties waarin stress, en bijgevolg ook adrenaline, wordt opgewekt : ergernissen, frustraties, angsten, te weinig slaap, verkeer, gespannen werksituaties ..... Al deze omstandigheden doen ons adrenalinepeil pieken. Hierdoor worden lever en spieren aangezet om uit de opgeslagen brandstof (glycogeen) glucose te maken zodat het glucosepeil in het bloed drastisch gaat stijgen. De pancreas wordt gestimuleerd om insuline te produceren zodat de glucose in de spiercellen gepompt wordt en er onmiddellijk energie beschikbaar is. Maar... er volgt (meestal) geen actie zodat we met een te grote hoeveelheid niet verbruikt glucose in het bloed blijven zitten. Het lichaam gaat zichzelf downreguleren en komt weer tot rust.

De bovenbeschreven kettingreactie doet zich evenwel jaar in jaar uit meerdere malen daags voor zodat er,  na verloop van tijd,  een aantal problemen kunnen ontstaan :

-                  De bijnier geraakt uitgeput en produceert onvoldoende adrenaline (= burnout)

-       De pancreas geraakt uitgeput en levert te weinig insuline zodat de cellen te weinig brandstof krijgen ook als is het bloed verzadigd van glucose (= insulinedeficiënte diabetes).

-         De celreceptoren die insuline moeten ontvangen om glucose in de cel te pompen zijn uitgeput en geven het signaal van de insuline niet meer door aan de cel (= insulineresistente diabetes). 

 

Leptine : het hormoon dat nog niet in de kennis van de artsen is geïntegreerd.

 

Er is echter nog een tweede facet dat in het ontstaan van diabetes type II een rol speelt. Leptine is een hormoon dat gevormd wordt door vetcellen. Leptine geeft aan de hersenen het signaal hoeveel energie het lichaam in voorraad heeft en of de beschikbare energie moet worden verbruikt of opgeslagen.

 

Leptine:

-         Is de energiemeter van het lichaam. Hoe meer leptine hoe groter ons verzadigingsgevoel. Hoe minder leptine hoe meer we honger krijgen. (Ghreline is de tegenhanger van leptine en werkt precies andersom)

-         Bepaalt waarvoor de energie gebruikt moet worden : herstellen van cellen, reproductie, botgroei, hartslag, lichaamtemperatuur, stressrespons, vetverbranding of –opslag...

-         Is de fijnregulater van de bloedsuikerspiegel.

-         Tal van andere functies.

-         Op gang brengen van ontstekingsreacties.

 

Leptine is slechts een tiental jaar geleden ontdekt. De meeste van onze dokters zijn afgestudeerd nadat dit hormoon werd gevonden en nadat bekend werd welke rol het speelt in ons lichaam. Dat is de eerste reden waarom er nauwelijks een dokter te vinden is die van het bestaan van dit belangrijk hormoon afweet.

De tweede reden waarom dokters niet vertrouwd zijn met dit hormoon is omdat de farmaceutische industrie wel geneesmiddelen heeft die glucose kunnen regelen maar geen geneesmiddelen die leptine regelen. Wat niet kan gecommercialiseerd worden is niet belangrijk genoeg om als parameter voor de gezondheid in aanmerking te nemen.

 

En waar gaat het nu fout? Welnu de vetcellen die de leptine moeten vrijzetten, krijgen hun signaal van insuline. We hebben gezien dat onder invloed van het stresshormoon (adrenaline) in ons lichaam insuline vrijkomt waardoor meer glucose in de cellen kan. Omdat er bijna nooit een actie volgt om het suiker in de spiercellen te verbruiken blijven we met een overschot aan glucose en insuline in het bloed zitten.

Het gevolg is dat de cellen oververzadigd raken door glucose en zich ervoor gaan afsluiten. Men krijgt nu insulineresitentie. De insuline is er wel maar de cellen reageren er niet meer op en de glucose blijft in de bloedstroom wat leidt tot diabetes.

Insulineresistentie is een beschermende maatregel omdat teveel glucose in de cel foutieve verbindingen kan aangaan met eiwitten (cross linking) zodat deze eiwitten niet meer kunnen functioneren en bijgevolg de celchemie fout gaat lopen. Als eiwitten hun werk niet meer kunnen doen is kanker één van de meest voor de hand liggende gevolgen. Het toedienen van geneesmiddelen om de cellen toch nog meer glucose te doen opnemen is dus geen goed idee!

Omdat bijna alle diabetes-medicijnen het abdominaal vet doen toenemen wordt ook meer leptine afgescheiden. Leptine verhoogt evenwel de ontstekingsreacties in het lichaam waardoor het rechtstreeks aanstuurt op hart- en vaatziekten. Met andere woorden : om één van de gevolgen van diabetes (hart- en vaatziekten) te voorkomen geeft men medicijnen die het risico op hart en vaatziekten doen toenemen!  (Deze kromme logica wordt alleen aanghouden omdat het commercieel verantwoord is).

 

Dit overkwam de proefpersonen die deel uitmaakten van de hiervoor genoemde ACCORD studie door de agressieve toepassing van, door de overheid goedgekeurde, geneesmiddelen. Het zijn dezelfde geneesmiddelen die dagelijks door duizenden patiënten geslikt worden die verantwoordelijk zijn voor hun dood.

(http://public.nhlbi.nih.gov/newsroom/home/GetPressRelease.aspx?id=2551

Tot overmaat van ramp gaan door de groei van vetcellen, veel meer leptine aanmaken. Daardoor wordt overvloedig leptine geproduceerd waardoor onze eetlust afneemt, maar... net zoals er insulineresistentie bestaat, kennen we ook leptineresistentie. Het signaal dat ons lichaam verzadigd is wordt niet meer begrepen. Onze eetlust heeft geen enkele rem meer.

 

 

En insuline?

 

 Als de pillen niet meer helpen (en we hebben gezien dat dit op termijn onvermijdelijk is), dan schrijft onze brave dokter insuline voor. Tienduizenden patiënten in ons land spuiten zichzelf dagelijks insuline in.

Dit wil zeggen dat onze argeloze dokters van diabetespatiënten type II nu ook diabetespatiënten type I heeft gemaakt (de pancreas van diabetes type I patiënten produceert te weinig of geen insuline) . Door een vergelijkbare behandeling van type I diabetes maakt men van deze patiënten ook type II diabetes. Men heeft het nu reeds over diabetes type III : het samengaan van type I en type II in één patiënt.

 

Insuline heeft echter nog een tweede effect : het verhoogt de celproliferatie of celdeling. Een abnormaal verhoogde celdeling noemt men kanker. Dit proces wordt nog versneld omdat de cel door de hiervoor genoemde glycatie (binding van glucose aan eiwitten) geen verweer meer heeft. Dat is ook de reden waarom men zo vaak kanker aantreft bij patiënten die insuline gebruiken.

 

Wat nu gedaan ?

Je zal als achteloos patiënt maar in behandeling gaan bij een arts die diabetes 2 vaststelt. Jarenlang zal je ‘genees’middelen voorgeschreven krijgen die je vetmassa zullen doen toenemen waardoor meer leptine wordt gemaakt dat op zijn beurt  leptineresistentie veroorzaakt en het verzadigingscentrum verstoort én de onstekingsreacties in je lichaam doet toenemen Op die manier vergroot de kans op hart- en vaatziekten.

Na jarenlang toegewijd je pillen te hebben geslikt stelt men vast dat de toestand onhoudbaar is geworden : diabetes wint de strijd en er wordt insuline voorgeschreven waardoor de kans op kanker drastisch toeneemt zonder dat kans op hart- en vaatziekte te verminderen. In dit stadium is er evenwel geen keuze meer. Dokter en patiënt hebben zich in een situatie gewerkt waar geen terugweg meer is.

 

Labotesten

 

Voorkomen is beter dan genezen. In 99% van de gevallen is een verkeerd dieet en een tekort aan beweging de enige oorzaak van diabetes (en zowat alle andere beschavingsziekten). Verandering van levensstijl is dus het eerste wat er moet gebeuren. Zonder deze verandering heeft geen enkele therapie zin.

 

Het is vrijwel utopisch te veronderstellen dat de meesten onder ons gezond eten en bewegen. Tijdig ingrijpen is daarom een tweede vereiste. Geloof niet in dokters die glucose in urine meten. (zoals toegepast in de arbeidsgeneeskunde). Tegen de tijd dat glucose in de urine waar te nemen is, is de ziekte onomkeerbaar! Ook het nemen van een nuchter bloedstaal is niet effectief. De ziekte is op dat ogenblik al jarenlang bezig zich te ontwikkelen.

De enige geldige test die min of meer tijdig kan waarschuwen dat diatbetes zich ontwikkelt is de Hb A1c test. Hierin wordt nagegaan hoeveel procent hemoglobine een crosslinking heeft aangegaan met glucose. (Hetzelfde glycatieproces hiervoor beschreven waarbij insuline een overdreven hoeveelheid glucose in de cel perst die zich dan gaat binden aan eiweitten en deze onbruikbaar maakt. Om dit te voorkomen maakt de cel zichzelf insulineresistent).  Terwijl de nuchter bloedglucosetest je geruststelt en je rustig laat verder doen met je ongezonde levensstijl zal de Hb A1C-test je zeer vroeg waarschuwen hoever je nog van de 7% ‘vervuilde’ hemoglobinecellen verwijderd bent.

 

Als de situatie, ondanks veranderingen in levensstijl,  erger wordt kunnen we onze toevlucht nemen tot eenvoudige natuurlijke middelen zoals extra vezels (bvb. psyllium), chroompreparaten en geconjugeerd linolzuur (CLA).

 

 

De eenvoudige oplossing.

 

Aangezien het hele proces begint met adrenaline die door stress werd opgewekt ligt het voor de hand dat we het lichaam moeten gebruiken waarvoor het ontworpen werd  en ..bewegen. De fight flight reactie was bedoeld om ons lichaam klaar te maken voor actie, welnu dan is beweging de enige manier om de aangevoerde glucose in de spieren te verbranden.

 

Koolhydraatarme voeding en veel vezels zijn een tweede vereiste. De voedingsdriehoek die ons decenialang werd voorgehouden heeft ons opgezadeld met een bevolking met overgewicht en de daaruit volgende beschavingsziekten. Wees ook matig met de zogenaamde samengestelde koolhydraten zoals granen. Geraffineerde suikers zijn uiteraard helemaal uit den boze. (Kijk eens naar de overvloedige misleidende reclame die voor deze producten wordt gemaakt en hoe men ze voorstelt als onontbeerlijk voor de gezondheid.)

Fruit bevat veel suikers maar ook veel vezels. Deze vezels kunnen een deel van de koolhydraten binden zodat we niet de volle lading koolhydraten in de bloedbaan krijgen.

 

Deze eenvoudige raad (voldoende beweging en gezonder eten) is goedkoop en bespaart ons een hoop kommer en kwel. Wie het beleid over zijn gezondheid overlaat aan dokters is met dit artikel gewaarschuwd.

 

 

 

 

 

Geneesmiddelen diabetes type II

 

 

1 Hypoglykemidiërende geneesmiddelen

Stimuleren afgifte insuline door de pancreas

Bijwerkingen : gewichtstoename, oedemen, hypoglycemie (= te weinig bloedsuiker!)

 

Werkzame stof	Handelsnaam
Glibenclamide	Bevoren, Doaonil, Euglucon
Gliclazide	Gliclazide, Diamicron, Uni Diamicron
Glipizide	Glibenese, Minidiab
Glimepiride	Amarylle, Glimepiride
Gliquinon	Glurenorm

 

2.Gliniden

Verminderen de insulineresistentie.

Bijwerkingen : gewichtstoename, hypglycemie.

 

Werkzame stof	Handelsnaam
Repaglinide	Novoform
Nateglinide	Starlix

 

 

3.Biguaniden

Verminderen de insulineresistentie.

Enige geneesmiddel voor deze aandoening die geen gewichtstoename veroorzaakt.

Wordt gratis verstrekt.op doktersvoorschrift.

Bijwerkingen : gastro- intestinale problemen.

 

Werkzame stof	Handelsnaam
Metformine	Metformine, Glucophage, Metformax.

 

4.Glitazonen

Verminderen de insulineresistentie van skeletspieren.

Geen onderzoek op lange termijn over de effecten van deze geneesmiddelen.

Bijwerkingen : gewichtstoename, oedeem, anemie, hartfalen (4 maal meer risico!)

 

Werkzame stof	Handelsnaam
Rosiglitazon	Avandia
Pioglitazon	Actos

 

De reden hiervoor is dat deze geneesmiddelen de bloedglucosespiegel verlagen door de PPAR- receptoren van onze cellen te activeren. Het is niet zo belangrijk om de naam van deze receptoren te kennen dan wel om te weten wat ze doen. PPAR receptoren zorgen ervoor dat vetcellen zich sneller vermenigvuldigen! Dat betekent dat je lichaam binnen afzienbare tijd meer vet zal opslaan en dat is meteen een aanzet naar hart- en vaatziekten.

De redenering die achter bloedglucoseverlagende middelen zit is de volgende : als de patiënt teveel glucose in het bloed heeft kunnen we dat verminderen door deze glucose om te zetten in vet. Vetcellen zijn voor ons lichaam de ideale manier om, in tijden van overvloed, de zo noodzakelijke energie op te slaan om daarna dit vet weer te kunnen omzetten in glucose in tijden van gebrek. Jammer genoeg (!) kennen we geen hongersnoden meer in onze contreien, zodat we gewoon vet blijven.

De andere natuurlijke manier om bloedglucose te verminderen is spierarbeid. Maar een sedentaire leven is een natuurlijke vijand van beweging, bijgevolg kan de glucose hiervoor niet gebruikt worden.

 

 

5.Acarbose

Vertragen de opname van koolhydraten in de darm.

Werkzame stof	Handelsnaam
Acarbose	Glucobay

 

 

6.Combinatiegeneesmiddelen

 

Werkzame stof	Handelsnaam
Metformin + rosiglitazon	Avandamet
Metformin + glibenclamide	Glucovance

 

7.Insuline

 

Kan worden geleverd in variëteiten met verschillende werkingssnelheid : ultrasnelwerkend, snelwerkend, intermediaire werkingsduur en langwerkende insulines.

 

 

 

 Besluit.

 

In vrijwel 100% van de gevallen kan diabetes type II worden voorkomen door voldoende beweging en gezonde voeding. Er bestaan geen geneesmiddelen die het effect van deze twee factoren kunnen evenaren, of zelfs maar benaderen.

De  toxische medicijnen  kunnen symptomen  tijdelijk doen verdwijnen, maar wie geen aanpassing doet aan zijn/haar levensstijl zal, ondanks het gebruik van deze medicijnen, zijn/haar toestand zien verergeren omdat medicijnen diabetes II na verloop van tijd diabetes I veroorzaken.

Met uitzondering van metformine is van geen enkel geneesmiddel een wetenschappelijke studie gepubliceerd die aantoont dat het invloed zou uitoefenen op de morbiditeit of mortaliteit t.g.v. diabetes. Behoudens in enkele zéér uitzonderlijke gevallen is het gebruik van deze middelen volkomen af te raden.

 

16-03-2008 

HOME