α) Πρώτη Περίοδος (1460 – 1685)        

Δεν υπάρχουν μέχρι αυτή την στιγμή πληροφορίες σχετικά με το χωριό μας σε αυτήν την περίοδο πάντως είναι γεγονός ότι πρέπει να υπάρχει αφου αργότερα θα εμφανισθεί με αρκετό πληθυσμό και δύναμη και πρωτεύουσα τπθ Δήμου καρνεσίου

            Το Πράσινο υπαγόταν τότε στο Βιλαέτι της Καρύταινας. Τους φόρους εισέπραττε φυσικά ο Τούρκος τοπικός Διοικητής, τους κανόνιζαν όμως οι προεστοί του χωριού με τον παπά.

Ενετοκρατία (1685 -1715)

            Για την κατοχή της πλούσιας Πελοποννήσου πολέμησαν χρόνια  οι Τούρκοι με τους Ενετούς. Το 1685 υπερίσχυσαν οι Ενετοί και την κράτησαν 30 χρόνια, ως το 1715. Σ’ αυτά τα χρόνια οι Μοραΐτες υπέφεραν πολλά από τους σκληρούς κι άπληστους Ενετούς, με την άφιξη των οποίων έπεσε φοβερή πανούκλα, που το 1688 έφτασε την περιοχή μας κι εθέρισε τα χωριά. Στα κτήματα των φονευθέντων Τούρκων εγκατέστησαν οι Ενετοί Έλληνες απ’ άλλα μέρη. Απ’ αυτούς άλλοι έμειναν οριστικά εδώ κι άλλοι γύρισαν στον τόπο τους, τα δε κτήματά τους τα πήραν αργότερα οι Τούρκοι. 

β) Δεύτερη περίοδος Τουρκοκρατίας (1715-1821)

            Κουρασμένοι οι Πελοποννήσιοι από τους Ενετούς προτίμησαν να ξαναφέρουν τους Τούρκους. Το 1714 πήγε στον Τούρκο Πασά της Θήβας Τοπάλ Οσουμάν μια επιτροπή Προκρίτων της Πελοπονννήσου και συμφώνησαν να 'ρθούν Τουρκικά στρατεύματα, αλλά να διοικούν δημοκρατικά κι οι Έλληνες να ρυθμίζουν μόνοι τα τοπικά ζητήματα και τους φόρους. Ο Πασάς κι η Πύλη δέχτηκαν φυσικά κι αμέσως κατέλαβαν την Πελοπόννησο. Αντιπρόσωποι της επαρχίας Καρυταίνης στην υποδοχή του Οσουμάν ήσαν: Ο καπετάν Χρονάς (από τους Κολοκοτρωναίους), ο Θανάσης Κουλάς κι ο Σύντυχος, που δήλωσαν υποταγή.

            Οι Τούρκοι διοίκησαν καλά για 50 περίπου χρόνια. Το καρνέσι υπήχθη πάλι στο Βιλαέτι της Καρύταινας,.

            Τα κοινά παθήματα των κατοίκων και το μίσος κατά των Τούρκων τους ένωσαν μ’ αγάπη κι ομόνοια μεταξύ τους και με τα γύρω χωριά, έγιναν σαν μια οικογένεια, προ πάντων δε από το 1764 κι ύστερα, που πήρε μετάθεση ο Βεζύρης της Πελοποννήσου, εγγονός του Τοπάλ Οσ (ου)μάν, υποστηρικτής των χριστιανών, και τη θέση του πήρε ο Πασάς Χαμουντσής, φανατικός Τούρκος και Χριστιανομάχος, ο οποίος για εκδίκηση απαγχόνισε τους 5 Βεκίληδες της Πελοποννήσου (αντιπροσώπους στο Σουλτάνο), τους : Δεληλιάννη, Ζαΐμη, Κρεββατά, Νοταρά και Μητροπολίτη Ανανία.

            Στο κίνημα του Ορλώφ (1769) πολλοί απο τα χωριά μας πρόθυμα πήραν μέρος στις σφαγές Τούρκων και στην άτυχη πολιορκία της Τριπολιτσάς, μ’ αποτέλεσμα να εκμανούν οι Τούρκοι και να καταστρέψουν τα χωριά με τις 20.000 Αλβανών που τους βοήθησαν. Για να γλιτώσουν από τη μανία των Τουρκαλβανών οι κάτοικοι 25 χωριών της Καρύταινας, στα οποία και το πράσινο, πούλησαν τα χωριά τους στο δέκατο της αξίας τους στις Σουλτάνες, στα τζαμιά, τους Βεζύρηδες κι άλλους μεγιστάνες της Κωνσταντινούπολης κι έγιναν Τoύρκικες ιδιοκτησίες, ενώ άλλα χωριά ήσαν ανέκαθεν Τουρκικά. Γράφει ο Καν. Δεληγιάννης στ’ Απομνημονεύματά του, τόμ. 1^ος, σελ. 74 – 75: "…Εις την επαρχίαν της Καρύταινας επωλήθησαν τότε τα Λαγκάδια, το Βαλτεσινίκο, η Γλόγοβα, το Αγρίδι και του Καρνέσι, η Κερπινή, η Κοντοβάζαινα, τα Βελιμάχια, Παραλογγούς και Καρδαρίτσι…σχεδόν το εν τρίτον της επαρχίας: τα δ’ άλλα ήτον ιδιοκτησίαι τουρκικαί ανέκαθεν. Αλλά μετά το 1790 λαβών ισχύν ο πατήρ μου Δεληγιάννης παρά τη Οθωμανική Κυβερνήσει απήλθε μετά του Σωτηράκη Λόντου και του Παπά Αλέξη βεκίληδες (=αντιπρόσωποι, απεσταλμένοι, επίτροποι) του Μορέως εις την Κωνσταντινούπολιν και κατώρθωσε δια παντοίων μέσων και τα εξηγόρασεν όλα αυτά από  τους κατόχους και κυρίους των και τα απεκατέστησε πάλι ιδιοκτησίας των κατοίκων Χριστιανών με ολίγας ποσότητας χρημάτων". Μετά το κίνημα του Ορλώφ και την εκδικητική μανία των Τουρκαλβανών γέμισαν τα βουνά κλέφτες. Δεν έχουμε ονόματα Καρνεσιοτών  κλεφτών της εποχής αυτής, που βέβαια θα ήσαν, ενώ ξέρουμε πως εδώ γύρω έδρασαν κλέφτες από διάφορα μέρη κι από το 1800 κ.ε. κι ο Θ. Κολοκοτρώνης.