Την ιστορία της περιοχής κατά τους πρώτους 7 μ.Χ αιώνες καλύπτει πυκνό σκοτάδι. Είναι η εποχή της ρωμαιοκρατίας, της εξάπλωσης του Χριστιανισμού και κατόπιν της βυζαντινής κυριαρχίας. Για τη Ρωμαιοκρατία δεν έχουμε στοιχεία χρήσιμα. Το Χριστιανισμό δέχτηκαν οι κάτοικοι σ’ αυτό το διάστημα, αλλά σε άγνωστη ακριβώς εποχή, πάντως τελευταίοι στην Πελοπόννησο. Το 451 είχαν γίνει Χριστιανοί οι Αρκάδες (επετηρίς εταιρίας Βυζαντινών σπουδών, έτος Κ-1950,σελ΄220). Το 775 μ.Χ. πέθαναν πολλοί στην Κωνσταντινούπολη από φοβερή επιδημία και όταν ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ε΄ κάλεσεν από όλη την Αυτοκρατορία όσους θέλουν να μετοικήσουν στην Πόλη, για να γίνει πάλιν ισχυρή, πήγαν εκεί πολλοί και από την περιοχή της Τρίπολης για να γλιτώσουν τις βαρβαρικές επιδρομές και καταπιέσεις.

            Κατά τον Hertzberg ο ίδιος Αυτοκράτωρ επέτρεψε αργότερα και έφτασαν ως την Πελοπόννησο Σλαβικές οικογένειες, που με τα ποίμνιά τους έπιασαν κυρίως τα βουνά. Κατόπιν όμως θέλησαν να κατεβούν σε ευφορότερα μέρη στα παράλια της Πελοποννήσου. Μετά το 780 η Ειρήνη η Αθηναία, επίτροπος του ανήλικου γιου της Κωνσταντίνου ΣΤ΄ του Πορφυρογέννητου, με το στρατηγό Σταυρακιο, τους ανάγκασε να ανεβούν στα βουνά. Το 805 κίνησαν πάλι για την Πάτρα και με διαταγή του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ αποδεκατίστηκαν. Επί Θεοφίλου του Εικονομάχου(829-842) επαναστάτησαν και ο στρατηγός Θεόκτιστος τους εξόντωσε. Οι ελάχιστοι που γλίτωσαν εξελληνίστηκαν και απόμειναν μόνο τα ίχνη τους σε μερικά ονόματα τόπων και χωριών, όπως (κατά το Γερμανό M.Vasmer): Γλανιτσιά = Κλεισούρα, μονοπάτι, Γλόγοβα = τόπος με άσπρα αγκάθια, Τοπόριτσα = τσάπα, τσεκούρι, Μαγούλιανα = λόφος ψήλωμα, Καμενίτσα = πετρότοπος κλπ. Ο ίδιος όμως ο Vasmer και πολλοί άλλοι αποδίδουν τα σλαβικά τοπωνύμια και αρκετές λέξεις που διατηρούνται ακόμα (βαγένι, βάλτο, βέλικα, λόγγος, λούμπα, γούρνα, στάνη, Γορίτσα κλπ) μάλλον στην κάθοδο Αλβανών που 'χαν πάρει τις λέξεις από τη Σλαβική γλώσσα, στο λεξιλόγιό των δε όλες αυτές οι λέξεις υπάρχουν.