Ο στύλος της γης.

 

Κάτω από τη γη υπάρχει ένα μεγάλο δέντρο, σαν στύλος πελώριος και γερός, και βαστάει τη γη. Έτσι έλεγαν οι παλαιότεροι. Εκεί κάτω βρίσκονται όλο το χρόνο οι καλικάντζαροι και δουλεύουν νύχτα και μέρα. Προσπαθούν να κόψουν το στύλο, που βαστάει τη γη, γιατί θέλουν να τη δουν να γκρεμίζεται και να γελούν. Χτυπούν λοιπόν με μικρά τσεκουράκια και πριονίζουν με πριονάκια. Κάθε χρόνο μόλις ζυγώνουν να το κόψουν, να σου κι έρχονται και τα Χριστούγεννα.

-Άιντε, πάμε τώρα να γλεντήσουμε λίγο πάνω στη γη, πειράζοντας τους ανθρώπους, γιορτές ημέρες που ήρθαν. Πάμε και στο γυρισμό μας το αποκόβουμε.

Έρχονται λοιπόν κοντά μας. Στο γυρισμό τους όμως βρίσκουν το δέντρο να έχει θρέψει. Και τότε αρχίζουν πάλι από την αρχή.

Ευτυχώς που είναι κουτούτσικοι οι καλικάντζαροι, για τούτο κάθε χρόνο πάντα τα ίδια κάνουν και πάνα τα ίδια παθαίνουν με τούτο το θεόρατο δέντρο, που κρατάει τη γη ολόκληρη με τα χωριά της και με τις πολιτείες της.

Ο μυλωνάς κι ο καλικάντζαρος

 

Μια φορά ένας μυλωνάς είχε ωραία φωτιά με κάρβουνα στο μύλο του και έψηνε μια σούβλα κρέας. Εκεί που γύριζε τη σούβλα του, βλέπει στην άλλη μεριά έναν καλικάντζαρο και γύριζε μια σούβλα με βατράχους! Δεν του μίλησε διόλου. Ύστερα από λίγο τον ρωτά ο καλικάντζαρος πως τον λένε.

-Εαυτό με λένε, απαντά ο μυλωνάς.

Εκεί που γύριζε τη σούβλα και το κρέας ήταν ροδοκόκκινο και μοσχομύριζε, ο καλικάντζαρος βάζει τη δική του σούβλα με τους βατράχους πάνω στο κρέας.

Πατ! Δεν αργεί ο μυλωνάς και του φέρνει ια μ’ ένα αναμμένο δαυλί και , καθώς ο καλικάντζαρος ήταν αλαφροντυμένος, τον κατάκαψε!

Φωνές και κακό ο καλικάντζαρος.

-Βοηθάτε, αδέρφια, γιατί μ’ έκαψαν!

-Βρε, ποιος σ’ έκαψε; Του λένε οι άλλοι καλικάντζαροι απ’ έξω.

-Ο Εαυτός μ’ έκαψε, τους λέει εκείνος από μέσα.

-Αμ’ σαν κάηκες από τον εαυτό σου, τι σκούζεις;

Κι έτσι την έπαθε ο καλός σου ο καλικάτζαρος, γιατί ο μυλωνάς φάνηκε εξυπνότερός του.