Βατερλώ! Πανωλεθρία των Γαλλικών στρατευμάτων. Συγκλονιστική ήττα μετά από τόσους θριάμβους του φημισμένου στον κόσμο Στρατηγού – Αυτοκράτορα. Ο Ναπολέων βυθισμένος στη θλίψη επιστρέφει στο ανάκτορό του.

Τι συντριβή ήταν αυτή στις πανίσχυρες στρατιωτικές του δυνάμεις! Πόση συντριβή στην προσωπική του ζωή, στο όνομά του!

Αδύνατο να το συλλάβει. Το μυαλό σταματάει να δουλεύει, η θέληση γίνεται αδύναμη, σκοτεινιάζει ο λογισμός.

Δεν θέλει τίποτε. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτε. Δεν επιθυμεί ούτε νερό να δροσίσει τη φλεγόμενη ύπαρξή του. Έμεινε ώρες άφωνος, ακίνητος, καλύπτοντας με τα χέρια τα μάτια του.

Ποιος να τον πλησιάσει, τι να του πει;

Ένας από τους θαλαμηπόλους, που ζούσε με την οικογένειά του ως αυλικός στο συγκρότημα των ανακτόρων, συνέλαβε ένα σχέδιο για να συμπαρασταθεί στον πόνο του άρχοντα. Θέλουν και οι μεγάλοι στις δύσκολες ώρες κατανόηση και συμπαράσταση.

Ήξερε πως ο αυτοκράτορας συμπαθούσε το μικρό του γιο από τότε που τον πρωτογνώρισε, όταν επισκέφθηκε το φτωχικό τους σπίτι, τη φωλιά που βασίλευε η ειρήνη και η χαρά!

Δεν μπορεί, σκέφθηκε, θα τον θυμάται.

Του ετοίμασε, λοιπόν, ένα μικρό δίσκο. Το παιδί τον κρατούσε προσεκτικά για να μη χυθεί ο καφές απ’ το βασιλικό φλιτζάνι και στάθηκε μπροστά στον Μεγαλειότατο, ακίνητο. Το αλαφροπάτημά του δεν το πήρε είδηση ο Ναπολέων και το μικρό περίμενε με υπομονή και με απλή ειρηνική ματιά παρατηρούσε την περίεργη στάση του μεγάλου άνδρα.

Δεν έφυγε από μπροστά του για πολλή ώρα κι ας μην έδινε εκείνος καμιά σημασία σ’ αυτό. Έκαμε ένα βήμα ακόμα και με την αφελότητα της παιδικής ηλικίας είπε απλά:

-Μεγαλειότατε, πιείτε τον καφέ και φάτε κάτι, θα σας ωφελήσει…

Ξαφνιάστηκε ο αυτοκράτορας – ακόμα – της Γαλλίας και βασιλιάς της Ιταλίας. Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε. Γλύκανε η ψυχή του από την παιδική παρουσία και την απλότητα του μικρού.

Αμήχανα ρώτησε: -Καλό μου παιδί, δεν κατάγεσαι από την Γκονέσσα;

Ήταν ένα μικρό χωριό κοντά στο Παρίσι.

-Όχι, Μεγαλειότατε… Εμείς είμαστε από το Πιερφίτ.

-Α! βέβαια, από εκεί, που οι γονείς σου έχουν ένα περιβόλι και μια καλύβα…

-Μάλιστα, είπε χαρούμενο το παιδάκι, γιατί θυμήθηκε ο πάμπλουτος μεγάλος άρχοντας το σπιτάκι τους.

Μετά από λίγη σιωπή ξαναμίλησε στοχαστικά ο Ναπολέων:

-Να ξέρεις, μικρέ μου, ότι κατάγεσαι από εκεί, που υπάρχει η ευτυχία!...

Η συγκλονιστική ήττα και η αναπάντεχη αλλαγή συνθηκών είχε οδηγήσει τον Μέγα Ναπολέοντα να αναγνωρίσει ότι η ευτυχία μπορεί να κατοικεί πιο μόνιμα στα μικρά φτωχικά σπίτια, παρά στα μεγάλα χρυσοποίκιλτα παλάτια.

Από το περιοδικό "Προς την Νίκην", τ. 708.