Έχω παρατηρήσει, πως στους περισσότερους που μας αρέσουν τα παραμύθια, συμβαίνει να έχουμε μνήμες και εντυπώσεις ενός προσώπου που μας τα διηγούνταν.

    Ένα γλυκό και γερασμένο από τους κόπους και τις αγωνίες πρόσωπο, που με πολλή αγάπη, μας έλεγε ωραία, διδακτικά παραμύθια.

    Το πρόσωπο της γιαγιάς! Πρόσωπο, ίσως, παραμορφωμένο στις μέρες μας, μα τότε ήταν… ο ουρανός!

    Έτσι, λοιπόν, συνέβηκε και με μένα και ήταν μια από τις αγαπημένες μου στιγμές! Με αυτήν τη νοσταλγία, λοιπόν (τη νοσταλγία του να είσαι παιδί), ξεκίνησα μια προσπάθεια να διαβάζω παλιά και νέα παραμύθια, αναπολώντας τις ωραίες αυτές στιγμές.

    Σκέφτηκα, λοιπόν, να φτιάξω και έναν απλό ιστότοπο, που θα τον μετέτρεπα στη συνέχεια σε Παραμυθότοπο. Έναν ‘τόπο’ που θα έχει τα παραμύθια που με ‘αναπαύουν’. Τα παραμύθια που φαντάζομαι ότι και τότε (όταν ήμουν παιδί –παιδί, όχι μικρός) θα μου άρεσε να ακούω.

    Εδώ θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Εγώ τον ‘παραμυθά’ τον βλέπω στο πρόσωπο της γιαγιάς μου! Όσο αστείο και κουτό να φαίνεται, είναι η αλήθεια. Θα τον ήθελα, λοιπόν, απλό, γεμάτο αγάπη, χωρίς πολύπλοκους συνειρμούς και σκέψεις. Σε αυτό το πλαίσιο επιθυμώ να κινηθούν και τα παραμύθια του Παραμυθότοπου. Αυτό το ‘ιδανικό’, βεβαίως, ελέγχει εμένα τον ίδιο πρώτα.

    Βούλησή μου είναι να φιλοξενηθούν παραμύθια ελληνικά, λαϊκά ή νεότερα, αλλά και άλλων χωρών.

    Τα παραμύθια θα διασκευάζονται, έτσι ώστε να πλησιάσουν το πρότυπό μου.

Καλή διαδρομή στον Παραμυθότοπο!

Ευχαριστώ.