70 JAAR IN DE FAMILIE ****************************** De familie Moquette vierde vorig jaar een bijzonder jubileum. De Opel Kapitan ,die vader Jean Pierre in 1939 vanuit Nederlands - Indië bestelde, is nog steeds in de familie. En wat minstens zo leuk is: na zes jaar stilstand was de Opel in 2009 weer op de weg! Franklin Moquette vertelt hier het verhaal zoals hij dat van zijn moeder en twee oudere broers gehoord heeft en vanaf 1949 voegt hij daar zijn eigen herinneringen aan toe. ******************* De familie kwam in 1939 voor een jaartje verlof uit Indië naar Nederland en het leek vader Moquette wel handig om hier over een auto te beschikken. Na het verlof zou de Opel per schip weer naar Indië meegenomen worden.. Toen de familie in de zomer van 1939 de Opel bij de dealer Van der Valk in Den Haag afhaalde, bleek de Kapitän ploseling SuperSix te heten.. wat was het geval ? General Motors (de eigenaar van Opel) was zich bewust dat de militaire naam Kapitän in sommige landen nogal gevoelig lag ..........(we praten over 1939!) Daarom werd voor de export-versie in veel gevallen de naam van het vooorgaande model weer van stal gehaald de Opel van de familie Moquette werd in Antwerpen ge-assembleerd en draagt daarom de naam SuperSix  in Den Haag afgehaald links vader Jean Pierre Moquette en rechts broer Donnie ** De Opel had het stuur aan de rechterkant want in Nederlands Indië werd links gereden dat is in Indonesië trouwens nog steeds het geval.. Van leuke tochtjes buiten ons land is door het uitbreken van de Wereldoorlog in september 1939 niets meer terechtgekomen.. Van tochtjes naar familie en de bollenvelden kwam het in 1939-40 gelukkig nog wel MOBILISATIE EN MEI-DAGEN 1940 Vader Moquette was officier bij het Koninklijk Nederlandsch Indisch Leger (KNIL) en werd in September 1939 voor dienst in het Nederlandse leger opgeroepen zijn standplaats werd Rotterdam. Terwijl de familie in een pension in Den Haag achterbleef reed kapitein Moquette na afloop van elk weekeinde of vrije dag weer met de Opel naar Rotterdam Op Vrijdag 10 mei 1940 brak de oorlog voor Nederland uit en raakte Moquette met zijn eenheid betrokken bij hevige gevechten met Duitse landingstroepen bij Rotterdam-Zuid Daar voegden zich na enkele dagen ook nog Duitse pantsertroepen bij die over de Moerdijkbrug vanuit Brabant doorgestoten waren Om een ultimatum kracht bij te zetten,bombardeerde de Duitse Luftwaffe op 14 mei het centrum van Rotterdam Het Nederlandse opperbevel besloot onder het dreigement van nog meer bombardementen te capituleren Na de capitulatie in Mei 1940 reed de Opel van Rotterdam naar Den Haag, waar de familie in het pension op de terugkeer van vader Moquette zat te wachten De aanblik die de hoekige koplampen van de SuperSix tijdens de tocht naar Den Haag gezien hebben,tart elke beschrijving: de auto moest tussen een aantal vernielde driemotorige Junkers 52 transportvliegtuigen die op de rijksweg noodlandigen gemaakt hadden door-laveren.. ONDERGEDOKEN In Den Haag aangekomen,had mijn vader als officier een paar dagen bedenktijd of hij de 'Erewoord Verklaring' aan de Duitse bezetters zou ondertekenen.. Die bedenktijd heeft hij blijkbaar gebruikt om met behulp van mijn oudste broer Donnie (foto) de auto voor een langere periode te conserveren zoals olie op de zuigers en de auto op blokken te zetten. De Opel werd in een gehuurde garagebox aan de Sportlaan in Den Haag gestald Mijn vader ondertekende de erewoord verklaring een paar dagen later niet en moest daarom met slechts een vijftigtal officieren (merendeel KNIL en Marine) een dag later op transport naar Duitsland (http://nl.wikipedia.org/wiki/erewoordverklaring) Met mijn moeder had hij voor de Opel vooraf een codenaam afgesproken die in correspondentie gebruikt zou worden dus als er gevraagd werd 'hoe gaat het met de biek' zouden de duitsers er geen idee van hebben waarover het ging ! ATLANTIK-WALL Alles ging goed met de auto totdat de Duitsers besloten om- in het gebied waar de familie èn de Opel gehuisvest waren in het kader van de "Atlantik Wall " een tankgracht te graven.. Een brede strook van Den Haag met woonwijken moest tegen de vlakte! De bevolking werd naar elders ge-evacueerd.. Niet alleen de familie moest dringend een nieuwe verblijfplaats zoeken,maar ook de Opel had een nieuwe en liefst geheime stalling nodig Die werd gevonden in het pakhuis van de 'huisjesmelker' Petri die al zijn huisraad uit zijn gemeubileerde pensions (voor Indië gasten) ergens moest opslaan In een pakhuis in de Koediefstraat in Den Haag (ziet er nu hèèl anders uit) werd de Opel ondergebracht en onder stapels meubilair en huisraad verborgen.. Dat gebeurde overigens net op tijd,voordat de slopershamers de garagbox met de grond gelijk maakten.. het transport was ook maar kiele-kiele... aangezien de Opel door de conserveringsmaatregelen niet kon starten,werd deze door een servicewagen van Opel dealer Van der Valk gesleept Mijn oudste broer Donnie zat achter het stuur van de Opel Deze operatie liep zodanig uit dat de Opel tijdens 'Sperrzeit' naar zijn nieuwe onderkomen moest gebracht worden BEVRIJDING Dat verblijf in het pakhuis verliep ook niet in alle rust.... Iemand had blijkbaar de Opel in het pakhuis zien verdwijnen en had dit bij de WA (geuniformeerde NSB leden)voor een soort premie gemeld Die zijn inderdaad dagen lang bezig geweest om zich door enorme stapels huisraad te graven om vervolgens op te geven en de laatste hopen huisraad ongemoeid te laten.. In maart 1945 werd de wijk Bezuidenhout per vergissing door de Engelsen gebombardeerd de branden stopten op één straat afstand van het pakhuis.. Daarmee had de Opel ternauwernood twee grote bombardementen 'overleefd' Rotterdam 1940 en Bezuidenhout 1945 Toen in juni 1945 mijn familie thuis in Rijswijk de veilige terugkeer uit Duitse gevangenscap (onder andere Soest,Colditz en Stanislau) vierde,kon mijn broer Harold aan zijn vader melden dat de Opel nog bestond HERINNERINGEN in 1946 werd ik geboren en veel van mijn vroegste herinneringen zijn met deze auto verbonden Hoe mijn vader op Zaterdagnamiddag aan de auto sleutelde en hem een wasbeurt gaf: 'hij glimt weer als een tor' De zomerse uitjes naar Schevingen waar de Opel al vroeg op de Boulevard of het Zwarte Pad geparkeerd werd, nog voor de grote mensenmassa's zich naar het strand begaven..  de parkeerplaats op de Boulevard laat een leuk tijdsbeeld zien met links een na-oorlogse Kapitan met de ronde koplampen Of de bezoeken aan familie of kennissen,als mijn vader en ik in de SuperSix wanhopig op mijn moeder zaten te wachten 'waar blijft ze nou toch ?' Vader stapte dan weer uit de auto en ging het huis binnen om tot de ontdekking te komen dat zijn echtgenote voor de zoveelste keer haar jurk had gewisseld 'Vind je ook niet dat deze mij vèèl beter staat ?'  Omstreeks 1952 poseren van links naar rechts Moeder Tatie,vader Jean Pierre en Franklin (op de bumper) bij de SuperSix in 1950 kregen we op een avond ploseling bezoek.. het bleek een familie te zijn die naar Australië wilde emigreren en hun Opel Kapitän cabriolet uit 1939 niet mochten meenemen omdat.. het stuur aan de verkeerde kant zat.. Ze hadden onze Opel met het stuur aan de rechterkant ergens geparkeerd zien staan en waren achter ons adres gekomen Hun voorstel was om van stuurhuis te ruilen.. de ombouw zou helemaal op hun kosten gebeuren.. Mijn vader zwichte tenslotte voor de emotionele en financiele argumenten. Ik weet nog dat ik het vreemd vond dat mijn pappie daarna aan de linkerkant achter het stuur zat  rond 1950 verhuisde het stuur van de rechter naar de linkerkant (foto Tineke Prins) FAMILIEDRAMA In 1953 kwam mijn vader veel te vroeg bij een ernstig bromfiets ongeluk om het leven.. Sinds dat moment heeft het klokje in de dashboard -ondanks herhaalde bezoeken aan de klokkenmaker- nooit meer gelopen.. Mijn twee oudere broers Don en Harold gingen daarna in deOpel rijden Ze namen de auto ook flink onder handen,zowel de carosserie als de motor, en legden daarmee de basis voor het behoud van de SuperSix Don emigreerde in 1956 naar de Verenigde Staten van Amerika en Harold reisde met het vliegkampschip de Karel Doorman de wereld rond en diende als marine vlieger in Nieuw Guinea Hij is nog wel met de Opel op huwelijksreis naar Parijs geweest.. Voor de Opel braken daarna lange perioden van stilstand aan WACHTEN OP MIJN RIJBEWIJS Een dochter van vrienden reed zo nu en dan met de Opel 'Geen zorgen tante Taat,ik heb in Indie zelfs in legertrucks gereden' Ook de studenten die bij mijn moeder in huis waren,behaalden de een na de ander hun rijbewijs.. Zo gingen we soms toch nog met de SuperSix op vakantie naar Gelderland of Limburg en zelfs naar de Eifel in Duitsland Imperiaal op het dak en de auto vol mensen, kampeerartikelen en eten voor twee weken..  een paar keer in de Eifel kamperen rechts met hoofdoekje Tatie Moquette en in het midden zit Franklin gehurkt Hoofdoekjes werden toen alleen nog maar gebruikt om het kapsel tegen de wind te beschermen..  met tenten langs het riviertje de Ahr (Eifel) Vaak heeft mijn moeder overwogen om de SuperSix van de hand te doen Ze had het niet breed en de auto koste wèl geld voor stalling en onderhoud Ik probeerde haar dan over te halen om de Opel te bewaren tot ik achtien zou worden "dan ligt hij allang op de schroothoop" zei ze vaak met een zucht Maar de magische leetijd waarop je in Nederland je rijbewjs kan halen,brak dan toch eindelijk aan.. De jongste zoon van Jean Pierre ging in zijn auto rijden !! Ab Hesp,een van de studenten die bij mijn moeder in huis was en erg met de Opel vertrouwd , gaf mij de eerste 'rijlessen' in de SuperSix Ik kreeg mijn 'vuurdoop' tijdens een van de kampeer-vakanties in de Eifel Met vijf volwassenen en een klein kind reden we door de haarspeldbochten van dit prachtige laag-gebergte HAV - EVENEMENT Het volgende jaar (1965) kregen we,op weg naar een grote bevrijdingsdagparade op de Vlasakkers bij Amersfoort motorpech met de SuperSix De wegenwacht blies de verstopte sproeier door en we reden onverichtzake terug naar Rijswijk In de brievenbus vonden we en foldertje dat er op dat moment in het gloednieuwe winkelcentrum 'In de Bogaard' een groot oldtimer-evenement gehouden werd voor voor-oorlogse auto's Meteen weer allemaal in de Opel gesprongen en op naar het winkelcentrum! Daar waren we getuige van het eerste grote evenement waarmee de Historische Automobiel Vereniging Nederland naar buiten trad Voor het eerst kregen voor-oorlogse auto's de aandacht die ze verdienden  tijdens een HAV evenement op vliegveld Terlet Zowel de voorzitter (Halbe Tjekema) als de secretaris (Bob Glaser) bleken in Rijswijk te wonen en al snel bracht ik een bezoek aan Bob Hij nodigde mij uit om met de SuperSix deel te nemen aan de eerstvolgende zomer-rit Na die rit werd ik al snel lid van de HAV In de jaren daarna namen we vaak aan de HAV ritten deel Elk jaar begon met de traditionele bloesemrit door de Betuwe Ik herinner mij nog het evenement in het nieuwe winkelcebtrum 'Presikhaaf' in Arnhem, Het lustrum evenement in Dronten en de gezellige jubileum evenementen van de Utrechtse en Delftse studentenkorpsen respectievelijk "jimmy Walker City" en "Corduroy" genaamd In later jaren kwamen daar de jaarevenementen in de diverse regio's bij  Franklin Moquette naast de Opel toen deze 70 jaar in de familie was (foto Tineke Prins) OPVOLGING **************** In 1988 overleed mijn moeder op 86 jarige leeftijd. Zonder haar financiele opofferingen zou de Opel SuperSix allang niet meer bestaan hebben. De laatste zes jaren heeft de auto niet meer aan HAV evenementen deelgenomen 'gezondheidsproblemen' van de Opel en van mijzelf waren daar debet aan. Met zekerheid komt daar in het komende jaar verandering in en zal de auto weer op de evenementen te zien zijn. Inmiddels hebben ook de kinderen van mijn broer Harold belangstelling voor de Opel van Opa en Oma gekregen, het is tenslotte ook de auto waarin hun ouders hun huwelijkreis gemaakt hebben. Het gaat erop lijken dat het estafette-stokje zal overgenomen worden..... Franklin Moquette   in 1976 voor de toenmalige houtzaagmolen langs de Vliet ***************************************************************************************************************  Pobeda M20  |