Απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου ακούεται ό νικητήριος παιάνας: «Χριστός ανέστη! Αληθώς Ανέστη!» Χτυπούν οι αργυρόηχες καμπάνες και διαλαλούν το τρισχαρούμενο μήνυμα. Ό Λυτρωτής αναστημένος και του θανά­του νικητής. Σκύβουν οι άγγελοι στον άδειο Τάφο. «Ούκ έστιν ώδε, άλλ’ ήγέρθη» (Λουκ. κδ' 6)). Όλη ή δημιουργία συνεορτά­ζει. Λάμπουν τα πρόσωπα, σκιρτούν οι καρδιές. «Ή ιερά και μεγα­λόφωνος πανήγυρις τών Ορθοδόξων αγάλλεται»! «Σήμερον πάσα κτίσις άγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός Ανέστη και άδης έσκυλεύθη»! «Χαράς τα πάντα πεπλήρωται της άναστάσεως την πείραν είληφότα»!

Στη χαρά της Αναστάσεως συμμετέχει όλος ό αόρατος κόσμος των ασωμάτων Δυνάμεων.

«Ανέστη Χριστός, και χαίρουσιν άγγελοι»! Δο­ξάζουν τον Άναστάντα με «άσμα καινόν»! Τέρπεται και άγάλλεται ή θεοχαρίτωτος Άγνή «έν τη έγέρσει τού τόκου της», ή «μητρικώς πάντων ύπεραλγήσασα» κατά το θείο Πάθος του. Άγάλλεται, διότι τον υπεραγαπούσε «ώς γέννημα των σπλάγχνων της, αλλά και ώς μονο­γενή αύτης υιόν και ώς μόνη ούσα μήτηρ αυτού χωρίς ττατρός», καθώς λέει ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης. Συγχαίρουν οι Μυροφόρες γυναίκες, οι όποιες πήγαιναν κλαίγοντας στο μνημείο, για να μυρώσουν «νεκρόν, και ήπήντησαν ζώντα Θεόν, και Πάσχα το μυστικόν τοις μαθηταΐς εύηγγελίσαντο»! Συγχαίρουν οι άγιοι Απόστο­λοι και κάνουν φτερά «οι ωραίοι πόδες» τους, για να εύαγγελισθούν στους έγγύς και στους μακράν την ειρήνη και τη χαρά της Αναστάσεως! Συγχαίρουν οι Άγιοι, οι Όσιοι, οι Μάρτυρες, οι Νεομάρτυρες και οι σύγχρονοι Μάρτυρες, οι όποιοι για την αγάπη του Άναστάντος υπέμειναν τρο­χούς, τηγάνια πυρακτωμένα και άφησαν την τελευταία αναπνοή τους ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη»! Συγχαίρουν οι έν τώ άδη προπάτορες, διότι ό άναστάς Κύ­ριος «πύλας χαλκάς συνέτριψε- ψυχάς, άς κατείχε το πριν ό Άδης, Θεός ών άνέστησε»! Μπροστά στο θάνατο έτρεμαν οι πάντες, αλλά με την Ανάσταση του Χρί­στου αχρηστεύθηκε το θανατερό κεντρί του. «Που σου, θάνατε, το κέντρον; που σου, άδη, το νΐκος;» (Α' Κορ. ιε' 55). Που είναι, θάνατε, το φαρμακερό κεντρί σου; Που είναι, άδη, ή νίκη σου; «Ανέστη Χρι­στός, και σύ καταβέβλησαι»!

Στη χαρά της Αναστάσεως συμμετέχει και σύμπασα ή δημιουργία. «Σ’ όλη την πλάση λαμπρό γιορτάσι, ή φύση απλώνεται σα χοροστάσι». Γράφει ό Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του Μυστικά άνθη: «Το Πάσχα το μοσχοβόλημα πού βγά­ζουνε τα άνθια και τα βότανα, το κελάηδημα των πουλιών, το λεπτό άγέρι πού σαλεύει τα χλωρά κλαριά, τ’ άλαφρό κύμα πού γλυκομουρμουρίζει στήν ακρογιαλιά, όλα τα νιώθεις να πανηγυρίζουνε την Ανάσταση τού Χριστού... Ώς και οι ξέρες του πελάγου κι εκείνες γιορτάζου­νε. Οι πέτρες θαρρείς πώς είναι κι εκείνες ζωντανές και χαρούμενες. Τίποτα δεν είναι νεκρό και άψυχο. Πουθενά δεν υπάρχει πια θάνατος, πουθενά δεν απόμεινε σκοτάδι».

Άς είναι πεπληρωμένες και οι δικές μας καρδιές από τη χαρά της Αναστάσεως. Δι­ότι «ή πάντων χαρά, Χριστός ή αλήθεια», όλη μας τη ζωή την έκανε γιορτή, γιορτή χαράς, καθώς λέει ό ιερός Χρυσόστομος. Άς είναι και ή δική μας χαρά ανεκλάλητη και δεδοξασμένη, διότι με την Ανάστα­ση τού Χριστού νικήθηκε ό θάνατος, νικήθηκε ό διάβολος, νικήθηκε ή αμαρτία, νικήθηκαν οι εχθροί του Σταυρού του Χρι­στού. Σκιρτούμε από χαρά οι πιστοί χρι­στιανοί «και σκιρτώντες ύμνούμεν τον αίτιον»! Ακόμη και όταν θλιβόμαστε, μάς προτρέπει ό άπόστολος Παύλος να μη στενοχωρούμεθα. Κι όταν βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση, να μην απελπιζόμαστε. Κι όταν διωκόμαστε, να μην πανικοβαλλόμαστε, διότι δεν μάς εγκαταλείπει ό άναστάς Κύριος. Φαίνεται ότι μάς κατανικούν και μάς ρίχνουν κάτω στη γη σαν τούς παλαιστές, αλλά δεν χανόμαστε (Β’ Κορ. δ' 8)! Κι όταν αδικούμαστε, να ανοίγουμε αγκαλιές ειρηνοφόρες και να άλληλοσυγχωρούμαστε! Να δίνουμε και να παίρνουμε ολόψυχη τη συγγνώμη μας. Ό,τι λυπηρό συνέβη μεταξύ μας, να το ξε­χνούμε. Δεν υπάρχει πιο χαρούμενη ημέρα από τη Λαμπρή. Δεν ταιριάζει να τη γιορτάζουμε με σκυθρωπά πρόσωπα και πικραμένες καρδιές. Να δίνουμε τα χέρια και να άλληλοσυγχωρούμαστε. Να λέμε το «Χριστός Ανέστη» εχθροί και φίλοι!

Ανάσταση, γιορτή της χαράς, γιορτή της αγάπης! Στον Άναστάντα τα χέρια υψώνει κάθε ψυχή σ’ όποια φυλή. Μαζί κι εμείς να υψώσουμε τα χέρια μας στον Άναστάντα και να Του πούμε: Αναστημένε Κύριε, ανάστησε κι εμάς σε νέα ζωή ειρήνης και χαράς. Κι αξίωσέ μας να ακολουθήσουμε την αναστάσιμη πορεία σου στον ουρανό, αιώνια να ζήσουμε μαζί σου, θείε Λυτρωτή. Αμήν. (Από τον «ΣΩΤΗΡΑ»)

Αλλά ποιός είναι αυτός μπροστά στον Όποιο ή αχάριστη ανθρωπότητα μένει αναίσθητη, ενώ ή άψυχη κτίση πάσχει μαζί του, κλονίζεται και πενθεί; Επί του ξύλου τού σταυρού είναι καρφωμένος όχι απλός άνθρωπος- αλλά τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ό Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς, ό μονογενής Υιός και Λόγος τού Θεού, ό δημιουργός και προνοητής του κόσμου. Αυτό ήταν φανερό και από τη σύντομη ζωή και δράση του στη Γή. Καθαρότατα όμως και σαφέστατα φαίνεται κατά το σωτήριο Πάθος του.

Τα συγκλονιστικά γεγονότα του σεπτού Πάθους του τα είχαν προκηρύξει οι πνευματέμφοροι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, τα προείπε επίσης ό ίδιος ό Κύριος στους μαθητές του λίγο πριν από τη σταυρική του θυσία. Όλα αυτά ήταν σαφής μαρτυρία ότι ό επί τού Σταυρού κρεμάμενος είναι θείο πρόσωπο, είναι ό Σωτήρ του κόσμου.

Ότι ήταν και άνθρωπος αληθινός βεβαιώνεται από το ότι έζησε ως τέλειος άνθρωπος με όλα μεν τα αδιάβλητα πάθη, διότι πείνασε και δίψασε και κόπιασε και πόνεσε και πέθανε, αλλά χωρίς αμαρτία.

Ήταν όμως ταυτόχρονα και τέλειος Θεός. Απόδειξη, ότι και στο απλό νεύμα του υπάκουαν όλα τα στοιχεία της φύσεως. Οι νεκροί άκουγαν τη φωνή του και άναζούσαν. Με το λόγο του σώματα θεραπεύονταν αμέσως και ψυχές λυτρώνονταν από την αμαρτία. Όταν δε το ζωηφόρο σώμα του καρφώθηκε πάνω στο Σταυρό, έγινε ένας ανερμήνευτος από το ανθρώπινο λογικό συγκλονισμός των στοιχείων της φύσεως. Και ενώ κατετέθη στο καινό μνημείο ως νεκρός, αναστήθηκε «έσφραγισμένου του τάφου» την τρίτη ήμε­ρα ως Κύριος της ζωής και του θανάτου.

Τέλειος λοιπόν Θεός και τέλειος άν­θρωπος. Διότι άν δεν ήταν τέλειος Θεός, γιατί συνταράχθηκε κατά τη Σταύρωσή του ή κτίση; Άν δεν ήταν αληθής άνθρω­πος, τότε ποιόν έδεσαν οι Ιουδαίοι και οδήγησαν και παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο; ’Άν δεν ήταν τέλειος άνθρωπος, τότε ποιός ήταν καρφωμένος πάνω στο Σταυρό και ποιός έπασχε; Κι άν δεν ήταν τέλειος Θεός, ποιός έσειε τη Γή και έκρυ­βε τον ήλιο; Τίνος την πλευρά τρύπησε ή λόγχη, άν δεν ήταν τέλειος άνθρωπος; Και τίνος ό θάνατος άνοιξε τούς τάφους και ανέστησε τούς νεκρούς, άν δεν ήταν και τέλειος Θεός;

Θεάνθρωπος λοιπόν Εκείνος πού πά­σχει πάνω στο Σταυρό. Άλλα γιατί ή σω­τηρία μας πραγματοποιήθηκε από τον Θεάνθρωπο Κύριο; Με την παράβαση των πρωτοπλάστων στον Παράδεισο γί­ναμε αποστάτες και εχθροί του Θεού ό­λοι οι άνθρωποι. Ό δημιουργός όμως τού ανθρώπου και του κόσμου, με την «πάν­τα νουν ύπερέχουσαν» αγάπη του δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το πλάσμα των χειρών του, την έμψυχη εικόνα του, στην απώλεια και τον αιώνιο θάνατο. Έτ­σι ή παναγάπη και ή πανσοφία του απέστειλε σε μάς τούς πλανηθέντες και αίχ- μαλωτισθέντες από τον δόλιο διάβολο ως Σωτήρα και Λυτρωτή μας τον Υιό του.

Ούτε άνθρωπος όσο μεγάλος και άν ήταν, ούτε άγγελος ούτε αρχάγγελος μπο­ρούσε να έργασθεί τέτοιο λυτρωτικό έρ­γο. Συγκατέβη λοιπόν ό Υιός και Λόγος του Θεού και έγινε άνθρωπος. Στο πρό­σωπό του ενώθηκαν «άχωρίστως, άσυγχύτως, άτρέπτως και άδιαιρέτως» θεία και ανθρώπινη φύση, και έτσι ό Θεάνθρωπος έπαθε ως άνθρωπος και έσωσε ως Θεός.

Το πανάγιο αίμα του «έπλυνε τον ιόν του όφεως», μάς καθάρισε από το δηλη­τήριο της αμαρτίας, διότι δεν ήταν απλό ανθρώπινο αίμα αλλά αίμα Θεού. Ήταν αίμα άπειρης αξίας και τιμής. Αίμα πού μόνο αυτό είχε τη δύναμη να μάς καθα­ρίσει από την αμαρτία και να μάς προσ­φέρει αιώνια λύτρωση και σωτηρία.

Να γιατί ό μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού καταδέχθηκε να γίνει και άν­θρωπος και να αναλάβει επί των ώμων του την αμαρτία ως αντιπρόσωπός μας και να πάθει υπέρ ημών και να ταπεινω­θεί μέχρι θανάτου, «θανάτου δε σταυ­ρού», για να ανυψωθεί από την έσχατη πτώση το ανθρώπινο γένος και να φανε­ρωθεί επί γης ή δόξα του άπειρου Θεού.

Το μεγαλείο και την άρρητη δόξα του Θεού, λέγει ό Μέγας Βασίλειος, δεν συνιστούν τόσο ό ουρανός, οι αστέρες και ή Γή με όλο τον πολυποίκιλο και πολυθαύμαστο κόσμο τους, όσο το ότι ό ύπερά­πειρος και άπειροτέλειος Θεός ταπεινώ­θηκε για μάς, έγινε άνθρωπος και έζησε μεταξύ μας ό συνάναρχος και όμοούσιος προς τον Πατέρα, ό απερίγραπτος και «άχώρητος παντί», Αυτός πού συνέχει και συγκρατεί «έν τη δρακί αυτού» (στη χούφτα του χεριού του) τα πάντα, αυτός μπροστά στον Όποιο φρίττουν τα Χερου­βείμ και τα Σεραφείμ! Και το θαυμαστότερο όλων: δεν μάς λύτρωσε μόνο από την κατάρα της αμαρτίας και τον αιώνιο θάνα­το, αλλά μάς ανέβασε σε υπερβάλλουσα δόξα και μάς έδωσε τη δυνατότητα να γί­νουμε θεοί κατά χάριν!

Ισόβια λοιπόν, αιώνια δοξολογία και ευχαριστία αρμόζει στον θειο Λυτρωτή μας, τον Όποιο θα δούμε και πάλι έφέ- τος «κρεμάμενον επί ξύλου», «μή έχοντα είδος ούδέ κάλλος» (βλ. 'Ησ. νγ' 2). Δο­ξολογία και ευχαριστία όχι απλώς με λό­για αλλά με αγία βιοτή. Με ολόψυχη, έμ­πρακτη, πύρινη αγάπη προς το πανάγιο Πρόσωπό του. Και με θυσιαστική αγάπη προς τούς αδελφούς μας. Ιδιαίτερα σ’ όσους δοκιμάζονται. Αυτός είναι ό άριστος, ό καθαυτό θεοφιλής τρόπος να γιορτάσουμε τα σεπτά και σωτήρια Πάθη του Κυρίου μας ’Ιησού Χριστού.(Από τον «ΣΩΤΗΡΑ»)

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΣΩΤΟΙ

Είναι παραβολή - θησαυρός. Κάποιος είπε ό­τι, και αν ο Χριστός δεν έκανε καμμιά άλλη διδα­σκαλία, αρκούσε και μόνο ή παραβολή αύτη ν’ αποδείξει, ότι αυτός που την είπε είναι Θεός· μό­νο ο καρδιογνώστης μπορούσε να δώσει τέτοια ακτινογραφία της καρδιάς του άποστάτου άλλα και μετανοημένου ανθρώπου· τέτοιο κείμενο δεν υπάρχει αλλού στην παγκόσμιο φιλολογία.

Μέσα στις λέξεις της συμπτύσσεται όλο το δράμα άλλα και ή λύσις της τραγωδίας μας. θα άξιζε να γίνει κτήμα των σημερινών ανθρώπων, να ριζώσουν σε κάθε καρδία οι αθάνατες ιδέ­ες της. Τί θησαυρό κατέχουμε οι Χριστιανοί!

θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία αμυδρά εικόνα του συγχρόνου ασώτου.

  ΑΣΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Οι άσωτοι, αγαπητοί μου, σήμερα είναι πολλοί, αναρίθμητοι. Άσωτοι υπάρχουν πρώτα - πρώτα μέσ’ στην οικογένεια. Είναι τα παιδιά εκείνα εύπόρων γονέων, που μαζί με διεφθαρμένους συντρό­φους σπαταλούν ποσά φανταστικά. Πόσοι τέ­τοιοι άσωτοι υιοί, με το πρόσχημα ότι σπουδά­ζουν, αιώνιοι φοιτηταί, διημερεύουν και διανυκτερεύουν σε κέντρα ακολασίας και σαν βδέλλες άφαιμάζουν τα πατρικά βαλάντια! Εξ αιτί­ας τους εξανεμίστηκαν περιουσίες, διαλύθη­καν οικογένειες, κατέβηκαν πρόωρα στον τά­φο πικραμένοι γονείς, έσβησαν κοπέλλες που απατήθηκαν απ’ αυτούς και μαράζωσαν.

Άσωτες όμως είναι και οι άμυαλες εκείνες κόρες, που περιφρονούν τις παραδόσεις της ορθοδόξου οικογενείας, αποτινάζουν τον πα­τρικό ζυγό, βγαίνουν, περιφέρονται αργόσχολες, συχνάζουν σε κοσμικά κέντρα, χασκογελούν με τον πρώτο τυχόντα, πίνουν, καπνίζουν, χαρτοπαίζουν, σπαταλούν πολύτιμο χρόνο, που οι αρχαίες πρόγονοί τους Ναυσικά και Πηνελό­πη διέθεταν για την ευπρέπεια του ελληνικού σπιτικού, που έλαμπε από τάξη και καθαρότητα.

Άσωτα παιδιά, άλλα και —το θλιβερώτερο— άσωτοι γονείς! Άσωτοι πατέρες, που μπλέκουν σε άνομες σχέσεις, λησμονούν τις ιερές υποχρεώσεις του οικογενειάρχου κι αφήνουν κλαμένη τη σύζυγο, το ίνδαλμα της νιότης τους, και νη­στικά τα παιδιά τους, γυμνά, έκθετα σ’ όλους τους ανέμους της κοινωνικής δυστυχίας, με το στίγμα της εγκαταλείψεως. Άσωτες μητέρες και σύζυ­γοι, που με ελαφρά συνείδηση σπάζουν τον ιερό δεσμό του γάμου, ρίχνουν στο βούρκο της ατι­μίας τα στέφανά τους, και χωρίς ντροπή συζούν με άλλους άντρες. Χιλιάδες οι παράνομες συμ­βιώσεις, που γκρεμίζουν το θεσμό της οικογενείας και κλονίζουν τα θεμέλια του γένους.

Πατρίδα, θρήνησε για τους άσωτους αυτούς υιούς και θυγατέρες σου!

  ΑΣΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Άσωτοι στην οικο­γένεια, άλλα και πόσοι άσωτοι υπάρχουν στην ευρύτερη οικογένεια που λέγεται κοινωνία! Νέα φάλαγγα άσωτων. Τέτοιοι είναι π.χ. όσοι για μία ματαία επίδειξη στη γιορτή τους, για μία διασκέδαση, για μία νύκτα κραιπάλης και οργίων, οι νέοι αυτοί Λούκουλλοι, σπαταλούν σε καιρό γενικής οικονομικής κρίσεως τόσα όσα θα έφταναν να θρέψουν για ένα μήνα ε­κατοντάδες οικογένειες. Άσωτοι εκείνοι που εύκολα πλουτίζουν και ασύνετα σπαταλούν· γι’ αυτούς ο αρχαίος Διογένης έλεγε, ότι μοι­άζουν με τις συκές που φυτρώνουν σε γκρε­μούς και δύσβατους τόπους, και τους καρ­πούς των δεν γεύονται άνθρωποι άλλα τους τρώνε τα όρνεα· έτσι και τις περιουσίες των άσωτων αυτών όχι ορφανά και χήρες άλλα γύναια αμαρτωλά και σύντροφοι έκφυλοι και κόλακες τις καταβροχθίζουν, κατά το ρητό «Ζει χύτρα, ζει φιλία», δηλαδή· Βράζει ή χύ­τρα του συμφέροντος; διατηρείται και ή φι­λία· έπαυσε η χύτρα; αμέσως οι σύντροφοι του άσωτου κάνουν φτερά κ’ εξαφανίζονται.

Άσωτοι ακόμη είναι οι οκνηροί, που τίποτα καλό δεν κάνουν γύρω τους. Απ’ το πρωί λι­μνάζουν σε καφενεία και φλυαρούν. Λησμονούν το προγονικό «χρόνου φείδου» και σπαταλούν πολύτιμο χρόνο. Άσωτοι και όσοι ερ­γάζονται μεν, αλλά το Σαββατοκύριακο ξοδεύ­ουν σε διασκεδάσεις ό,τι έβγαλαν όλη την ε­βδομάδα, ποσά με τα όποια θα έχτιζαν πολυ­κατοικίες. Αλλά που αφήνει ό αλκοολισμός, η μέθη; Άσωτοι ακόμη οι θαμώνες θεαμάτων, οι παίκτες του τζόγου, οι χρήστες ναρκωτικών.

Κάποιοι όμως ασωτεύουν όχι μόνο στην ύ­λη αλλά και στο πνεύμα, και αυτοί είναι οι με­γάλης ολκής άσωτοι. Παράδειγμα οι δημοσιο­γράφοι και συγγραφείς εκείνοι, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το τάλαντό τους για να προβάλουν το καλό και να στιγματί­σουν το κακό, άλλ’ αυτοί βυθίζουν την πέννα τους στην κοινωνική κοπριά και γεμίζουν πε­ριοδικά και εφημερίδες και μυθιστορήματα με αισχρές περιγραφές, για να τα διαβάζουν οι άνθρωποι και να μη μείνει νέος αμόλυντος στον τόπο αυτόν, που κάποτε υμνούσε και στεφάνωνε την αιδώ και την παρθενία. Με­γάλοι άσωτοι και οι επιστήμονες εκείνοι, που χωρίς Θεό ερευνούν για να εφεύρουν τα καταστρεπτικώτερα μηχανήματα, με τα οποία θα εξοντώσουν την ανθρωπότητα...

Ένας γενικός ορισμός· Άσωτος είναι και λέγεται όποιος σπαταλά υλικούς και πνευμα­τικούς θησαυρούς, η δεν κάνει καλή χρήση των μικρών η μεγάλων ταλάντων, δωρεών, προσόντων, δυνάμεων εν γένει, η ακόμη των ευκαιριών πού του δίνει καθημερινώς η άγαθότης του Θεού· όποιος δεν θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία της αληθείας, της αρετής, της πίστεως, του φωτός, του Χριστού, αλλά ζεύεται και σέρνει το άρμα της άπωλείας.

     ΑΣΩΤΙΑ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ. Και τώρα ποιός, έχον­τας ύπ’ όψιν αυτά, μπορεί να πει, ότι έθεσε τον εαυτό του απολύτως στην υπηρεσία του καλού; Και ό πλέον δίκαιος νομιζόμενος δεν έχει άραγε στιγμές και ώρες και ημέρες, πού αφήνει τον εαυτό του σε χλιαρότητα, αδράνεια, άδια- φορία; Και μόνο αυτό; Σε πόσες άλλες φορές ό νους δεν σκέφτηκε το κακό, η καρδιά δεν πόθησε το πονηρό, η γλώσσα δεν είπε λόγια πικρά, τα μάτια δεν κοίταξαν αμαρτωλά, τα αυτιά δεν άκουσαν αισχρά, τα χέρια και τα πόδια δεν κινήθηκαν σε άπαγορευόμενα;

Μη άπατώμεθα, κανείς δεν είναι δίκαιος. Ό­λοι λίγο η πολύ είμαστε στον κλοιό της ασωτίας, όλοι φθείραμε υλικά και πνευματικά κε­φάλαια πού έδωσε ό Πλάστης. Άν καθρεπτισθούμε στην παραβολή, θα δούμε άσωτο όχι μόνο το γείτονα, αλλά κυρίως τον εαυτό μας· θα δούμε πώς μας κατήντησε όλους η αμαρτία και θα φρίξουμε· κι αν έχουμε λίγη μετά­νοια, θα γονατίσουμε και θα πούμε με συντρι­βή· Κύριε! ως τώρα άλλους μόνο θεωρούσα και καυτηρίαζα ως άσωτους· τώρα βλέπω ότι πρώτος άσωτος είμαι εγώ. «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ένώπιόν σου...»(Λουκ. 15,18-19).

Σε μια πόλη της Αγγλίας έφθασε ένας θία­σος για παραστάσεις. Σε έναν ηθοποιό, πού έπαιζε το ρόλο γελωτοποιού, κάποιος έδωσε μία άγια Γραφή και του ζήτησε, εκτός παρα- στάσεως, επί πληρωμή ν’ απαγγείλει με την ωραία φωνή του μεγαλοφώνως την παραβολή του Άσωτου. Αυτός δέχτηκε. Ανέβηκε κάπου ψηλά και ήρχισε την απαγγελία αλλά μέσα σε ειρωνείες των συντρόφων του. Όταν είπε τη φράση «...και εκεί διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζών άσώτως», ένας του φωνάζει· «Σαν κ’ εσένα, Γιάννη». Προχωρεί πιο κάτω, αλλά και σε κάθε νέα φράση οι σύντροφοί του του φώ­ναζαν συνεχώς· «Σαν κ’ εσένα, Γιάννη». Άρχισε να ταράζεται. Κι όταν πια έφθασε στις λέξεις «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ένώπι­όν σου, και ουκέτι έμι άξιος κληθηναι υιός σου», συγκλονίστηκε ολόκληρος. Άρχισε να κλαίει, κατέβηκε και έτρεξε να γράψει γράμμα - σε ποιόν; Στον πατέρα του! Τί συνέβαινε· ήταν κι αυτός ένας άσωτος υιός, παιδί ενός πλουσί­ου πατέρα τον οποίο είχε εγκαταλείψει, και η ιστορία του ήταν γνωστή στον θίασο. Ή ανάγνωση της παραβολής του υπενθύμισε την κατάστασή του και τον έφερε σε μετάνοια.

Ή παραβολή του Άσωτου, αγαπητοί μου, Εύηνε και δική μας ιστορία και μας φωνάζει· Έως πότε θα ζείτε μακριά και θα τρώτε ξυλοκέρα­τα του άθεου πολιτισμού;... Ας επιστρέψουμε μετανοημένοι, στον ουράνιο Πατέρα μας.

Και σύ, ανθρωπότης, ό μεγάλος άσωτος, πού αποστάτησες από το Θεό και σπαταλάς πλούτη αμύθητα και αιματοκυλιέσαι φρικτά, τί σκέ­πτεσαι; Όπως μιμήθηκες τον Άσωτο στην ά- ποστασία, μιμήσου τον τώρα και στην επιστρο­φή. Άν τα παιδιά σου πουν το «Ήμαρτον», ού- ρανός και γη θα συμφιλιωθούν, χοροί Αγγέλων θα πανηγυρίζουν· γιατί ή άνθρωπότης ύ­στερα από μύριες περιπλανήσεις θα εισέρχε­ται λυτρωμένη σε νέα ζωή, ειρηνική και μακαρία, της οποίας ρίζα και θεμέλιο θα είναι ό Θεός.

(†) επίσκοπος Αυγουστίνος

Γραπτή ομιλία στην καθαρεύουσα, που μεταδόθηκε από τον ’Ραδιοφωνικό Σταθμό Λαρίσσης την 20-2-1949' μεταγλώττισις και σύντμησις 20-1-2012

                                            "ΚΑΙ ΟΥ ΜΕΤΕΝΟΗΣΑΝ"

Στα κεφάλαια 8 και 16 του θεοπνεύστου βιβλίου της «Αποκαλύψεως» όπου ό ευαγγελιστής Ιωάννης περιγράφει την πολυσύνθετη οπτασία «των επτά σαλπίγγων» και το περιεχόμενο των «επτά φιαλών», αναφέρονται για τούς ανθρώπους πού δέχθηκαν τις πληγές, τρεις λέξεις: «Και ού μετενόησαν»!

Παρ’ όλες δηλαδή τις φοβερές τιμωρίες τού Θεού και τα συγκλονιστικά γεγονότα πού ό Θεός
παραχώρησε να συμβούν στο πρόσωπο της γης και πού περιγράφονται με ζωηρά χρώματα, οι άνθρωποι δεν μετενόησαν! Λοιμικές αρρώστιες θέρισαν τούς ανθρώπους, οι θάλασσες, οι ποταμοί και οι πηγές μολύνθηκαν με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή στον πλανήτη της γης- Ό ήλιος ζεμάτισε τούς ανθρώπους

με καύμα μέγα, οι ποταμοί ξεράθηκαν και ή γη στέγνωσε. Από τον ουρανό έπεσε χαλάζι, του όποιου κάθε κόκκος είχε βάρος περί τα 4 κιλά. Νησιά χάθηκαν και βουνά εξαφανίστηκαν. Όμως οι άνθρωποι «ού μετενόησαν»! Και το χειρότερο δεν έμειναν ως εκεί. Προχώρησαν πο­λύ περισσότερο: «Έβλασφήμησαν τον Θεόν»! (Άποκ. ιστ' [16] 21).

Και μόνο πού τα φαντάζεται κανείς αυτά συγκλονίζεται, τον κυριεύει σύγ­κρυο και πανικός. Εν­ώ ό Θεός με τις άλη- θινές, τις παιδαγωγι­κές και δίκαιες κρί­σεις του (βλ. Άποκ. ις’ [16] 7) - δηλαδή με τις επεμβάσεις της παναγάπης του - προσπα­θούσε να τούς συνεφέρει από το μεθύσι της αμαρτίας,αυτοί αντί να ανταποκριθούν θετικά και με ευγνωμοσύνη,βλασφημούσαν το πανάγιο όνομά του! Αλλά ας μη απορούμε για τη στάση των ανθρώπων εκείνων. Τα ίδια δεν συμβαίνουν και στις μέρες μας; Να απαριθμήσουμε ε­πεμβάσεις του τρισάγιου Θεού στους καιρούς μας; Επεμβάσεις πού είναι σα­φώς παραχωρήσεις της παναγάπης του με σκοπό να μάς βοηθήσει σε με­τάνοια και επιστροφή; ’Άς αναφέρουμε κάποιες επιλεκτικά.

Στις 26 Απριλίου του 1986 έξερράγη ό αντιδραστήρας  του πυρηνικού σταθμού στο Τσέρνομπιλ, στα σύνορα Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας. Ή έκρηξη ήταν τόσο φοβερή, ώστε εί­χε γραφεί ότι ή νύχτα της 26.4.1986 έχει αλλάξει όλη την ιστορία της άνθρωπότητος.

Τον Απρίλιο τού 2010 γιγαντιαία πε­τρελαιοκηλίδα στον κόλπο τού Μεξι­κού μόλυνε πάνω από 160 χλμ. ακτών της Λουϊζιάνα και κατέστρεψε όλη την αλιεία τριών πολιτειών των ΗΠΑ. Προκάλεσε τον θάνατο 11 ανθρώπων και χαρακτηρίστηκε ως ή μεγαλύτερη οι­κολογική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ.

Τον Ιούλιο τού 2010 τεράστια πετρε­λαιοκηλίδα στην πόλη Ντάλιάν της ΒΑ Κίνας, πού επεκτάθηκε σε ακτίνα 430 τετρ. χλμ. στην Κίτρινη θάλασσα, είχε φοβερές συνέπειες.

Τον Μάρτιο τού 2011 τεράστιο τσουνάμι προκάλεσε στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας καταστροφή πού παρ’ όλίγο να υπερβεί εκείνην πού προκάλεσε ή έκρηξη στο Τσέρνομπιλ.

Εξάλλου είχαμε εκτεταμένα μέτωπα πυρκαϊών, στις όποιες κάηκαν εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα δασικών εκτάσεων αλλά και κατοικημένες περι­οχές όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στις ΗΠΑ και σε χώρες της Ευρώπης και στη Ρωσία και στην Αυστραλία.

Σεισμοί μεγάλοι σε περιοχές του πλανήτη μας ισοπέδωσαν πόλεις και κωμοπόλεις. Το 2007 τα νησιά τού Σολομώντος κτυπήθηκαν από σεισμό και τσουνάμι, πού προκάλεσε ανυπολόγιστες καταστροφές και είχε πάνω από 300.000 νεκρούς στα παράλια της νοτιοανατολικής Ασίας. Το 2010 ή Αϊτή κτυπήθηκε από καταστροφικό­τατο σεισμό 7,3 ρίχτερ. Σε πόλεις της Ιαπωνίας το 2011 τουλάχιστον 785 άνθρωποι φονεύθηκαν από σειρά φο­βερών σεισμών κλπ.

Αυτά και πολλά άλλα δεινά από παι­δαγωγικές παραχωρήσεις τού άγιου Θεού συμβαίνουν στον πλανήτη μας, εκτός από τούς πολέμους πού μαίνον­ται σε αρκετές χώρες με χιλιάδες νε­κρούς...

Όλα αυτά βέβαια δεν συμβαίνουν χωρίς την παραχώρηση ή την ανοχή τού Θεού, ό Όποιος κυβερνά τα πάντα και τα κατευθύνει κατά την αγαθή βου­λή του. Το τονίζουν αυτό όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ιδιαίτερα ό άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ό όποιος διδάσκει: «Ούδέν άθεεί των έν τω κόσμω έστί»  τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον κόσμο χωρίς να θέλει ό Θεός, αλλά όλα εξαρτώνται από τη θεία βούλη­ση, κι εφόσον ή θεότητα είναι σοφή και προνοητική, τα κυβερνά οπωσδήπο­τε κι αυτά κάποια λογική πού φέρει τα γνωρίσματα της θείας σοφίας και της προνοητικής επιμέλειας. Κάτι πού θα συνέβαινε τυχαία και άσκοπα, δεν θα μπορούσε να είναι έργο τού Θεού. Γιατί γνώρισμα τού Θεού είναι, όπως λέει ή Γ ραφή, ότι κάνει τα πάντα με σοφία(*).

Ό Θεός λοιπόν εργάζεται και σήμε­ρα, όπως και σε κάθε άλλη εποχή, για τη σωτηρία μας, πού είναι καρπός της δικής του χάριτος, της δικής μας μετά­νοιας και τού προσωπικού μας αγώνα. Πλην όμως ή εικόνα τού κόσμου μας είναι δυστυχώς αύτη πού αναφέρει το βιβλίο της «Άποκαλύψεως». Και σήμερα ισχύει το «ού μετενόησαν» και το «έβλασφήμησαν τον Θεόν». Διό­τι όχι μόνο δεν μετανοούμε, αλλά και βλασφημούμε το άγιο όνομά του! Και προκαλούμε τη δίκαιη οργή του με τη σαρκολατρία, τον γυμνισμό, τη σατανολατρία, τη μαμωνολατρία, τη δαιμο­νική μας οίηση για την τεχνολογία μας, την αδιαφορία μας για τούς λαούς πού δυστυχούν και για τα παιδιά πού πε­θαίνουν από την πείνα... Οι ελάχιστες εξαιρέσεις σ’ αύτη τη διαγωγή πού λυ­πεί τον πανάγαθο Θεό και ευφραίνει αφάνταστα τον διάβολο, πιστοποιούν τον κανόνα.

Όχι! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος σω­τηρίας τού κόσμου μας. Τα οικονομικά προγράμματα και οι χωρίς Χριστό ορ­γανισμοί ειρήνης και τα χωρίς Χριστό σύμφωνα φιλίας δεν ωφελούν. Ένα χρειάζεται: μετάνοια. Μετάνοια ειλικρι­νής, εκ βάθους ψυχής. Όλων. Αρχόν­των πολιτικών και εκκλησιαστικών. Και λαού.

'Ο λόγος τού Πνεύματος τού Θεού είναι ξεκάθαρος: Θυμηθείτε, φωνάζει ό προφήτης, όλα αυτά και στενάξτε- μετανοήστε όσοι πλανηθήκατε, επιστρέψτε στον Θεό με την καρδιά σας (βλ. Ήσ. μστ [46] 8). Όχι δηλαδή τυπι­κή, εξωτερική επιστροφή, αλλά με βα­θιά συναίσθηση και συντριβή καρδιάς. Αύτη είναι ή θεάρεστη μετάνοια. Μόνο έτσι θα δούμε καλύτερες μέρες. ■ (Από τον "ΣΩΤΗΡΑ")