ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ
Συνηθίζουμε να ονομάζουμε τούς Τρεις Ιεράρχες θεμελιωτές της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του πολιτισμού. Το ακριβές θα ήταν να τούς έκλαμβάνουμε όχι ως τούς θεμελιωτές αυτού του μέγιστου θαύματος πού έζησε ή οικουμένη για 1.000 χρόνια, της συνδέσεως δηλαδή της ελληνικής παιδείας με τη διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού, αλλά εκείνους πού υπηρέτησαν, προήγαγαν και διέσωσαν όσο κανείς άλλος προηγουμένως, αύτη τη σύνδεση. Και το λέμε αυτό, διότι αύτη καθεαυτήν ή ένωση του ελληνικού πνεύματος με τη χριστιανική πίστη επετεύχθη αμέσως με την εμφάνιση και εξάπλωση του χριστιανικού κηρύγματος, καθώς όλη ή Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Επιπλέον το κήρυγμα του Ευαγγελίου, μάλιστα με τη δράση του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, έγινε οικουμενικό, καθώς εξαπλωνόταν μέσα σ’ έναν κόσμο πού το πολιτιστικό του και παιδευτικό υπόβαθρο ήταν κατεξοχήν ελληνικό. Ήδη από τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και έπειτα, με τη συνένωση όλων των εθνών κάτω από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, της οποίας ό πολιτισμός ήταν ελληνικός, όλος ό τότε κόσμος δεχόταν το χριστιανικό κήρυγμα με το ένδυμα τού ελληνικού λόγου και της ελληνικής σκέψεως.
Οι άγιοι Τρεις Ιεράρχες διεφύλαξαν σώα αύτη τη σύνδεση και την προώθησαν ακόμα περισσότερο. Με την εκπληκτική προσωπική τους μόρφωση και παιδεία διέσωσαν στα συγγράμματά τους υγιή τον Ελληνισμό, ό όποιος διαφορετικά θα έσβηνε μαζί με την εξαφάνιση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και των αρχαίων φιλοσοφικών σχολών. Τον διέσωσαν και τον παρέδωσαν αποκαθαρμένο από τις αναισχυντίες και τις κατωτερότητες της αρχαιοελληνικής θρησκείας. Σκοπός τους στάθηκε «ή άίρεσις (=εκλογή) της ωφελίμου παιδείας προς άποφυγήν της άνοήτου και βλαβεράς» (Μ. Βασίλειος, ΕΠΕ 7, 378), όπως αυτό φαίνεται σαφώς στο λόγο του Μεγάλου Βασιλείου προς τούς νέους, για το πώς να ωφελούνται από τα ελληνικά γράμματα (βλ. ΕΠΕ 7, 316-358).
Οι μέγιστοι φωστήρες της Τρισηλίου θεότητος άντιτάχθηκαν σθεναρά στο ψευδοδίλημμα της απαγκιστρώσεως του Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό- δίλημμα πού είχε τεθεί τότε από τον άποστάτη αυτοκράτορα Ιουλιανό, ό όποιος με κάθε τρόπο προσπάθησε να καταδικάσει σε απαιδευσία και αμάθεια τούς χριστιανούς, απαγορεύοντας τους να φοιτούν σε πανεπιστημιακές σχολές και εξορίζοντας τους από τη διδασκαλική έδρα. Στεντόρεια τότε υψώθηκε ή φωνή τού άλλοτε συμφοιτητή του άγιου Γρηγορίου τού Θεολόγου, ό όποιος υποστήριξε με κάθε τρόπο το δικαίωμα των χριστιανών να μετέχουν στην ελληνική παιδεία.
Αλλά αυτό πού δεν κατόρθωσε τότε ό Ιουλιανός, το επέλεξε για την πνευματική του πορεία το νεοσύστατο, μετά τεσσάρων αιώνων δουλεία, ελληνικό κράτος από το 1832 και έπειτα. Τότε, με τούς Βαυαρούς του ’Όθωνος επιχειρήθηκε μια αναγκαστική και βεβιασμένη ρήξη τού Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό, ή οποία έμελλε να καταδικάσει σε πνευματική αφαίμαξη και εκφυλισμό όλον τον Νέο Ελληνισμό. Από τότε και έπειτα, με συνεχείς νόμους και αποφάσεις της Ελληνικής Πολιτείας και των υπευθύνων του Υπουργείου Παιδείας, ή φύτρα τού ελληνικού έθνους, ή νεολαία τού τόπου αυτού μένει καταδικασμένη σε πλήρη αποκοπή από τις πνευματικές της ρίζες, αυτές πού κάποτε ανέδειξαν το έθνος σε οικουμενική δύναμη, με αποστολή να φωτίσει όλο τον κόσμο με το φώς της Αλήθειας.
Δεν θα αναφερθούμε στα συγκεκριμένα βήματα πού έγιναν - ή καλύτερα να τα ονομάσουμε εθνικά εγκλήματα πού διεπράχθησαν από την ίδια την Πολιτεία στον τομέα της Παιδείας- έξαλλου είναι γνωστά. Μόνο κάτι θα υπενθυμίσουμε: το γεγονός ότι έδώ και δύο χρόνια ή Παιδεία στον τόπο έτούτο έχει πάψει όχι μόνο να είναι αλλά και να λέγεται εθνική. Το Υπουργείο από Εθνικής Παιδείας πλέον είναι Παιδείας. Άραγε είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει αυτό; Και ότι πλέον παραδιδόμαστε από το ίδιο το Κράτος μας έρμαια στα στυγερά χέρια της παγκόσμιας διεθνιστικής συμμορίας πού ακούει στο όνομα «Νέα Τάξη Πραγμάτων»;
Μέχρι πότε όμως θα σιωπούμε και δεν θα εξεγειρόμαστε μπροστά σε τούτη την εθνική προδοσία; Μήπως είναι καιρός το πνεύμα των Τριών Ιεραρχών να αρδεύσει και πάλι την Παιδεία μας; Για να μπορέσει ό τόπος τούτος να ζήσει.
(Από τον "ΣΩΤΗΡΑ")
Τί ζητάτε κοντά μου;
«Όπιο του λαού» χαρακτήρισε ό Μαρξ τη θρησκεία. «Ή θρησκεία καταδικάζει τον άνθρωπο σε μια παθητική αποδοχή» συμπλήρωνε ό Φρόϋδ.
Όσοι μιλάνε έτσι και υπονοούν μάλιστα τον Χριστιανισμό σημαίνει πώς ποτέ δεν συνάντησαν τον Αρχηγό της πίστεώς μας, τον Ιησού Χριστό. Ποτέ δεν γνώρισαν την επαναστατική και αναγεννητική διδασκαλία Του. Γνώρισαν μόνο μερικά υποκατάστατα του Χριστιανισμού, κάποιες παραχαραγμένες μορφές θρησκευτικότητας, τίποτε άλλο από καμουφλαρισμένες δεισιδαιμονικές καταστάσεις. 'Απλούστατα γιατί ό Χριστός, πού ήλθε στη γη και έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο, για τη λύτρωση και τη σωτηρία του, απαιτεί να πάρουμε σοβαρά την πίστη μας και να βγάλουμε όλες τις συνέπειες.
Άς θυμηθούμε τί έγινε με τούς δύο μαθητές του Ιωάννου. 'Ο μεγάλος προφήτης, ό Ιωάννης ό Πρόδρομος, παρακινεί τον Ανδρέα και τον Ιωάννη να ακολουθήσουν τον αναμενόμενο Μεσσία, τον Ιησού Χριστό. Εκείνοι πρόθυμοι δέχονται να τον ακολουθήσουν. Δεν έχουν κανένα δισταγμό. Αγνή ή διάθεσή τους. 'Ολόψυχη ή αφοσίωση τους.
'Ο Χριστός όμως θέλει να ελέγξει τον ζήλο τους. Τούς βλέπει να τον ακολουθούν. Δεν τούς απευθύνει γλυκόλογα, για να τούς καλοπιάσει και να τούς κερδίσει. Τούς απευθύνει ερώτημα, για να τούς προβληματίσει. Απαιτεί υπεύθυνη απάντηση. «Τί ζητείτε;» Τί θέλετε; Τί περιμένετε από εμένα; Με ποιο σκοπό αποφασίζετε να με ακολουθήσετε; Καταλαβαίνετε τί σημαίνει να βαδίζετε μαζί μου; Γνωρίζετε πώς αγώνες αιματηροί περιμένουν τούς μαθητάς μου; Κοντά μου μακάριοι δεν θα είναι οι διώκοντες, αλλά «οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης», όχι οι πλούσιοι, αλλά «οι πτωχοί», όχι «οι δοκούντες άρχειν», «οι κατακυριεύοντες» και «κατεξουσιάζοντες», αλλά οι «διακονούντες». Όποιος θέλει να γίνει «μέγας» γίνεται πρώτα «διάκονος» και όποιος θέλει να γίνει «πρώτος» γίνεται «πάντων δούλος». Δεν θυσιάζει τούς άλλους στο προσωπικό του συμφέρον, θυσιάζεται ό ίδιος για τούς άλλους. Γιατί και αυτός πού θέλετε τώρα να ακολουθήσετε, «ό υιός του ανθρώπου ούκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών».
Δύο αρχές φιλοπρωτίας υπάρχουν, λέει καθαρά, χθες και σήμερα, ό Χριστός. Ή μία είναι ή ειδωλολατρική και ή άλλη ή δική μου. Ποιος είναι ό μεγάλος και πετυχημένος για εκείνους πού σκέπτονται και ζουν με την υλιστική νοοτροπία; Εκείνος πού εκμεταλλεύεται τούς άλλους, εκείνος πού ποδοπατεί τούς αδυνάτους, εκείνος πού καταδυναστεύει τούς φτωχούς. Ποιος είναι δοξασμένος και ευτυχής; Εκείνος πού τον χει¬ροκροτούν, τον λιβανίζουν και τον είδωλοποιούν οι μάζες; Λάθος. Ή καταδυνάστευση δεν είναι εξουσία, είναι τυραννία. Και εκείνος πού την χρησιμοποιεί δεν είναι αρχηγός. Είναι τύραννος.
Εσείς όμως δεν θα φερθείτε ποτέ έτσι. Μια τέτοια εγωιστική και καταπιεστική συμπεριφορά δεν θα παρατηρείται μεταξύ σας. Όποιος θέλει να αναδειχθεί μεγάλος ανάμεσα σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης πού θα εξυπηρετεί με την αγάπη. Και όποιος θέλει να γίνει πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων. Ή αληθινή άνωτερότης βρίσκεται στη διακονία. Να υπηρετείς ισοδυναμεί με το να βασιλεύεις. Γιατί βασιλεύεις στις καρδιές. Καινά βασιλεύεις, άν θέλεις να βασιλεύεις αληθινά, είναι να υπηρετείς.
Λοιπόν, τί ζητείτε; Οι δύο αυτές λέξεις είναι οι πρώτες πού απευθύνει ό Κύριος πάντοτε σε κάθε Χριστιανό. Όποιος θέλει να ένταχθεί συνειδητά κάτω από τις πτυχές της ματωμένης σημαίας του Σταυρού, πρέπει να γνωρίζει τί ζητάει και τί επιδιώκει. Πρέπει να δώσει άμεση και τίμια απάντηση στο ερώτημα πού του θέτει από την πρώτη στιγμή ό Χριστός: Τί ζητάει κοντά Του; Ζητάει δόξα και μεγαλεία; Ζητάει να ασφαλίσει την τωρινή ζωή και να εξασφαλίσει τη μελλοντική; Ζητάει μια ζωή ανώδυνη και ανέμελη; Επιθυμεί μια αφ’ υψηλού φιλοσοφική ενασχόληση με τη διδασκαλία του ένανθρωπήσαντος Θεού; Επιδιώκει να θέση κάτω από την περιορισμένη ανθρώπινη λογική τις υπερβατικές αλήθειες της πίστεως; Ζητάει δόξες και τιμές;
Τί ζητείτε, όταν ερχόσαστε κοντά μου; έπαναλαμβάνει σε κάθε εποχή ό Κύριος. Μήπως νομίζετε, ότι ό Χριστιανισμός εξαντλείται με τις βυζαντινές εικόνες πού κρεμάτε στα σαλόνια σας; Λησμονείτε πώς είναι για κατάνυξη και όχι για επίδειξη; Και όταν έρχόσασθε κοντά μου, για να με υπηρετήσετε στα πρόσωπα των αδελφών μου «των ελάχιστων», επιδιώκετε τη δόξα τη δική σας ή τη δική μου; Την αυτοπροβολή ή την ταπεινή διακονία;
Τί ζητείτε όλοι εσείς πού με κηρύττετε; Επευφημίες και χειροκροτήματα και κοσμικά μεγαλεία; Μήπως θεωρείτε «πορισμόν είναι την εύσέβειαν», ευκαιρία υλικού πλουτισμού και λησμονείτε πώς είσθε υπηρέτες εμού του φτωχού Ναζωραίου; Ζητείτε κερκίδες ή σκάμματα; Ζητείτε θριαμβευτικές αψίδες ή αγωνιστικούς στίβους και σύγχρονα Κολοσσαΐα; Σύμβολό σας έχετε αναπαυτικούς θρόνους ή τον αιματοβαμμένο Σταυρό; Λαμβάνετε τον σταυρό και ακολουθείτε οπίσω μου; Τότε «δύνασθέ μου είναι μαθηταί».(Από την "ΖΩΗ")
Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
«ΚΑΙΡΟΣ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ»
Κάθε φορά πού άλλαζε ό χρόνος, ευφρόσυνα
συναισθήματα κυριαρχούσαν στις ψυχές μας. Νέο έτος, νέες ευκαιρίες,νέοι
αγώνες. Ευχές θερμές, ελπίδες για το
καλύτερο. Και όλοι παλεύαμε να κερδίσουμε τη μάχη, να ευτυχήσουμε, να χαρούμε
δυναμικά τη μεγάλη ευκαιρία της ζωής.
Όμως
φέτος ή κατάσταση της πατρίδας μας και όλου του κόσμου γενικότερα, δεν
δικαιολογεί αισιοδοξία. Βαριά σύννεφα καλύπτουν τον όρίζοντά μας, ανησυχίες
πολλές και δικαιολογημένες εκφράζονται για το αύριο, δυσοίωνες οι προοπτικές.
Πού πορευόμαστε; Πώς θα ζήσουμε; Που θα στηρίξουμε τις ελπίδες μας, άν έχουν
μείνει κάποιες;
Σ’
αύτη την κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, σ αυτή τη νέα στροφή τού χρόνου, ακούγεται
αφυπνιστική ή φωνή του άποστόλου Παύλου, πού σημαίνει συναγερμό στις ψυχές
μας: «Ιδού νύν καιρός εύπρόσδεκτος, ιδού νύν ήμέρα σωτηρίας» (Β' Κορ. ς' 2).
Ιδού τώρα είναι καιρός κατάλληλος, τώρα είναι ημέρα σωτηρίας.
Τί
εννοεί ό θεόπνευστος Απόστολος; Ποιό είναι αυτό το «τώρα» για το όποιο
μιλάει;
Ό
λόγος του αναφέρεται στον χρόνο της παρούσης ζωής. Τώρα, λέγει, είναι ό
κατάλληλος καιρός, ό ευπρόσδεκτος από τον Θεό, διότι με ευχαρίστηση δέχεται
τις προσπάθειες πού κάνουμε στη διάρκειά του. Τώρα είναι ό χρόνος ό ευπρόσδεκτος
και από μάς, πού τον δεχόμαστε ευχαρίστως για να τον αξιοποιήσουμε. Τώρα
είναι ήμερα σωτηρίας. Τώρα, στη διάρκεια της παρούσης ζωής, έχει ό καθένας
μας την ευκαιρία να έργασθεί για τη σωτηρία του, για την απόλαυση της χαράς του
Παραδείσου στην αιωνιότητα. Διότι τώρα μπορούμε να ακούσουμε και να δεχθούμε
το Λυτρωτικό μήνυμα τού Ευαγγελίου. Τώρα μπορούμε να άπολαύσουμε μέσα στην
Εκκλησία με τα ιερά Μυστήρια πλούσια τη Χάρη τού Θεού, πού μάς ενισχύει στους
αγώνες μας. Τώρα μπορούμε να έργασθούμε το καλό και να μετανοήσουμε για το
κακό, τις παραλείψεις των καθηκόντων μας, την αμαρτωλή ζωή μας. Σήμερα
δίνονται οι ευκαιρίες. Το αύριο δεν γνωρίζουμε άν θα είναι στα χέρια μας.
Ούτε την επόμενη ώρα δεν είμαστε βέβαιοι πώς θα βρισκόμαστε στη ζωή. Δεν
γνωρίζουμε μήπως ξαφνικά δεχθούμε την κλήση για την αναχώρηση. Είναι τόσο
ρευστά τα πράγματα αυτής της ζωής, ώστε δεν μπορούμε να αναβάλουμε για αύριο
τις πιο σημαντικές και επείγουσες υποθέσεις μας, πού από τη διαχείρισή τους εξαρτάται
άμεσα ή πορεία μας στην αιωνιότητα.
Και
άν ακόμη αναβάλουμε για αύριο, και αυτό μάς δοθεί, πώς γνωρίζουμε ότι θα
έχουμε αύριο τη διάθεση να κάνουμε αυτό πού παραλείψαμε σήμερα, και ότι ή
σημερινή μας ολιγωρία δεν θα έχει ρίξει ακόμη περισσότερο το ζήλο και την άγωνιστικότητά
μας αύριο; Αλλά και άν αυτό δεν συμβεί, κάθε απώλεια μιας ευκαιρίας στο
σήμερα, δεν ανταλλάσσεται αύριο. Διότι ή κάθε μέρα περνά χωρίς να επιστρέφει,
και ή περιφρόνηση των ευκαιριών πού μάς δίνει ό Θεός δεν μένει ατιμώρητη.
«Ιδού
νύν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νύν ημέρα σωτηρίας». Τώρα είναι ό κατάλληλος
χρόνος να έργασθούμε για τη σωτηρία μας. Ή είσοδος στο νέο έτος πρέπει να ανανεώσει
το ζήλο μας για περισσότερο αγώνα, καθώς μάς θυμίζει
ότι ή ζωή προχωρεί προς το
τέλος, και άν δεν πετύχουμε τη σωτηρία μας τώρα, όταν αναχωρήσουμε από τον
κόσμο, την χάνουμε για πάντα.
Αλλά
την αποστολική προτροπή την ακούμε διαφορετικά αυτές τις μέρες, πού με οδύνη ζούμε
μια μεγάλη εθνική ταπείνωση, πού βλέπουμε να καταρρέουν τα πάντα, να χρεωκοπούν
όλα τα συστήματα, να απομυθοποιείται ή πολιτική, να αποδεικνύονται ψεύτικοι οι
θεοί τού κόσμου, και πρώτος ό μαμωνάς, το χρήμα! Τώρα είμαστε ταπεινωμένοι,
φτωχότεροι, απελπισμένοι από τούς ανθρώπους, πεπεισμένοι για την αδυναμία
τους. Τώρα βλέπουμε πόσο εύθραυστα είναι τα στηρίγματα τού κόσμου, πόσο αναξιόπιστοι
οι άρχοντές του, πόσο ρευστό το χρήμα του. Και καταλαβαίνουμε το λάθος πού
κάναμε να έμπιστευθούμε σε ανθρώπους τη ζωή μας, να στηρίξουμε στα υλικά αγαθά
την ευτυχία μας, να αισθανόμαστε δυνατοί στην αφθονία και ασφαλείς στην
καλοπέρασή μας.
Ξεχάσαμε
την αληθινή ευτυχία και χάσαμε την ψυχή μας, γιατί μέσα στην εύδαιμονιστική
παραζάλη και στον υλιστικό παραλογισμό μας χάσαμε τον Θεό μας.
Νέος
χρόνος! Τόσο διαφορετικός από τούς προηγούμενους! Με στέρηση και πόνο. Με
πολλές δυσκολίες και αντιξοότητες. Για εκείνους όμως πού θέλουν να σκέπτονται
με νηφαλιότητα και να κρίνουν ορθά, είναι ένας χρόνος πού θέτει ένώπιόν μας
ένα πρωταρχικό καθήκον: να σκεφθούμε ξανά τον σκοπό της ζωής μας και να τον υπηρετήσουμε
με συνέπεια, επιστρέφοντας σ’ Αυτόν πού είναι ή μόνη ελπίδα μας και ή
παρηγοριά μας, ό αληθινός και ασύλητος πλούτος μας, το αιώνιο και αδιάσειστο
θεμέλιο της ζωής μας, ό ένας και μόνος αληθινός Θεός.
«Ιδού
νύν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νύν ημέρα σωτηρίας». (Από τον «ΣΩΤΗΡΑ»)
|
"ΚΑΙ ΟΥ ΜΕΤΕΝΟΗΣΑΝ"
Στα
κεφάλαια 8 και 16 του θεοπνεύστου βιβλίου της «Αποκαλύψεως» όπου ό ευαγγελιστής
Ιωάννης περιγράφει την πολυσύνθετη οπτασία «των επτά σαλπίγγων» και το περιεχόμενο
των «επτά φιαλών», αναφέρονται για τούς ανθρώπους πού δέχθηκαν τις πληγές,
τρεις λέξεις: «Και ού μετενόησαν»!
Παρ’
όλες δηλαδή τις φοβερές τιμωρίες τού Θεού και τα συγκλονιστικά γεγονότα πού ό
Θεός
παραχώρησε να συμβούν στο πρόσωπο της γης και πού περιγράφονται με ζωηρά χρώματα,
οι άνθρωποι δεν μετενόησαν! Λοιμικές αρρώστιες θέρισαν τούς ανθρώπους, οι
θάλασσες, οι ποταμοί και οι πηγές μολύνθηκαν με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη
ζωή στον πλανήτη της γης- Ό ήλιος ζεμάτισε τούς ανθρώπους
με
καύμα μέγα, οι ποταμοί ξεράθηκαν και ή γη στέγνωσε. Από τον ουρανό έπεσε
χαλάζι, του όποιου κάθε κόκκος είχε βάρος περί τα 4 κιλά. Νησιά χάθηκαν και
βουνά εξαφανίστηκαν. Όμως οι άνθρωποι «ού μετενόησαν»! Και το χειρότερο δεν
έμειναν ως εκεί. Προχώρησαν πολύ περισσότερο: «Έβλασφήμησαν τον Θεόν»!
(Άποκ. ιστ' [16] 21).
Και
μόνο πού τα φαντάζεται κανείς αυτά συγκλονίζεται, τον κυριεύει σύγκρυο και
πανικός. Ενώ ό Θεός με τις άλη- θινές, τις παιδαγωγικές και δίκαιες κρίσεις
του (βλ. Άποκ. ις’ [16] 7) - δηλαδή με τις επεμβάσεις της παναγάπης του -
προσπαθούσε να τούς συνεφέρει από το μεθύσι της αμαρτίας,αυτοί αντί να
ανταποκριθούν θετικά και με ευγνωμοσύνη,βλασφημούσαν το πανάγιο όνομά του! Αλλά
ας μη απορούμε για τη στάση των ανθρώπων εκείνων. Τα ίδια δεν συμβαίνουν και
στις μέρες μας; Να απαριθμήσουμε επεμβάσεις του τρισάγιου Θεού στους καιρούς
μας; Επεμβάσεις πού είναι σαφώς παραχωρήσεις της παναγάπης του με σκοπό να
μάς βοηθήσει σε μετάνοια και επιστροφή; ’Άς αναφέρουμε κάποιες επιλεκτικά.
Στις
26 Απριλίου του 1986 έξερράγη ό αντιδραστήρας του πυρηνικού σταθμού στο Τσέρνομπιλ, στα
σύνορα Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας. Ή έκρηξη ήταν τόσο φοβερή, ώστε είχε
γραφεί ότι ή νύχτα της 26.4.1986 έχει αλλάξει όλη την ιστορία της άνθρωπότητος.
Τον
Απρίλιο τού 2010 γιγαντιαία πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο τού Μεξικού μόλυνε
πάνω από 160 χλμ. ακτών της Λουϊζιάνα και κατέστρεψε όλη την αλιεία τριών
πολιτειών των ΗΠΑ. Προκάλεσε τον θάνατο 11 ανθρώπων και χαρακτηρίστηκε ως ή
μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία των ΗΠΑ.
Τον
Ιούλιο τού 2010 τεράστια πετρελαιοκηλίδα στην πόλη Ντάλιάν της ΒΑ Κίνας, πού
επεκτάθηκε σε ακτίνα 430 τετρ. χλμ. στην Κίτρινη θάλασσα, είχε φοβερές
συνέπειες.
Τον
Μάρτιο τού 2011 τεράστιο τσουνάμι προκάλεσε στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας
καταστροφή πού παρ’ όλίγο να υπερβεί εκείνην πού προκάλεσε ή έκρηξη στο
Τσέρνομπιλ.
Εξάλλου είχαμε εκτεταμένα μέτωπα
πυρκαϊών, στις όποιες κάηκαν εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα δασικών εκτάσεων
αλλά και κατοικημένες περιοχές όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στις ΗΠΑ και σε
χώρες της Ευρώπης και στη Ρωσία και στην Αυστραλία.
Σεισμοί
μεγάλοι σε περιοχές του πλανήτη μας ισοπέδωσαν πόλεις και κωμοπόλεις. Το 2007
τα νησιά τού Σολομώντος κτυπήθηκαν από σεισμό και τσουνάμι, πού προκάλεσε ανυπολόγιστες
καταστροφές και είχε πάνω από 300.000 νεκρούς στα παράλια της νοτιοανατολικής
Ασίας. Το 2010 ή Αϊτή κτυπήθηκε από καταστροφικότατο σεισμό 7,3 ρίχτερ. Σε
πόλεις της Ιαπωνίας το 2011 τουλάχιστον 785 άνθρωποι φονεύθηκαν από σειρά φοβερών
σεισμών κλπ.
Αυτά
και πολλά άλλα δεινά από παιδαγωγικές παραχωρήσεις τού άγιου Θεού συμβαίνουν
στον πλανήτη μας, εκτός από τούς πολέμους πού μαίνονται σε αρκετές χώρες με
χιλιάδες νεκρούς...
Όλα
αυτά βέβαια δεν συμβαίνουν χωρίς την παραχώρηση ή την ανοχή τού Θεού, ό
Όποιος κυβερνά τα πάντα και τα κατευθύνει κατά την αγαθή βουλή του. Το
τονίζουν αυτό όλοι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ιδιαίτερα ό άγιος
Γρηγόριος Νύσσης, ό όποιος διδάσκει: «Ούδέν άθεεί των έν τω κόσμω έστί» τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον κόσμο χωρίς να
θέλει ό Θεός, αλλά όλα εξαρτώνται από τη θεία βούληση, κι εφόσον ή θεότητα
είναι σοφή και προνοητική, τα κυβερνά οπωσδήποτε κι αυτά κάποια λογική πού
φέρει τα γνωρίσματα της θείας σοφίας και της προνοητικής επιμέλειας. Κάτι πού
θα συνέβαινε τυχαία και άσκοπα, δεν θα μπορούσε να είναι έργο τού Θεού. Γιατί
γνώρισμα τού Θεού είναι, όπως λέει ή Γ ραφή, ότι κάνει τα πάντα με σοφία(*).
Ό
Θεός λοιπόν εργάζεται και σήμερα, όπως και σε κάθε άλλη εποχή, για τη
σωτηρία μας, πού είναι καρπός της δικής του χάριτος, της δικής μας μετάνοιας
και τού προσωπικού μας αγώνα. Πλην όμως ή εικόνα τού κόσμου μας είναι
δυστυχώς αύτη πού αναφέρει το βιβλίο της «Άποκαλύψεως». Και σήμερα ισχύει το
«ού μετενόησαν» και το «έβλασφήμησαν τον Θεόν». Διότι όχι μόνο δεν
μετανοούμε, αλλά και βλασφημούμε το άγιο όνομά του! Και προκαλούμε τη δίκαιη οργή
του με τη σαρκολατρία, τον γυμνισμό, τη σατανολατρία, τη μαμωνολατρία, τη
δαιμονική μας οίηση για την τεχνολογία μας, την αδιαφορία μας για τούς λαούς
πού δυστυχούν και για τα παιδιά πού πεθαίνουν από την πείνα... Οι ελάχιστες
εξαιρέσεις σ’ αύτη τη διαγωγή πού λυπεί τον πανάγαθο Θεό και ευφραίνει αφάνταστα
τον διάβολο, πιστοποιούν τον κανόνα.
Όχι!
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας τού κόσμου μας. Τα οικονομικά προγράμματα και
οι χωρίς Χριστό οργανισμοί ειρήνης και τα χωρίς Χριστό σύμφωνα φιλίας δεν ωφελούν.
Ένα χρειάζεται: μετάνοια. Μετάνοια ειλικρινής, εκ βάθους ψυχής. Όλων. Αρχόντων
πολιτικών και εκκλησιαστικών. Και λαού.
'Ο λόγος τού Πνεύματος τού Θεού
είναι ξεκάθαρος: Θυμηθείτε, φωνάζει ό προφήτης, όλα αυτά και στενάξτε- μετανοήστε
όσοι πλανηθήκατε, επιστρέψτε στον Θεό με την καρδιά σας (βλ. Ήσ. μστ [46] 8).
Όχι δηλαδή τυπική, εξωτερική επιστροφή, αλλά με βαθιά συναίσθηση και
συντριβή καρδιάς. Αύτη είναι ή θεάρεστη μετάνοια. Μόνο έτσι
θα
δούμε καλύτερες μέρες. ■ (Από τον "ΣΩΤΗΡΑ")
(*) Γρ.
Νύσσης, Περί των νηπίων πρό ώρας
άφαρπαζομένων, ΕΠΕ 8, 446.
|
|
|
|
ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ
ΠΑΛΑΙΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ
Ο παλαιός Ισραήλ ήταν ό ευλογημένος λαός τού Θεού. Αυτόν υιοθέτησε και σ’ αυτόν εμφανίστηκε ένδοξα ό Θεός. Σ’ αυτόν είχαν δοθεί οι επαγγελίες, ό Νόμος και ή λατρεία (βλ.Ρωμ. θ' 4). Άπέλαυε της προστασίας του Θεού. Μόνο αυτός λάτρευε τον αληθινό Θεό μέσα στο πέλαγος της ειδωλολατρίας των άλλων εθνών. Ό Θεός είχε αναδείξει μεταξύ τού λαού αυτού στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας του ηγέτες μεγάλους: τον Μωυσή, τον Ιησού του Ναυή, τον Δαβίδ, τον Σολομώντα. Και προφήτες μεγάλους: τον Σαμουήλ, τον Ηλία, τον ’Ελισσαίο, τον Ησαΐα, τον Ιερεμία, τον Ιεζεκιήλ κ.ά. Όλοι αυτοί νουθετούσαν το λαό, ηγούντο στους νικηφόρους πολέμους κατά των εχθρών του, τον ένέπνεαν και τον στήριζαν. Από τούς πατέρες τού Ισραήλ κατάγεται ό Χριστός κατά την ανθρώπινη του φύση (βλ. Ρωμ. θ' 5).
Όταν όμως ό Ισραήλ αποστατούσε από τον Θεό και βυθιζόταν στην ασέλγεια, την ποικίλη αμαρτία και την ειδωλολατρία, οι μεν προφήτες όρθωναν το άνάστημά τους, ύψωναν τη φωνή τους και ήλεγχαν άρχοντες και λαό. Ό δε Θεός παραχωρούσε να ταλαιπωρούν το λαό του τα γύρω από αυτόν έθνη, οι ειδωλολάτρες Χαναναίοι, Φιλισταίοι, Άμμωνίτες, Μωαβίτες και άλλοι όμοιοι με αυτούς λαοί. Αυτοί ορμούσαν εναντίον τού Ισραήλ, λεηλατούσαν τις πόλεις και τα χωριά του, έσφαζαν ή αιχμαλώτιζαν τούς Ιουδαίους και βύθιζαν τον περιούσιο λαό στη δυστυχία. Όλα αυτά τα παραχωρούσε ό Θεός για να συνεφέρει το λαό, να τον συνετίζει και να τον οδηγεί σε μετάνοια και επιστροφή. Και όταν ό λαός μετανοούσε, ερχόταν και πάλι ή ευλογία του Θεού, οπότε τα πράγματα κυλούσαν ήρεμα και ειρηνικά.
Αλλά και ό λαός μας είναι κατ’ εξοχήν ευεργετημένος από τον Θεό. Ό άπόστολος των εθνών, ό θεοκίνητος Παύλος και ό πρωτόκλητος τού χορού των Δώδεκα άπόστολος Ανδρέας, έφεραν στην 'Ελλάδα το φώς τού Ευαγγελίου. Και μείς το δεχθήκαμε δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό. Και δανείσαμε τη γλώσσα μας για να γραφούν σ’ αυτήν όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, αλλά και να μεταφρασθούν σ’ αυτήν όλα τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Στην ίδια γλώσσα είναι γραμμένα επίσης τα πρακτικά των άγίων Οικουμενικών Συνόδων, τα συγγράμματα των θεοφόρων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας.
Εξάλλου τα χώματα της 'Ελλάδος, της Κύπρου και τού ευρύτερου ελληνικού χώρου είναι ποτισμένα με τα αίματα των Μαρτύρων της πίστεως. Σ’ αυτό το χώρο φυλάσσονται σήμερα μυροβλύζοντα Λείψανα - μερικά μάλιστα ολόσωμα - πολλών μαρτύρων, όσιων και άγίων της Ορθοδοξίας.
Αφήνουμε τα ιερά Προσκυνήματα με τις θαυματουργές εικόνες της ύπεραγίας Θεοτόκου και άλλων άγίων. Από το Βυζάντιο και την 'Ελλάδα ξεκίνησαν οι ιεραπόστολοι πού μετέδωσαν το φώς τού Ευαγγελίου και τον πολιτισμό στην Ευρώπη. Σήμερα δε Έλληνες επίσκοποι και ιερείς μεταλαμπαδεύουν το φώς της Ορθοδοξίας στην αφρικανική ήπειρο, στην Άπω Ανατολή και την Άπω Δύση. Στην Ελλάδα υπάρχει το Άγιώνυμο Όρος με την Ορθόδοξη οικουμενική ακτινοβολία του.
Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι ευεργεσίες τού Θεού στο ελληνικό έθνος. Πλην όμως σήμερα οι Έλληνες παρουσιαζόμαστε ότι λησμονήσαμε αυτές τις ευεργεσίες και - πρέπει να το ομολογήσουμε, έστω κι άν δεν αρέσει σε κάποιους - γίναμε αποστάτες ή πολέμιοι του Θεού. Διότι άρχοντες και λαός έχουμε παρεκκλίνει από τον θεόσδοτο νόμο, ή ορθότερα, οι άρχοντές μας νομοθετούν ασύστολα και προκλητικά κατά τού Θεού! Με νόμους της πολιτείας κτυπήσαμε κατάστηθα το ιερό Μυστήριο τού Γάμου, νομιμοποιώντας τον πολιτικό γάμο.
Τώρα δε το εξευτελίζουμε εντελώς, καθώς ετοιμαζόμαστε να αναγνωρίσουμε τούς «γάμους» των ομοφυλοφίλων, αφού προλειάναμε το δρόμο με την υιοθέτηση της ελεύθερης συμβιώσεως! Διώξαμε τούς ιερείς από τα σχολεία, αποκλείοντας τα παιδιά μας από το λυτρωτικό Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως. Σχεδόν καταργήσαμε το μάθημα των Θρησκευτικών. Είμαστε στα πρόθυρα ψηφίσεως νόμου περί ελεύθερης χρήσεως ναρκωτικών, ό όποιος πλήττει κατάστηθα την οικογένεια, αφού ή νεολαία ενθαρρύνεται στη χρήση τους. Και παρατάσσουμε διάφορες δικαιολογίες, μεταξύ των όποιων ακούγεται και το γελοίο επιχείρημα, για να... άποσυμφορήσουμε τις φυλακές! Χωρίς να σκεφθούμε ότι άποσυμφορώντας τις φυλακές θα προξενήσουμε συμφόρηση στα νεκροταφεία - ίσως γι’ αυτό σπεύσαμε να νομιμοποιήσουμε την καύση των νεκρών - και θα αυξήσουμε τη δουλειά των γραφείων κηδειών!... Ενώ έχουμε τεράστιο πρόβλημα ύπογεννητικότητος, νομιμοποιήσαμε τις εκτρώσεις, τις όποιες και χρηματοδοτούμε! Κάναμε στο Θεό τάμα να κτίσουμε Ναό ευγνωμοσύνης για την άπελευθέρωσή μας από τον τουρκικό ζυγό και τώρα έδώ και 190 χρόνια δεν το πραγματοποιήσαμε- ενώ θα κτίσουμε τέμενος για τούς Μουσουλμάνους πού μάς βασάνιζαν και μάς έσφαζαν επί 500 χρόνια!...
Αλλά τί να πρωτοαναφέρουμε από τις εκδηλώσεις της ανταρσίας μας κατά τού ευεργέτου μας Θεού; Τί το παράξενο λοιπόν άν γίναμε περίγελως στους γείτονες μας, «μυκτηρισμός και χλευασμός τόίς κύκλω ήμών»; (Ψαλμ. οη' [78] 4). Οι Τούρκοι έδώ και σχεδόν 50 χρόνια μάς εμπαίζουν και μάς απειλούν άνοικτά. Το ίδιο, τα τελευταία χρόνια, και οι Σκοπιανοί και οι Αλβανοί. Όπως και τον παλαιό Ισραήλ τα γύρω έθνη. Και τότε μεν υπήρχαν οι άγρυπνοι προφήτες πού ήλεγχαν άρχοντες και λαό και καλούσαν σε μετάνοια. Σήμερα οι προφητικές φωνές πού ακούγονται από το χώρο της Εκκλησίας είναι ελάχιστες. Οι δε πολιτικοί μας προεξάρχουν στην αποστασία με τρόπο κατεξοχήν προκλητικό, αφού νομοθετούν κατά των νόμων του Θεού και κατά της ψυχής τού ιδίου του έθνους. Ενώ τα ΜΜΕ και κρατικά όργανα κάνουν ό,τι τούς είναι δυνατόν για να λησμονηθεί ή ιστορία, τα ήθη, ή ευσέβεια, ή γενναιότητα και ή αγάπη στην πατρίδα μας.
Δεν πρέπει λοιπόν να εκπλαγούμε εάν ό Θεός σηκώσει τη χάρη του και αποστρέψει το πρόσωπό του από την Ελλάδα. Ας μη θεωρηθεί ό λόγος αυτός, λόγος απαισιοδοξίας ή κινδυνολογίας. Το έθνη πού λησμονούν ή εναντιώνονται κατά τού Θεού, ανοίγουν μόνα τους το δρόμο της καταστροφής τους. Αυτός είναι νόμος διαχρονικός και παγκόσμιος, ό όποιος λειτουργεί με μαθηματική ακρίβεια. Ό όποιος όμως μπορεί να ακυρωθεί, άν δείξουμε έμπρακτη μετάνοια και οι άρχοντες και ό λαός.
Μόνον τότε θα μπορέσουμε να απευθυνθούμε στον Θεό και να Του πούμε το λόγο του Ψαλμωδού: «Ανάστα, Κύριε, βοήθησον ήμΐν και λύτρωσαι ήμάς ένεκεν του ονόματος σου» (Ψαλ. μγ' [43] 27). (Από τον "ΣΩΤΗΡΑ")
"ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΑΥΤΟΝ"
Η πιο μεγάλη ώρα! Ή πιο ιερή στιγμή. Η σοβαρότερη πράξη της ζωής μας. Τότε που ακούμε από
το στόμα του ιερέως του Θεού τα συγκλονιστικό λόγια «Σώμα και Αίμα
Χρίστου εις άφεσίν σου αμαρτιών και εις ζωήν αΐώνιον», και δεχόμαστε
στο πήλινο στόμα μας «τόν άρτον της ζωής, το ούράνιον μάννα» και δεν
είμαστε πλέον φθαρτοί και θνητοί άνθρωποι, αλλά έχουμε τη χάρη της
αφθαρσίας και την ελπίδα της αναστάσεως και συμμετοχής μας στην αιώνια
χαρά και άφθαρτη δόξα της ουρανίου Βασιλείας.
Όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατάλληλα προετοιμασμένοι προσέλθουμε στο
Ποτήριον της Ζωής. Γιατί, αν δεν είμαστε σε ανάλογη κατάσταση, αν δεν
ναι έτοιμη ή ψυχή μας να δεχθεί τη μεγάλη Επίσκεψη, τότε υπάρχει
κίνδυνος, κίνδυνος σοβαρός να μη γίνει ή θεία Μετάληψη «εις άφεσιν
αμαρτιών και εις ζωήν αΐώνιον», αλλά «εις κρίμα και εις κατάκριμα». Γι’
αυτό και ό απόστολος Παύλος συμβουλεύει: «Δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν,
και ούτως έκ του άρτου έσθιέτω και έκ του ποτηριού πινέτω». Να εξετάζει ό
κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του, να μελετά σε ποιά κατάσταση
πνευματική βρίσκεται. Και αφού κάμει αυτή την εξέταση, τότε να
προσέρχεται και να τρώγει από τον καθαγιασμένο Άρτο της θείας
Ευχαριστίας και να πίνει από το Άγιο Ποτήριο. «Ό γάρ έσθίων και πίνων
αναξίως κρίμα έαυτώ έσθίει και πίνει». Εκείνος πού μεταλαμβάνει τα
Τίμια Δώρα ανάξια, τρώγει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό
του, επειδή δεν κάνει διάκριση του σώματος και αίματος του Κυρίου, αλλά
τα μεταλαμβάνει σαν να ήταν συνήθεις τροφές.
Επειδή δε ανάξια και χωρίς προηγούμενη δοκιμασία του εαυτού σας
τρώγετε και πίνετε το σώμα και το αίμα του Κυρίου, γι' αυτό υπάρχουν
μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πέθαναν αρκετοί (Α' Κορ. ια'
28-30).
Ό λόγος αυτός του θεοπνεύστου Αποστόλου είναι προτρεπτικός και
απειλητικός. Προτρέπει στο ορθό και απειλεί ότι αν δεν γίνει αυτό, τότε
οι συνέπειες μπορεί να είναι φοβερές, ασθένειες και θάνατος για όσους
προσέρχονται αναξίως. Ό Μυστικός Δείπνος, ή Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας
μας, πού γίνεται αιτία πολλών και αιωνίων αγαθών για τούς αξίως
προσερχόμενους, γίνεται καταδίκη, καταστροφή για όσους πλησιάζουν
ανέτοιμοι. Όχι γιατί αλλάζει ή φύση της, αλλά διότι είναι διαφορετική ή
διάθεση και ή κατάσταση εκείνου πού πλησιάζει.
Να μη σταθούμε λοιπόν με επιπολαιότητα και προχειρότητα ενώπιον του
Άγιου Ποτηριού, χωρίς να εξετάζουμε και χωρίς να καταλαβαίνουμε όπως
πρέπει το μέγεθος των προκειμένων Δώρων. Να μην προχωρούμε «μη
έννοούντες, ότι σώμα εστί δεσποτικόν- σώμα φρίκης γέμον». Σώμα Χριστού,
Αίμα Χριστού, φρικτά μυστήρια! Να σταθούμε με σοβαρότητα, με
συγκλονισμό ψυχής και υπευθυνότητα, με γνώση του μεγαλείου του
Μυστηρίου.
Θέλεις να κοινωνήσεις, χριστιανέ; Μεγάλο και άγιο και θεάρεστο είναι
αυτό πού επιθυμείς. Και γι' αυτό με άγιο και θεάρεστο τρόπο πρέπει να
προσέλθεις. Σκέψου πριν το κάμεις: Είμαι άξιος; Είμαι έτοιμος να δεχθώ
το θείο Δώρο; «Σύ σαυτού γίνου κριτής και των βεβιωμένων ακριβής
δικαστής. Έρευνα το συνειδός και τότε δέχου το δώρον», συμβουλεύει ένας
ιερός ερμηνευτής. Γίνε κριτής του εαυτού σου. Γίνε δικαστής ακριβής των
πράξεων της ζωής σου. Ερεύνησε τη συνείδηση σου, άκουσε τη φωνή της.
Και αν ή συνείδηση σου δίνει μαρτυρία αγαθή, τότε να δεχθείς το δώρο.
Διαφορετικά δεν πρέπει να τολμήσεις, διότι κατάκριμα και καταδίκη θα
κοινωνήσεις.
«Δοκιμαζέτω
άνθρωπος εαυτόν». Αυτοεξέταση απαιτείται, αυτοκριτική. Πόσα
αμαρτάνουμε καθημερινά οι αδύναμοι και ατελείς άνθρωποι! Πόσες πράξεις
απρεπείς, πόσες κακίες και αντιπάθειες στην ψυχή μας και έλλειψη
συγχωρητικότητος για τούς αδελφούς πού μας έφταιξαν! Πόσοι λόγοι
αμαρτωλοί, πικροί και άστοχοι στο στόμα μας, πόσες επιθυμίες άθλιες
κυριαρχούν στην καρδιά μας, πόσες σκέψεις έφάμαρτες μολύνουν συχνά το
νου!
Να τα σκεφθούμε όλα αυτά και να κατανυγεί ή ψυχή μας. Να ταπεινωθεί και
να αισθανθεί το βάρος της ένοχης της και βαθιά να μετανοήσει. Και να
ευχαριστήσουμε τον άγιο Θεό, πού έκτος από το Μυστήριο της θείας
Ευχαριστίας παρέδωσε στην Εκκλησία του και το Μυστήριο της ιεράς
'Εξομολογήσεως, όπου ενώπιον του Πνευματικού καταθέτουμε τα βάρη της
ψυχής μας με ειλικρινή μετάνοια και παίρνουμε άφεση. Και τότε, με την
ευχή του Πνευματικού, θα προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, όταν εκείνος
κρίνει και όσο συχνά εκείνος κρίνει, για να κοινωνούμε άκατακρίτως τα
θεία Μυστήρια και να παίρνουμε δύναμη και ζωή, χαρά και λύτρωση και
σωτηρία.(Από τον "ΣΩΤΗΡΑ")
|
|
|
