(Cudowna Podróż Nocna z Mekki do Najdalszego Meczetu w Jerozolimie, oraz Wzniesienie się do Niebios.)

Ostatnie dni z życia Proroka w Mekce cechowały się zmienną kolejnością dwóch skrajności: stopniowego sukcesu i nadal trwających prześladowań. Jednak przebłyski obiecującego światła wynurzały się zza odległego horyzontu, by ostatecznie urzeczywistnić się podczas Podróży Nocnej Proroka do Jerozolimy oraz  Wzniesienia się do niebios.  

Jeśli chodzi o dokładną datę tych wydarzeń, jest to sprawa kontrowersyjna i nie można osiągnąć jednomyślności. Jednak większość jurystów obstaje przy dacie od 16 do 12 miesięcy przed emigracją do Medyny. Oto podane w skrócie szczegóły dotyczące tego cudownego zdarzenia, przekazane przez Ibn al-Qajjima. [Za'd Al-Ma'ad 2/49; Tareekh-e-Islam 1/124; Rahmat-al-lil'alameen 1/76]

Wysłannik Allaha został przeniesiony – wraz z ciałem – ze Świętego Meczetu w Mekce do Najdalszego Meczetu w Jerozolimie na koniu zwanym Al-Buraq, w towarzystwie archanioła Gabriela. Tam zsiadł ze swego konia, uwiązał go przy bramie Meczetu i poprowadził w modlitwie Proroków. Potem Gabriel zabrał go na tym samym koniu do niebios. Kiedy dotarli do pierwszego nieba, Gabriel poprosił anioła-strażnika, by otworzył drzwi niebios. Ten otwarł je i Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zobaczył Adama, praojca ludzkości. Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) pozdrowił go, a on odwzajemnił pozdrowienie i wyraził swą wiarę w Muhammada jako Proroka. Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zobaczył po swej prawej stronie dusze męczenników, a po lewej dusze nędzników.

Następnie Gabriel wzniósł się wraz z Prorokiem do drugiego nieba, poprosił o otworzenie bramy. Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) ujrzał tam Jana, syna Zachariasza (Yahya bin Zakarija) i Jezusa, syna Marii (pokój z nimi) i pozdrowił ich. Oni odwzajemnili pozdrowienie, powitali go i wyrazili wiarę w niego jako Proroka. Potem wznieśli się do trzeciego nieba, gdzie zobaczyli Józefa (Yusuf) i pozdrowili go. On także powitał Proroka i wyraził wiarę w jego misję proroczą. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) w towarzystwie Gabriela dotarł następnie do czwartego nieba, gdzie spotkał Proroka Enocha (Idris) i pozdrowił go. Enoch (pokój z nim) odwzajemnił powitanie i wyraził wiarę w jego misję proroczą. Potem przyszła kolej na piąte niebo, gdzie Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) spotkał Aarona (Harun) i pozdrowił go, a ten odwzajemnił pozdrowienie i wyraził wiarę w jego misję proroczą. W szóstym niebie Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) spotkał Mojżesza (Musa) i pozdrowił go, a on odwzajemnił pozdrowienie i wyraził wiarę w jego misję proroczą. Kiedy Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) odchodził, zobaczył, że Mojżesz (pokój z nim) płacze, gdyż mógł spotkać człowieka posłanego po nim jako Wysłannika (tj. Muhammada, pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który potrafił poprowadzić do Raju więcej ludzi, niż on sam. Następnie Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) dotarł do siódmego nieba, spotkał tam Abrahama (pokój z nim) i pozdrowił go, a on odwzajemnił pozdrowienia i wyraził wiarę w jego misję proroczą. Następnie Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) został przeniesiony do Sidrat-al-Muntaha (najodleglejsze drzewo lotosu) i został mu pokazany Al-Bait-al-Ma‘mur [(często odwiedzany dom), który – podobnie jak Kaba (Święty Dom) – jest codziennie okrążany przez siedemdziesiąt tysięcy aniołów, tak że kolej tych aniołów, którzy dokonali okrążenia, nie nadejdzie ponownie aż do Dnia Zmartwychwstania]. Następnie Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) stanął przed Boskim Bytem i poczuł dreszcze emocji, doświadczając Boskiej Chwały, która ukazała mu się najbliżej jak to możliwe. Wówczas Pan objawił Swemu słudze to, co objawił i nakazał mu wykonywanie pięćdziesięciu modlitw dziennie. W drodze powrotnej Mojżesz (pokój z nim) powiedział Muhammadowi (pokój i błogosłąwieństwo Allaha z nim), że jego zwolennicy nie będą w stanie wykonywać pięćdziesięciu modlitw dziennie i poradził mu, by wrócił do Pana i poprosił o zmniejszenie ilości. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) odwrócił się do Gabriela, jak gdyby oczekując od niego rady. Gabriel skinął głową i rzekł: „Tak, jeśli chcesz”, a następnie wzniósł się z nim do Allaha. Wszechmogący Allah, niech Mu będzie chwała, zmniejszył ilość modlitw o dziesięć. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) znów zszedł i opowiedział o tym Mojżeszowi, który znów nalegał na zmniejszenie tej liczby. Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) raz jeszcze poprosił swego Pana, by jeszcze bardziej ograniczył liczbę modlitw. Stawał przed Obliczem Allaha jeszcze kilka razy, za namową Mojżesza (pokój z nim), prosząc o zmniejszenie jeszcze bardziej liczby modlitw, aż ograniczona została ona jedynie do pięciu. Mojżesz znów poradził mu, by raz jeszcze błagał o dalszą redukcję, jednak on odpowiedział: “Wstydzę się tak ciągle prosić mojego Pana o zmniejszenie. Przyjmuję Jego Wolę i rezygnuję (z dalszego proszenia – przyp. tłum.)”. Kiedy Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) oddalił się jeszcze bardziej, usłyszał głos, mówiący: „Przekazałem Swoje Rozporządzenie i odciążyłem Swe sługi”.

Isnieją jednak pewne różnice, jeśli chodzi o kwestię, czy Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) widział Allaha swymi fizycznymi oczami, czy też nie. Niektórzy interpretatorzy mówią, że ujrzenie Allaha gołym okiem nie zostało potwierdzone. Zaś Ibn Abbas mówi, że słowo Ruja użyte w Szlachetnym Koranie oznacza obserwację za pomocą oczu..

W Surze An–Nadżm (Rozdziale Gwiazda) czytamy:

{Następnie zbliżył się i pozostał w zawieszeniu} [Koran 53:8]

Odnosi się to do archanioła Gabriela, a kontekst ten jest zupełnie inny od tego w tradycjach proroczych związanych Isra i Miradż, gdzie „zbliżenie” odnosi się do Boga – niech Mu będzie chwała.

Oto pewne istotne zdarzenia opisujące „Nocną Podróż” Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), o których warto wspomnieć:

1.       Gabriel rozdarł pierś  Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), wyciągnął jego serce i obmył wodą z Zamzam – świętego źródła w Mekce.

2.       Wtedy też zostały mu przyniesione dwa złote naczynia. W jednym było mleko, a drugie napełnione było winem. Poproszono Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) o wybranie jednego z nich, a on wziął naczynie z mlekiem i wypił je. Anioł powiedział wtedy: „Zostałeś poprowadzony do Al-Fitra, czy też osiągnąłeś Al-Fitra. Gdybyś wybrał wino, twój naród zostałby zwiedziony”. [Jest to symboliczny sposób powiedzenia, że do Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) przybliżone zostało dobro i zło pod postacią mleka i wina, a on instynktownie wybrał dobro. Trudno jest wyjaśnić przełożyć na angielski (czy jakikolwiek inny język – przyp. tłum.) słowo ‘Fitra’ . To oznaczało pierwotne ustanowienie czy skłonność, z jakim dziecko przychodzi na świat, jako różną od cech czy skłonności nabyte w trakcie życia; poza tym odnosi się to także do skłonności duchowych naturalnych dla człowieka, którego charakter nie jest niczym zepsuty].

3.       Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział, że zobaczył dwie rzucające się w oczy rzeki – Nil i Eufrat – i dwie ukryte. Wydaje się, że dwie rzeki widoczne – Nil i Eufrat – symbolizują obszar, na którego żyznych dolinach osiądzie Przesłanie Muhammada, a tamtejsi ludzie będą oddanymi wyznawcami islamu, który będzie przekazywany z pokolenia na pokolenie. W żaden sposób nie może to sugerować, że mają one źródła w Ogrodach (Raju).          

4.       Miał on okazję zobaczyć Malika, strażnika Piekła, oraz jego posępną, zachmurzoną twarz. Widział też mieszkańców Piekła, wśród których byli ludzie niesprawiedliwi, trwoniący majątki sierot. Mieli oni obwisłe usta przypominające pysk wielbłądów, połykali rozgrzane do czerwoności kamienie, a następnie wydalali je. Byli tam także ludzie, którzy brali lichwę, z brzuchami tak wielkimi, że nie mogli się ruszyć; byli oni zdeptywani przez ludzi Faraona, kiedy ci wrzuceni zostali do Piekła. W tym samym miejscu widział on cudzołożników, którym dawano smaczne tłuste mięso oraz inne, zgniłe i śmierdzące, jednak oni mogli wziąć tylko to drugie. Rozpustne kobiety także tam były, powieszone za piersi.

5.       ‘Podróż Nocna’ wywołała wielkie poruszenie wśród ludzi i sceptyczni słuchacze zasypywali Muhammada najróżniejszymi pytaniami. On opowiedział im, że widział wielbłądy mekkańskich kupców błąkające się tam i z powrotem. Poprowadził je do innych zwierząt, które zboczyły z drogi. Powiedział też, że pił ich wodę, kiedy oni zasnęli i pozostawili pojemnik zakryty.

Dla niewiernych była to dobra okazja, by drwić z muzułmanów i ich wiary. Dręczyli Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) pytaniami o to jak wygląda meczet w Jerozolimie, w której nigdy wcześniej nie był, d Prorok – ku ich zdziwieniu – udzielał najbardziej trafnych informacji o tym mieście. Przekazał im wszystkie wieści o ich karawanach i trasach ich wielbłądów. Jednak wszystko to tylko sprawiło, że oddalili się od wiary i przyjmowali jedynie niewiarę.  

Lecz dla prawdziwie wierzących muzułmanów w Podróży Nocnej nie było nic niezwykłego. Wszechmogący Allah, który ma wystarczającą Moc, by stworzyć niebiosa i ziemię ze Swej Woli z pewnością ma także wystarczającą Moc, by poprowadzić Swego Wysłannika przez niebiosa i pokazać mu tak po prostu wszystkie Swe znaki, które normalnie są nieosiągalne dla człowieka. Niewierzący poszli w związku z tym wydarzeniem do Abu Bakra, a on od razu powiedział: „Tak, potwierdzam to”. To wtedy nadany mu został przydomek As-Siddiq (potwierdzający prawdę). [Ibn Hiszam 1/399]

Najbardziej elokwentne i najbardziej treściwe uzasadnienie tej ‘Podróży’ zawiera się w Słowach Allaha:

{...aby mu (Muhammadowi) pokazać Nasze Ajat (dowody, znaki, itp.)} [Koran 17:1].

Boskie postanowienia dotyczące Proroków są następujące:

{I tak My pokazaliśmy Abrahamowi królestwo niebios i ziemi, aby był on między tymi, którzy posiadają pewność w wierze.} [Koran 6:75]

Do Mojżesza zaś Allah powiedział:

{mający pokazać ci niektóre z Naszych Wielkich Znaków.} [Koran 20:23]

aby:

"był on między tymi, którzy posiadają pewność w wierze.”

Wiara Proroków po ujrzeniu Znaków Allaha stała się mocna i pewna, zbyt głęboko zaszczepiona, by od niej odstąpić. Tak naprawdę są oni odpowiednimi osobami do tego Boskiego przywileju, ponieważ są jednymi z tych, którzy udźwigną ciężar zbyt ciężki do uniesienia dla innych zwykłych ludzi i w czasie wypełniania swej misji postrzegać będą wszystkie ciężkie próby i męki jako zbyt małe, by się nimi przejmować.

Z tej błogosławionej podróży wynikają proste fakty. Jak widzimy w Szlachetnym Koranie, “Podróż Nocna” streszczona jest w pierwszym wersecie Sury Isra (Rozdziału 17 – Podróż Nocna), po czym następuje szybkie przejście, by odsłonić haniebne czyny i przestępstwa żydów, a następnie napomnienie, że Koran prowadzi do tego, co jest najsprawiedliwsze i najwłaściwsze. Taki porządek nie jest zwykłym zbiegiem okoliczności. Tak naprawdę Jerozolima była pierwszy miejscem Podróży Nocnej i w tym tkwi przesłanie skierowane do Żydów, które wyraźnie wskazuje, że powinni oni być pozbawieni przywództwa ludzkości, ze względu na przestępstwa, jakich się dopuścili i które nie usprawiedliwiają już sprawowania przez nich władzy. Przesłanie wyraźnie sugerowało, że przywództwo powinien objąć Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), by trzymać w swych rękach zarówno główne siedziby związane z Wiarą Abrahama – Święte Sanktuarium w Mekce, jak i Najdalszy Meczet w Jerozolimie. Był to najwyższy czas na to, by duchowa władza przeszła z narodu, którego historia była pełna zdrad, złamanych przymierzy i agresji - do innego narodu, pobożnego i posłusznego Allahowi, posiadającego Wysłannika, który zaszczycony został Objawieniem Koranu i który prowadzi ludzi do tego, co najlepsze i najwłaściwsze.

Pozostaje jednak ważne pytanie, na które należy odpowiedzieć: Jak ta przewidywana zmiana przywództwa mogła dojść do skutku, kiedy sam mistrz (Muhammad) był opuszczony i błądził po wzgórzach Mekki? To pytanie samo przez się wyjawia tajemnicę innej sprawy, związanej z pewną fazą wzywania do islamu i zapoczątkowaniem innej jego roli - innej pod względem przebiegu i szlachetnej w swym podejściu. To nowe zadanie zwiastowały wersety Koranu, zawierające bezpośrednie i jednoznaczne ostrzeżenie oraz srogie ultimatum dane politeistom i ich przedstawicielom: 

{A kiedy chcemy zgubić jakieś miasto (jego mieszkańców), to (najpierw) nakazujemy (posłuszeństwo Allahowi i właściwe zachowanie) jego mieszkańcom żyjącym w dobrobycie. Następnie oni przekraczają granicę i dlatego sprawdza się nad nimi słowo (udręki). Następnie niszczymy je całkowicie. Ileż to pokoleń (minionych nacji) wygubiliśmy po Noem! Wystarczy twój Pan, Świadomy i Jasno Widzący grzechy Swoich sług!} [Koran 17:16, 17]

Razem z tymi wersami objawione zostały też inne, by pokazać muzułmanom rządy i pozycje cywilizacji, nad którymi mogli wznieść swą własną społeczność muzułmańską i zwiastowały objęcie w posiadanie kawałka własnej ziemi i cieszenia się na nim pełną wolnością, a także ustanowienie zwartej społeczności, wokół której obracać się będzie cała ludzkość. Wersety te tak naprawdę dawały Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wielkie nadzieję na znalezienie bezpiecznego schronienia, w którym będzie mógł osiąść, oraz siedzibę na tyle bezpieczną, że uprawni go i ośmieli do obwieszczania swego Przesłania całemu światu; to był właśnie ukryty sekret tej błogosławionej podróży. Ze względu na tę wielką mądrość i tym podobne uważamy, że właściwym jest sugerowanie, że ‘Nocna Podróż’ miała miejsce albo przed Pierwszym Przyrzeczeniem w Aqabie, albo pomiędzy pierwszym a drugim. Lecz Allah wie lepiej.