Τα πρώτα ευρήματα από τις έρευνες που έκαναν οι επιστήμονες στο William Soler Paediatric Hospital, σε στενή συνεργασία με το Institute of Haematology and Immunology, αποκαλύπτουν την επιτυχημένη χρήση των βλαστικών κυττάρων για τη θεραπεία ασθενών που υπέφεραν από περιοδοντικές νόσους. Εικοσι ένας ασθενής με περιοδοντική νόσο, οι οποίοι δέχτηκαν τη θεραπεία των βλαστοκυττάρων, έδειξαν κλινικά σημεία απομάκρυνσης της φλεγμονής των ούλων, μόλις επτά ημέρες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Ο Dr. Amparo Perez Borrego, από το The Enrique Cabrera Faculty of Medical Sciences και Πρόεδρος τουΟδοντιατρικού τμήματος είπε:

“Οι δέκα πρώτοι οι οποίοι είχαν ολοκληρώσει τη θεραπεία σε διάρκεια δύο ετών, έχουν δείξει σημαντικά σημάδια βελτίωσης και δεν έχει σημειωθεί καμμία δευτερογενής επιπλοκή ή υποτροπή από την θεραπεία”

Το στόμα αποτελεί ένα “ιδιαίτερο περιβάλλον”, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι οδοντίατροι δεν δίνουν εγγυήσεις εφ’ όρου ζωής για τις οδοντιατρικές εργασίες που διεκπεραιώνουν στα στόματα των ασθενών τους. Παρά τα πολλαπλά πλεονεκτήματά τους, οι εμφράξεις των δοντιών, μπορεί να σπάσουν κάτω από τις δυνάμεις της μάσησης ή από την ανάπτυξη δευτερογενούς τερηδόνας. Ιδιαίτερα ευπαθείς περιοχές είναι αυτές της σύνδεσης της έμφραξης με τις επιφάνειες του δοντιού. Περίπου 70% των οδοντιατρικών επεμβάσεων περιλαμβάνουν αντικαταστάσεις σε ήδη τελειωμένες εργασίες, που για τις ΗΠΑ και μόνο ανέρχεται στο κόστος των 5 δισ. δολλαρίων ετησίως !

Παρ’ όλα αυτά, επιστήμονες από το Paffenbarger Research Center της ADA (American Dental Association), και από το NIST (National Institute of Standards and Technology), έδειξαν πως η νανοτεχνολογία έχει τη δυνατότητα να μειώσει αυτόν τον κίνδυνο, με την ανάπτυξη εμφράξεων που είναι πολύ ανθεκτικότερες από κάθε είδος έμφραξης που είναι διαθέσιμη σήμερα αλλά και πολύ πιο αποτελεσματικές στο να εμποδίζουν την ανάπτυξη της δευτερογενούς τερηδόνας. Τα αποτελέσματα της έρευνας τους δημοσιεύτηκαν στο πρόσφατο τεύχος του “The Journal of Dental Research“.

Η νέα τεχνική των ερευνητών, λύνει το πρόβλημα με τις σύνθετες ρητίνες, που χρησιμοποιούνται από τους οδοντιάτρους όταν η αισθητική αποτελεί ένα ζήτημα στην αντιμετώπιση του ασθενούς. Οι ερευνητές σχεδίασαν μια τεχνική με ένα σπρει ξήρανσης που απελευθερώνει μόρια των διάφορων ενώσεων που χρησιμοποιούνται μαζί με τις ρητίνες, μία εκ των οποίων είναι και το DCPA (dicalcium phosphate anhydrous).

Τα μόρια αυτά έχουν μέγεθος 50 νανομέτρων, περίπου 20 φορές μικρότερα από το μόριο του 1 μικρόμετρου σε μια συμβατική σκόνη DCPA. Επειδή αυτά τα νανό-μόρια έχουν πολύ υψηλότερη επιφάνεια σε αναλογία όγκου, είναι πιο αποτελεσματικά στην απελευθέρωση ιόντων, που σημαίνει πως είναι είναι απαραίτητη λιγότερη ποσότητα αυτών για το ίδιο αποτέλεσμα.