MARCIAE SPONSALIA

(1) Paucis mensibus exactis, ecce Sempronius, Marciae pater, filiam suam apud quendam insignem civem duxit. Causae Marcia sibi conscia erat. Acceperat enim (conector) dono anulum aureum quem quidam Saturninus sponsus ei miserat intra triginta dies:

(2) -Quid hoc, pater? In matrimonio me locasti me insciente et nullo consensu mei neque ex affectu? Ubi caritas, ubi benevolentia tua erga me? Quis iste Saturninus? –ploraverat.

(3) -Mea filiola, –dixerat Sempronius- XV annos nata es et nubere te decet more maiorum. Florus Saturninus Flaccus, Saturnini filius, homo nobili genere natus ducere uxorem quam pater sui iussit vult: te ipsam.

(4) -Eheu! Me misera! Petulans adulescens est. Unguento coma madet, laxior usque in pedes demittitur toga...

-Satis! –clamaverat Sempronius-. Cave harum nuptiarum te paeniteat (subj.) et fac modo fideliter pudicitiam custodies (subj.)!

(5) Deductionem habuerunt in mariti domum –id est, in domicilium futurum matrimonii-. Patres V milia sestertia dotis dixerunt testibus adhibitis:

-Spondesne filiam tuam dare meo filio? –sollemniter quaesivit Saturnini pater.

-Spondeo –respondit Sempronius.

-Fient (subj.) nuptiae!

(6) Iunxerunt patres manus inter se et convivium habuerunt luculentum, ubi sponsus donis honestis sponsae ornavit. Marcia tamen maerore premebatur.