KATEGORIA - TP
M	Nazwisko	Klub	BPK  (90)	BPK (60)	PKS (25)	PKS (15)	ZM (10)	OP (10)	PM (30)	WK (30)	t(1)   t(10)	Czas	Wynik
1	KATARZYNA ZAWALICH MARTA ZAWALICH		0	0	0	0	0	0	0	0	0	108	0
1	KRZYSZTOF BOROWIEC  PIOTR BOROWIEC     PAWEŁ BOROWIEC	Borówki	0	0	0	0	0	0	0	0	0	112	0
1	MAREK KWIATKOWSKI		0	0	0	0	0	0	0	0	0	121	0
1	PAWEŁ SZEWEL       ADRIAN NIKONOWICZ		0	0	0	0	0	0	0	0	0	146	0
1	TOMASZ FLOREK       ANNA FLOREK	Bałtyk Gdynia	0	0	0	0	0	0	0	0	0	148	0
2	ADAM KUCAL             ANETA KUCAL       KRYSTIAN KUCAL	Gady	0	0	0	0	0	0	0	0	25	195	25
3	ROBERT SAWICKI GRZEGORZ SAWICKI   KAMIL SAWICKI	NO NAME I	0	0	0	0	0	0	0	30	12	187	42
4	BARTOSIAK RADOSŁAW		90	0	0	0	0	0	0	0	0	150	90
5	MAGDALENA POŻOGA PAWEŁ POŻOGA	Leśne Zwierzątka	90	0	0	0	0	0	30	0	0	150	120
6	KRZYSZTOF PĘDZISZEWSKI ANNA PĘDZISZEWSKA	Navigatoria i pies	180	0	25	0	0	0	60	0	0	136	265
7	ANNA SAWICKA    MONIKA RUSIECKA PATRYK SAWICKI	NO NAME II	270	0	0	0	0	0	0	0	10	194	280
8	KATARZYNA MAZURKIEWICZ        MACIEJ OCHOCIŃSKI	BOBORY	180	0	25	0	0	0	0	60	30	200	295
9	JUSTYNA PISKORZ   ADAM STUCKI	Miejscowi	270	0	25	0	0	0	0	0	60	170	355
10	JOLA BASTIAN        JACEK BASTIAN	JMK	360	0	25	0	0	10	0	0	0	156	395
11	KAROLINA PAŁUR   HELENA GAJDA        MICHAŁ BENTOWSKI	Drużyna Aktimela	360	120	25	0	0	0	30	0	0	155	535
12	JAN DZIERŻANOWSKI WOJTEK SZCZYGIEŁ MICHAŁ ZALEWSKI	70SDH (Rysie I)	540	120	0	0	0	0	0	0	0	140	660
12	TOMASZ MIROSŁAWSKI MATEUSZ JANISZEWSKI MICHAŁ KALICKI	70SDH (Rysie I)	540	120	0	0	0	0	0	0	0	142	660

---

MISTRZOSTWA POLSKI W ADVENTURE RACING - ELBLĄG 2010

tekst: Rafał Adametz
fotografie: Piotr Łopuchin / furbo.pl

    Bardzo lubię rozmowy z Krzyśkiem w czasie podroży na zawody. Gadamy o wszystkim, od spraw codziennych, przechodzimy do filozofii i nauk przyrodniczych (coraz bardziej ulegam anty -filozoficznemu stanowisku Krzysztofa) kończąc zawsze na rajdach i marzeniach z nimi związanych. W środowy październikowy wieczór (choć podróż była krótka bo tylko do Elbląga) nie było inaczej, z tym wyjątkiem, że teraz marzenie rajdowe (w moim rozumieniu cel) miało się spełnić – pokonanie 300km.

Dla Navigatorii start na trasie Masters „Mistrzostw Polski w Adventure Racing 2010” był wyjątkowy właśnie z powodu dystansu jaki mieliśmy pokonać – 327 km – jeszcze nigdy, nikt z nas nie przekroczył 230 km (jeśli chodzi o rajdy przygodowe oczywiście). Paula Szczepańska, Bartek Jasiński, Krzysztof Pędziszewski i ja – w tym składzie trenowaliśmy na trójmiejskich szlakach - spotykaliśmy się by dopracowywać szczegóły logistyczne i wreszcie wystartowaliśmy!


W środę w Elblągu wszystko zaczęło się od kolacji podczas której spotkaliśmy się z pozostałymi zawodnikami (Team 3600 oraz Funexsports) i organizatorami. Po wysłuchaniu krótkiego wykładu na temat walorów Wysoczyzny Elbląskiej, wygłoszonego przez pana leśniczego, otrzymaliśmy pakiety startowe z kompletami map. Zamieniliśmy się w słuch i podążając za instrukcjami Pawła Fąferka – szefa zawodów – śledziliśmy z uwagą mapy starając się zapamiętać wszystkie przydatne informacje. Gdy odprawa dobiegła końca mogliśmy udać się do hotelu na spoczynek. Przed snem, chcieliśmy jednak jeszcze ustalić warianty trasy i przygotować parę rzeczy jeśli chodzi o sprzęt. W końcu wyszło na to, że w noc przed startem spaliśmy jakieś 5,5 godziny...

Czwartek 21.10 – pobudka godzina 6.00 – dwie godziny do startu. Zjadamy wysoko- energetyczne śniadanie, zbieramy pozostały sprzęt i udajemy się do bazy zawodów. W wyznaczonym dla nas miejscu na hali sportowej (przepak A), do którego będziemy wracać kilkakrotnie między etapami, zostawiamy rzeczy odpowiednio uporządkowane, żeby później nie tracić czasu na szukanie i zastanawianie się. Na start zabieramy już tylko plecaki ze sprzętem obowiązkowym i z tym czego będziemy potrzebować podczas 38km etapu kajakowego a jest to między innymi sprzęt wspinaczkowy potrzebny do wykonania pierwszego zadania specjalnego [ ZS1 ].
Start zawodów zlokalizowany jest w centrum miasta pod XIV wieczną Bramą Targową. Przy dźwiękach ożywiającej muzyki, po sygnale startu ruszamy na 2 kilometrowy bieg na orientację po Elblągu. Po 8 minutach jesteśmy znów pod bramą – zgarniamy plecaki i pędzimy nad rzekę na Wybrzeże Gdańskie by zwodować kajaki.


"Zaczęło się prawdziwe napieranie”. Etap kajakowy [ PK 2, PK 3, PK 4, PK 5 ] prowadzi  Kanałem Elbląskim, aż do Zatoki Elbląskiej. Po dwóch godzinach docieramy do PK3, który położony jest nad brzegiem Zalewu Wiślanego na mostku, nad kanałem, po lewej stronie szlaku żeglugowego. Na początku wszystkie zespoły są w zasięgu wzroku, ale już po paru kilometrach Team 3600 dostrzegamy tylko niewyraźnie na horyzoncie. Z każdym kilometrem robi się coraz zimniej [ temperatura powietrza od 2 do 4 st C ] szybko zaczyna również padać, obiecany przez prognozy pogody, deszcz, wiatr wieje z zachodu z siłą 4-5B – sumą tych czynników jest temperatura odczuwalna poniżej 0 st C. Gdy dopływamy nad zalew jest naprawdę ostro... W drodze powrotnej musimy płynąć pod prąd, kawałek w poprzek fali; trzeba uważać, by nie wywróciło kajaka, ręce i nogi są już przemarznięte. Sześć i pół godziny spędzonych w kajaku, w takich warunkach daje w kość każdemu. Pod koniec etapu Bartek i Krzysiek wspinają się jeszcze na most [ ZS 1 ] -nie wiem do końca jak byli w stanie używać tak skostniałych rąk - a Paula i ja w kajakach, odbieramy ich na dole zjeżdżających po linie – całkiem spektakularne zadanie specjalne [ ZS 2 ].

Docieramy do hali [ strefy zmian A ] lekkim truchtem – ciepło, bardzo nieśmiało, wraca do naszych ciał. Teraz musimy zabrać rolki i na rowerach udać się na punkt numer 8 [ PK8 ] – skrzyżowanie nowiutkich dróg (jeszcze nie otwartych dla ruchu), po których przyjdzie nam pokonać 30 km na rolkach. Niestety w ogniu rywalizacji tracimy trochę głowę i jadąc na ten punkt zakręcamy się w gąszczu miejskich ulic, co kosztuje nas utratę przewagi nad Funexsports, wypracowanej na kajaku. Ruszamy na etap rolkowy 30 sekund przed nimi. Trasa składa się z 5 pętli – pod górkę i z górki. Rozpoczynający trasę podjazd nie jest łatwy, jednak już na pierwszym zjeździe zaczynamy współpracować, jak przystało na rajdowy zespół. Łapiąc się jeden drugiego, lepiej pokonujemy opory powietrza, a w konsekwencji i kilometry szybciej uciekają spod naszych kółek. Pod górę pomagamy sobie w podobny sposób i ostatecznie zyskujemy 10 min przewagi nad rywalami.


Przy zachodzącym słońcu zostawiamy rolki na punkcie [ PK9 ] i wsiadamy na rowery. Przed nami 87 km etap MTB – w praktyce 100 km przez Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej poprzecinany głębokimi jarami [ PK10, PK11 , PK12 ]. Jest już ciemno, nawigacja staje się trudniejsza, włączamy światła... W miarę sprawnie docieramy do trudno dostępnego, szczególnie z rowerem, punktu 10 [ PK 10 ] położonego w lesie w pobliżu Leśniczówki Jagodna nad rzeką Kamionką.

Znalezienie punktu 11 nie tylko nam zabiera sporo czasu. Znajduje się on w pobliżu rezerwatu „Buki Wysoczyzny Elbląskiej” nad rzeką Trabianką, na dużym wzniesieniu o wysokości ok 150 mnpm, a takich na terenie Wysoczyzny Elbląskiej nie brakuje. Trafiamy początkowo nie na tę górkę, nie unikamy więc karkołomnych przepraw z rowerami, z wąwozu do wąwozu. Na punkcie [ PK 11 ] ognisko, obsługa życzy powodzenia. Cofamy się do utwardzonej drogi i kręcimy na 12-stkę - kolejne wzniesienie [ ok 100 mnpm ] położone jest w pobliżu wsi Nowinka.

Punkt kontrolny numer 13 znajduje się już nad Zalewem Wiślanym kilka kilometrów na wschód od Tolkmicka. Bartek, jako nasz ochotnik musiał do kolan wejść do wody, ponieważ lampion z perforatorem znajdował się przy Świętym Kamieniu głazie narzutowym leżącym kawałek od brzegu [ ZS 3 ].

Kolejnym wyzwaniem był wyznaczony wzdłuż strumienia Narusa odcinek specjalny [ PK 14, OS 1, PK15 ], który należało pokonać odnajdując po drodze dwa ukryte punkty. Kolce, pokrzywy, gałęzie i podobne przeszkody skutecznie nas spowolniły - 2,5 kilometra takiego marszu z rowerami było naprawdę męczące, oczywiście nie zabrakło też kąpieli przy przeprawie przez strumień. Jeszcze 50 km nocnej jazdy w mżawko- deszczu [ PK 16 ] i nad ranem wreszcie trafiamy z powrotem do strefy zmian A [ baza - Elbląg ].


Decydujemy się na 1 godzinę snu. Przebieramy się suche rzeczy i wchodzimy do śpiworów. Mimo iż na trasie sen po cichu się do nas zakradał w bazie nie było wcale tak łatwo zasnąć - może z powodu emocji? Po drzemce, zjadamy, przepakowujemy co trzeba i wyruszamy do „Bażantarni” [ PK 17 ] malowniczego lasku miejskiego, który poznajemy pokonując 9 kilometrowy bieg na orientację z 6-cioma PK, który okazuje się bardzo przyjemną odmianą po długiej nocnej jeździe na rowerze.

Zabieramy plecaki [ PK 20 ] i rozpoczynamy etap 6 – 59 km biegu terenowego. Żeby nie skłamać - biegamy tylko po płaskim i na zbiegach. Trasa etapu jak się później okazało, nawet w wykonaniu tak dobrego zespołu jak Team 3600 osiągnęła niemal 100 km... Wyliczony przez organizatorów dystans zakładał po prostu poruszanie się drogami najkrótszymi, przechodzącymi przez szczyty czy wąwozy, które rzadko były lepsze od dróg okrężnych. Kto pokonał w życiu 100 km na orientację, wie co to znaczy – dodajcie więc do tego jeszcze to, co już do tej pory zrobiliśmy. Tegoroczne Mistrzostwa Polski Adventure Racing naprawdę nie były łatwym rajdem...
    Po odnalezieniu PK 21 nad rzeką Dąbrówką zmierzamy na punkt 22 – długi przelot asfaltem do miejscowości Próchnik, a później zejście w głąb zarośniętego jaru do punktu – wspaniałe okoliczności przyrody - równie piękne, co trudne do przejścia! Następny lampion [ PK 23 ] ukryty w okolicach czerwonego szlaku, niedaleko wsi Łęcze, na którym znajdują się znane, zapewne turystom pozostałości grodziska „Święte Miejsce”.

    Słońce po raz kolejny zachodzi za horyzontem, a my wciąż podążamy trasą rajdu. Wybierając dalej czerwony szlak za naszą drogę stajemy przed naprawdę niesamowitym widokiem: niebo jest już błękitno- szare, duży blady księżyc góruje nad krajobrazem zalesionych wzgórz – tylko te trzy elementy - księżyc, niebo, drzewa – ciepłe barwy jesiennych liści kontrastujące z zimnymi odcieniami szarości – musieliśmy się zatrzymać, albo przynajmniej zwolnić. Duch rywalizacji, przekraczanie własnych granic wytrzymałości, ekstremalne przeżycia – to elementy rajdów przygodowych, które uwalniają człowieka od balastu codzienności, dostarczają niezastąpionych wrażeń... W takim stanie minuta kontemplacji jest dla mnie jakby doskonalsza, głębsza, niż godzinne rozmyślania w innych sytuacjach.

    Po znalezieniu PK 24 ponownie docieramy nad zalew. Odnajdujemy punkt 25 ukryty pod starymi torami, w miejscu przepływu rzeki. Wychodzimy na plażę by pokonać kolejny 2 kilometrowy odcinek specjalny [ OS 2 ]. Odnajdujemy po drodze punkt, który nie jest tak schowany jak się tego spodziewałem. Szukam go w krzakach, na wydmach, a wisi w całkiem widocznym miejscu. Zdublowany punkt [ PK 26 ] czyli Święty Kamień – tym razem ja zmierzam do wody [ ZS 4 ] – porządne schłodzenie nóg było, jak najbardziej przydatne. W tym miejscu wydarzyła się niestety rzecz przykra. Krzysiek musiał zrezygnować z dalszej drogi. Parę punktów wcześniej, wykręcił sobie nogę na jakimś kamieniu, co z początku nie wydawało się groźne. Jednak w miarę pokonywania kolejnych kilometrów (biegiem) noga skapitulowała, a odcinek po miękkim piasku jeszcze w tym pomógł. Noga spuchła i Krzysiek choć chciał – nie mógł. Trudna to sytuacja gdy traci się członka zespołu, ale nikt z naszej czwórki nie miał wątpliwości, co teraz. Paula, Barek i ja ruszyliśmy po dłuższej chwili dalej w trasę, zostawiając Krzyśka w rękach obsługi punktu. Wkrótce miał po niego przyjechać transport (zdążył do tego czasu oczywiście zmarznąć). Teoretycznie moglibyśmy już nie zostać sklasyfikowani, ale nie mieliśmy zamiaru schodzić z trasy, przyjechaliśmy po to, by zmierzyć się z tym dystansem, więc walczyliśmy dalej.

    Rozproszeni nieprzyjemnymi wydarzeniami mamy problemy z namierzeniem kolejnego punktu [ PK 27 ] – tracimy ceny czas i energię. Na szczęście, dalej idzie już lepiej, utrzymujemy naprawdę dobre tempo, biegnąc gdzie jest to możliwe. Przy PK 27 spotkamy Funexsports (który wyprzedził nas gdzieś po drodze). Szukają punktu już długo, z ich zespołu została już tylko dwójka – Ela i Maciek – nie zrezygnowali mimo braku kolegów – walczą dla siebie, tak jak my. W końcu już na skraju rezygnacji udaje się odnaleźć punkt z pomocą napotkanych zawodników z trasy Speed. Biegniemy...

    Przychodzi czas na kryzys Bartka, zostaje trochę w tyle – łapie go senność, ja nawiguję. Docieramy do 28 punktu w pobliżu wsi Brzezina, gdzie mamy do przejścia zestaw trzech mostów linowych rozciągniętych nad przepięknym jarem [ ZS 5 ]. Zadanie dosyć brutalne dla mięśni rąk, oczywiście w zależności od stopnia ich wytrenowania. Wykonuję zadanie jako pierwszy więc na koniec udaje mi się zamknąć oczy na jakieś 4 minuty. Szybko zwijamy nasz sprzęt i oddalamy się truchtem (każdy postój lub zmniejszenie prędkości poruszania się, jest równoznaczne z utratą ciepła). Nadchodzi czas na zmianę – oddaję mapę Bartkowi, a sam walczę z potężnym „sennym potworem” (oczywiście brak mapy w ręku sprzyja senności, bo nie masz na czym się skupić). Bartek i Paula będą zapewne długo wspominać moje absurdalne wypowiedzi i sinusoidalny tor biegu... Mam nadzieję, że za bardzo Was nie spowolniłem! Paulę również dopada w końcu potrzeba snu – pod naciskiem trzeźwego już Bartka kładziemy się, przykrywając foliami NRC na 13 minut (dokładnie!) pod napotkaną wiatą, nad jeziorkiem. Bezcenne minuty odpoczynku pozwalają kontynuować nam bieg – mocnym tempem jak przystało na maratończyków, biegniemy już o świcie do kolejnego punktu. PK 29 i PK 30 zdobywamy biegiem – teraz już tylko powrót do bazy – bieg. Stawy i mięśnie zaczynają mieć do nas pretensje. Z Bartkiem jesteśmy pod wrażeniem Pauli, która porusza się niczym „młoda bogini” (żart sytuacyjny powstały na trasie). Jest naprawdę mocną biegaczką - szacunek Paula!

Etap pieszy zajmuje nam 21 godzin... Wiemy, że zrobiliśmy już dużo więcej kilometrów, niż do tego momentu przewidywały założenia trasy, ale w takiej sytuacji są też pozostałe dwa zespoły. Liderzy z 3600 wyruszyli już dawno na ostatni etap rowerowy prowadzący wokół Jeziora Drużno, który organizator znacznie skrócił w związku z zaistniałą sytuacją. My dostajemy informację, że możemy odpuścić już ten etap i udać się na końcowy 9 etap - spływ tratwą. Dyskutujemy co począć, przebierając się jednocześnie i jedząc. Odpuszczamy sobie planowany wcześniej sen, ale z racji tego, że nie wyruszamy już na rower i zbieramy się do wyjścia. Podjeżdżamy jeszcze na rowerach po jeden punkt [ PK 32 we wspomnianej Bażantarni ] i już bardzo spokojnie udajemy się do miejsca rozpoczęcia finalnego spływu [ PK 42 ].

Do dyspozycji mamy dętki, deski i sizalowy sznurek. Wiemy, że etap (choć tylko kilometrowy) może dłużej potrwać, więc ubieramy pianki, które wcześniej zdeponowaliśmy na tę okoliczność (a może wspomnienie etapu kajakowego nas do tego skłoniło?). Misterną konstrukcję wodujemy na wodach Kanału Elbląskiego i ostrożnie usadawiamy się na niej. Bartek zajmuje miejsce w środku, ponieważ pod koniec ponownie będzie musiał wspiąć się na most, tym razem po drabince alpinistycznej. Powolnym tempem, jak na tratwę przystało docieramy w obstawie fotografów na kajakach, do mostu. Bartek jeszcze raz wykazuje się umiejętnościami wspinaczkowymi [ ZS 6 i ZS 7 ], a ja z Paulą utrzymujemy nasz środek transportu w równowadze, gdy ten ponownie zjeżdża na tratwę. Ostatnie metry do brzegu. Wyciągamy tratwę ściśnięci przez pianki, zmęczeni i mokrzy; mimo tego bardzo szczęśliwi biegniemy do centrum.


Zanim jednak przekroczymy linię mety wchodzimy na szczyt Bramy Targowej by wykonać ostanie zadanie specjalne [ ZS 8 ] – widowiskowy zjazd na linie - przy okazji podziwiamy Elbląg z góry. Trzymając się za ręce kończymy naszą przygodę na trasie Mistrzostw Polski w Adventure Racing!

Organizatorzy postanowili docenić naszą walkę i mimo zdekompletowania zespołu, uhonorowali nas drugim miejscem, za co jesteśmy wdzięczni. Mimo, że całej trasy nie pokonaliśmy (okazała się jak to mogliście powyżej przeczytać znacznie dłuższa niż 330 km) to chyba do tych magicznych (przynajmniej dla mnie) 300 km udało się dociągnąć – można więc powiedzieć, że nasz cel został osiągnięty.




        Następny start na tak długim dystansie, obiecujemy sobie oczywiście skończyć w komplecie, bo o to przecież sport zespołowy! Ludzie z którymi przeżywa się takie rzeczy stają się naprawdę bliscy. Paula, Krzysiek, Bartek – dziękuje nie tylko za te 55 godzin na trasie, ale za wszystkie wspólne chwile!



Więcej zdjęć naszego zespołu i nie tylko na:

---

Hi-Tec Rajd Przygodowy. Bielsko-Biała 03-05.09.2010

Trasa Masters

• zawodnicy: Bartek, Rafał    
  
• dystans: 125 km
• limit czasu: 27 godzin
• czas zakończenia: 23:47 godz (bez kar czasowych)
  
• konkurencje: MTB, treking, kajak, BnO, rolki, zadania specjalne
  
• miejsce: 8 open / 5 MM wyniki
  
  
  

    Dla nas rajd rozpoczął się już w czwartek wieczorem. Wyruszyliśmy z trójmiasta, pociągiem do Krakowa i dalej PKS-em do Bielsko- Białej gdzie znaleźliśmy się o 14.00 w sobotę. Taka podróż, z rajdowym sprzętem (rower, rolki...) może być śmiało zaliczona jako zadanie specjalne, szczególnie przy stanie niektórych środków komunikacji krajowej...
Na miejscu zjedliśmy coś konkretnego i położyliśmy się na kilka godzin, aby odespać noc w podróży. Wieczorem czekała nas jeszcze tylko wycieczka na miejsce startu - camping pod Dębowcem, gdzie znajdowała się też baza zawodów. Rejestracja i odebranie pakietu – koszulka , karta startowa, piwo (LECH – oficjalny sponsor zawodów). Siedmiokilometrowy odcinek pokonaliśmy spokojnie, na rowerach w ramach rozgrzewki przed czekającymi nas zmaganiami.

    Sobotni poranek nie zapowiadał złej pogody... Na starcie zawodów stanęło 130 uczestników:
37 zespołów na trasie Masters (125km) i 28 na trasie Classic (70km). Naprawdę duża grupa ludzi chcących sprawdzić swoje możliwości, walczyć o zwycięstwo lub po prostu przeżyć przygodę.

    Pierwszym etapem, z którym przyszło nam się zmierzyć był 12 kilometrowy bieg na orientację. Jak to już bywa na początku zawodów - zaczęliśmy mocno. Udało nam się utrzymać szybkie tempo, obeszło się bez pomyłek, ale można było w paru miejscach wybrać lepszy wariant. Skończyliśmy ten etap jako czwarta ekipa z trasy Masters. Już tutaj górski teren dał się odczuć Bartek napomknął tylko, że „wchodzi w łydki”, a to był dopiero początek....
    Banan do buzi i wskakujemy na rowery (nie zapominając o kaskach!). Przed nami 21km etapu MTB z odcinkiem jazdy liniowej. Ów odcinek jazdy liniowej polegał na tym, iż należało pokonać część trasy po ściśle wyznaczonej trasie i podbić znajdujące się na nim (ale nie zaznaczone na mapie) punkty kontrolne. Podczas tego etapu, mieliśmy okazję pokonać naprawdę mozolny podjazd asfaltowy do schroniska PTTK na Magurce - nie ma to jak godzina jazdy na 1x1... Jak nakazuje logika, gdy się wjechało, trzeba też zjechać. W mojej skromnej karierze rajdowej były to najostrzejsze i najbardziej górskie zjazdy, wymagały ode mnie maksymalnej koncentracji i na szczęście przeżyłem, choć upadek (lub raczej wystrzał) był blisko. Bartek - jeśli chodzi o zjazdy, jest chyba lekko szalony.
Etap 2 kończył się w przystani nad jeziorem międzybrodzkim, była to strefa zmian A – stamtąd wyruszyliśmy najpierw na 10km etap kajakowy – cały po owym jeziorze. Podczas tego etapu nie dało się nie zauważyć, specyficznego, brązowego koloru wody – skutek aktualnej sytuacji powodziowej.

Po wiosłowaniu nadszedł czas na rolki – tu jesteśmy mocni – 4 pętle po ładnym asfalcie z „zadaniem specjalnym” po każdej (sam to tak sobie oczywiście nazwałem – trzeba było przejść 10 m po dziurawym podjeździe, żeby dotknąć lampionu i wtedy dopiero pętla była zaliczona).
Piąty etap miał być tylko krótki

m (10km) odcinkiem rowerowym, dla nas jednak okazał się tym, na którym straciliśmy wypracowaną wcześniej przewagę nad kilkoma zespołami. Punkt 10 położony na wysokości prawie 800 m.n.pm kazał nam się zbyt długo szukać. Na mapie mieliśmy zaznaczony aktualny przebieg szlaku, natomiast w terenie nie wszystkie stare oznaczenia znikły, co wystarczyło by namieszać nam w głowie, straciliśmy jakieś 45 minut. Kręcąc co sił w nogach, dojeżdżamy do przepaku B – Zajazd Górski Kocierz.



Już na etapie rolkowym zaczęło padać i taka aura pogodowa miała się utrzymać, aż do końca zawodów... Na przepak dojechaliśmy mokrzy i na razie tylko powierzchownie zmarznięci (tak - mimo iż mocno kręciliśmy, było zimno). Jeszcze w mokrych rzeczach wykonujemy zadanie specjalne, p

ark linowy - dwa przyjemne zjazdy z przejściem po wiszącym mostku pomiędzy. Już tutaj z trudem wypiąłem karabinek... Przebieramy się w suche rzeczy – to zawsze jest niesamowite uczucie! Połykamy trochę wysokoenergetycznego żarcia i z czołówkami na głowie ruszamy w spowity mgłą las. Przed nami etap numer 6 – prawie 30km trekingu.
Początek idzie dobrze, dwa pierwsze punkty osiągamy bez większych problemów. Stan dróg jest bardzo..., właściwie to większość ścieżek zamieniła się w strumienie. Główniejsze trakty są natomiast pełne mokrych kamieni (kamienie to dość często spotkane w środowisku górskim byty, więc ich obecność nas nie dziwiła). Obuwie jak i reszta tego co mamy na sobie szybko poddaje się wilgotnemu klimatowi, a naszym organizmom ubywa coraz więcej ciepła. Teraz każde zatrzymanie będzie skutkować silniejszym wychładzaniem się. Punkt 14 był dla nas kolejnym nawigacyjnym problemem i jak się okazało, nie tylko dla nas. Spotkaliśmy parę ekip, które tez próbowały się na niego właściwie namierzyć. Po paru błędnych próbach oddaliliśmy się jednak w odpowiednim kierunku podążając korytem strumienia.

    W tym punkcie składam wyrazy uznania dla Bartka. Był to okres w którym musiał myśleć za nas obu, gdyż ja przeżywałem tak zwany kryzys – było mi zimno i jakoś nie mogłem oderwać od tego myśli. Chyba błędem był brak kurtki przeciwdeszczowej (zacząłem „nabierać wody” trochę szybciej niż mój partner)!

    Zdecydowaliśmy się na opuszczenie jednego punktu, uznając że przy obecnym poziomie mgły i zmęczenia odszukanie go może zając nam zbyt wiele czasu. Ten etap na pewno na długo zapamiętamy – hipotermia deptała nam po pietach. Gdyby zdarzył się jakiś wypadek (jak na przykład skręcenie kostki), w tych warunkach, kto wie co mogło by się stać. Naprawdę byliśmy skostnieli i uwierzcie próbowaliśmy biec, ale najlepiej wychodziło nam śpiewanie...a mi osobiście jeszcze liczenie napotkanych salamander.
Około 6 rano docieramy z powrotem do Zajazdu Kocierz – ciepłe pomieszczenie i gorąca herbata przyprawiły mnie o zawrót głowy. Dowiedzieliśmy się, że wiele ekip zrezygnowało. Odpoczywamy, jemy, pijemy, przebieramy się w resztki suchej garderoby. Dziękuję Eli z zespołu funexsports za pożyczenie ocieplanych getrów – nigdy Ci tego nie zapomnę! Folia NRC włożona pod ciuchy również, po raz kolejny, zdaje egzamin. Wyruszamy na ostatni 30 kilometrowy etap rowerowy, już na starcie decydując się na skrócenie go o najbardziej oddalony (i najwyżej położony) punkt. Teraz już cały czas asfalt – góra – dół.Po minionej nocy ten etap wydawał się bardzo przyjemny. META – Gemini Park w Bielsku -Białej, mamy do wykonania ostatnie zadanie specjalne – wejście i zejście po siatce linowej – tak dla rozciągnięcia mięśni po wysiłku.

    Zadowoleni i oczywiście zmęczeni (jak i ponownie mokrzy), zakończyliśmy rajdowe zmagania. Navigatoria w składzie Bartek Jasiński i Rafał Adametz uplasowała się ostatecznie na 8 pozycji. Na zakończenie pozwolę sobie tylko wspomnieć, że dla Bartka rajd był tylko wstępem przed prawdziwym wyzwaniem – tydzień później wziął ślub – Gratuluje, partnerze!

        Zdjęcia zamieszczone w relacji pochodzą ze strony organizatora "Hi -Tec Rajd Przygodowy Bielsko- Biała 2010"

---

Timex Rajd Jelenia Góra 

            Trasa krótka

• zawodnicy:    MIX: Ola, Rafał   
  
  MM: Przemek, Krzysiek
  
  
  
• dystans: 160 km
• limit czasu: 43 godziny
• konkurencje: MTB, treking, kajak, BnO, rolki, zadania specjalne
  
• miejsce: MIX: 4 /  MM: 5 wyniki
  

---

    
Rajd DyMnO (28-30 maja)

Dymno 2010 - czyli w pustyni i w puszczy

Start w Jur

ze niestety musiałem porzucić, więc należało sobie jakoś odbić tę stratę – padło na Rajd DyMnO. Razem z Krzyśkiem zapisaliśmy, się rzecz jasna na trasę ekstremalną. Ostatni nasz wspólny start (MPAR 2009), gdzie udało się wskoczyć na podium, wzbudził w nas apetyt by podobny sukcesik powtórzyć tym razem i również w Nieporęcie, znaleźć się w czołówce. Stało się jednak inaczej. Rajd będę wspominał jako lekcje pokory- ukończyliśmy trasę 30 min przed limitem...
Pospało by się dłużej, ale start o godzinie 7.00 nie pozwolił zbyt długo leniuchować. Z przed Urzędu Gminy (w centrum Nieporętu) ruszamy w gronie 10 zespołów na pierwszy etap trasy ekstremalnej – 15 km BnO. Tempo jest mocne, ale na to byliśmy nastawieni. Na przedzie biegnie Team 360⁰ (Igor i Michał). W rękach dzierżymy po dwie mapy, w rożnych skalach, część punktów na jednej część na drugiej, z początku byłem trochę zamieszany i polegałem na Krzyśku, wkrótce jednak mój umysł ogarnął ten stan rzeczy i dalej nawigowaliśmy już razem. Teren mimo braku znaczących przewyższeń przywitał nas ciekawie – dużo błota, gęstych lasów, a z drugiej strony wystawione na słońce (które tego dnia grzało do temperatury 27⁰ C) otwarte przestrzenie. Już Po 3 punktach zauważyłem, że pierwsza trójka czyli „Team 360^0”, „Sherpas-Raidlight Napieraj” i my oddaliliśmy się nieco od reszty stawki. W tej kolejności wpadamy również na metę tego etapu, czyli do bazy.
Zabieramy plecaki, Krzysiek zmienia buty i wsiadamy na rowery. Etap zbudowany w sposób następujący - Optymalny dystans 50 km, na jednym końcu baza na drugim przepak w Kuligowie. Należało wybrać, które punkty chce się zebrać jadąc w stronę Kuligowa, resztę można było odnaleźć dopiero w drodze powrotnej (czyli po etapie kajakowym i kolejnym rowerowym). Oczywiście można też było zebrać wszystko i dopiero wtedy przyjechać na przepak – takie rozwiązanie wybrali koledzy z Teamu 360⁰, co chyba zaskoczyło organizatorów, ale ostatecznie okazało się mądrym posunięciem zwycięskiego zespołu. Tylko Krzysiek zabrał mapnik rowerowy – zdecydował się też przekazać go mnie – nie popisałem się niestety, wrócił dawny zły nawyk, który jak myślałem udało mi się zwalczyć, czyli obniżenie koncentracji w miarę zbliżania się do punktu, a być powinno chyba na odwrót?! Jak mawiał Arystoteles - potrzebna jest harmonia rozumu i uczuć – jakże trudno to osiągnąć...
Nie bez większych problemów zebraliśmy 4 z 7 punktów i po otrzymaniu laminowanych map (zdjęcia satelitarne terenu) na przepaku - urokliwy skansen w Kuligowie, ruszyliśmy na kajak.
„Nie wiem” – to główne hasło tego etapu w naszym zespole... Naprawdę nie mieliśmy pomysłu jak się do tego zabrać, gdzie jest ta odnoga rzeki, a gdzie tamta. Rozlana woda nie dawała szans na prostą (jak to zazwyczaj bywa na kajakach) nawigację. Zamiast szukać odniesienia w ukształtowaniu terenu, błądziliśmy licząc chyba na szczęśliwy traf...
Jednak w pamięci pozostanie mi z tego etapu jeszcze jedno – przyroda. Gdy wpływaliśmy między zalane drzewa, wśród nieprzebranej ilości owadów, połamanych gałęzi i rożnych innych przeszkód, scenerie przypominały popularny program z Discovery - „Szkoła przetrwania”, spytałem nawet Krzyśka czy na pewno nie ma tu aligatorów, a o połykaniu owadów to już nie wspomnę... Gdy w końcu udało nam się znaleźć pierwszy punkt, zaczęło się lepiej układać, ale nie trwało to długo – kolejne błędy w interpretacji zalanych terenów, pozbawiły nas szans na szybkie ukończenie etapu, a co za tym idzie rajdu. Dużą część odcinka kajakowego pokonywaliśmy pieszo (prawie wpław) i w konsekwencji etap teoretycznie 7 kilometrowy męczyliśmy prawie 5 godzin...
Będąc już w końcówce stawki wracamy do skansenu w Kuligowie – czas na zadanie specjalne. Na ścianie jednej z chat wisiała plansza ze zdjęciami miejsc w skansenie, na których znajdowały się mini lampiony. Należało zapamiętać owe miejsca i właściwie podbić 8 punktów (lampionów w skansenie było około 20), zadanie zajęło nam chyba 9 min. Najszybsi (Sherpas Raidteam ) wykonali tę „pamieciówkę” w 7 min, co zostało nagrodzone, przez pomysłodawcę i twórcę zadania, bardzo stylową i praktyczną, drewnianą łychą.

Wyruszamy na kolejny 35 kilometrowy etap rowerowy. Punkty kontrolne, tak jak na wszystkich odcinkach rowerowych były zaznaczone dużymi okręgami na mapie 1:50000, natomiast szczegółowo na wycinkach w mniejszej skali umieszczonych obok mapy. Tutaj nawigacyjnie nie było już z nami tak tragicznie. Starliśmy się nie przejmować niepowodzeniami i mocno napierać. Pod koniec (w naszym wariancie, ponieważ etap był scorelaufem) musieliśmy pokonać odcinek specjalny – wyznaczona (znów na zdjęciu satelitarnym) trasa na której znajdowały się 3 punkty. Niestety najwidoczniej w pewnym momencie zjechaliśmy z właściwej drogi i zebraliśmy tylko jeden punkt. Za dwa brakujące czekała nas kara – 40min. Tutaj również okoliczności przyrody były dość niezwykłe. Kawałek odcinka specjalnego przebiegał po terenie wydmy- przez chwilę otoczeni piaskiem czuliśmy się trochę jak nie u siebie, jednak stałym i niezmiennym elementem rajdu, również w tym pustynnym obszarze, były komary. Każde zatrzymanie skutkowało staniem się lądowiskiem dla masy gryzących owadów (obecnie na jednym udzie posiadam 15 ugryzień).
Powrót do Kuligowa – czas na pozostałą część etapu 2 czyli 3 punkty rowerowe. Pierwszy osiągamy bez przeszkód, drugi umieszczony przy jeziorku (jak można wywnioskować, buty przez cały okres rajdu były przemoczone- co się oczywiście chwali bo to dobrze świadczy o trasie rajdu), też osiągamy spokojnie. Żeby jednak nie łamać konwencji porażek, ostatni punkt na skraju terenu wojskowego też kosztował nas stanowczo za dużo czasu. Wybraliśmy w pewnym momencie niewłaściwy wariant na obejście zalanego obszaru (z perspektywy czasu nie mogę zrozumieć czemu!), co skończyło się przedzieraniem przez kolczaste zarośla i inne atrakcje.
Jest już ciemno, gdy wracamy do bazy. Otrzymujemy mapy na ostatni etap – 10 km BnO. Pod względem nawigacyjny chyba najprostszy (co w przypadku Rajdu DyMnO nie oznacza, że banalny). Pokonujemy go spokojnym tempem, ponieważ Krzyśka dopadły jakieś problemy żołądkowe. Nie obeszło się bez jednego (co by tradycji stało się zadość) poważniejszego błędu.
Meta – szkoła w Nieporęcie. Zostajemy przywitani przez organizatora, nasz czas i dodatkowe kary są wpisywane w tabele. Co należy pochwalić - natychmiast dowiadujemy się, które zajęliśmy miejsce. Otrzymujemy również pamiątkowe certyfikaty i zaproszenie na pyszną (niestety już chłodną) zupę pomidorową. Czas na odpoczynek.
Cieszymy się że udało się ukończyć trasę, że znów przeżyliśmy przygodę – w końcu po to startujemy! Pozostaje nam uderzyć się w pierś, przeanalizować błędy i wyciągnąć wnioski, by ten nieudany w aspekcie rywalizacji start, stał się źródłem doświadczenia i lekcją na przyszłość. Gratulujemy zwycięzcom i chylimy czoła przed ich nawigacyjnymi zdolnościami. Lada dzień Navigatoria wyrusza na Rajd 360⁰ w Jeleniej Górze. Obiecujemy walczyć, z większym nastawieniem na – myśleć!

Rafał Adametz