Walgelijk eigenlijk hoeveel mensenlijk contact zo afhankelijk is geworden van electronische middelen. Überhaupt van middelen. We komen elkaar minder tegen op straat of als we elkaar weer tegenkomen in een trein coupe zitten we toevallig in een stiltecoupé. Fuck de stiltecoupé. De trein was de plek waar je vroeger met elkaar kon praten over het veranderd landschap. Daar zag je de bomen veranderen in een waas waarin groen in bruin in blauw overliep. Volgens mij is het impressionisme er ook aan gekoppeld. Weet je niet wat het impressionisme was dan kan je dat vragen aan je buurman in de trein nu. En als die je aankijkt en dan verder gaat met het lezen van de Spits of de Metro (of beter gezegd het ANP) zonder een kik te geven, kan je het ook opzoeken op Wikipedia.

De vrije encyclopedie. Met het internet en de electronische revolutie zijn meer dingen zogenaamd vrij geworden. Vrij van wat? Vrij van wie? Is Wikipedia of Gmail of Facebook echt vrij? Is Twitter echt vrij? Misschien zijn ze net als de Pers: gratis maar niet goedkoop. Wat een bullshit slogan. Ik zie dagelijks goedkope uitspraken in die krant. Maar goed, ik koop het dan ook niet dus wie ben ik om iets verantwoords te willen? Hetzelfde met Facebook. Ik betaal er niks voor dus dan kan ook niet klagen wanneer ze prive informatie die ik met vrienden deel doorverkopen aan bedrijven of de CIA.

Nee, ik ben geen conspiracy theorist zoals Mel Gibson maar zoals Doug E. Doug in Eight Legged Freaks zegt "just because you're paranoid doesn't mean that they aren't following you". En nu heb ik volgers. Iedereen op twitter heeft volgers. We lijken wel Jim Jones (klik maar want ik heb het niet over de diplomaat). Het is dan altijd interessant om te zien hoe snel een gerucht waar wordt door middel van een Twitter bericht. Wordt iets vaak genoeg geretweet dan wordt het de werkelijkheid. Ook al verwijder jij het van je eigen tijdslijn blijft het doorleven in die van iemand anders. Zo waren er een tijdje terug berichten dat een aantal celebrities waren gestorven. Het grappige is dat je als celebrity zo goed als dood bent. Tijdens elke foto sessie wordt je ook beschoten. Kijk maar naar Mr. Jackson, Michael if you were an 8 year old, of Roman Polanski die ook dood hoort te zijn volgens velen.

Zit die ook op Twitter? Ik vraag het want ik durf het zelf niet te gaan zoeken. Stel je voor dat ie er echt op zit. Waar zou hij het dan allemaal over hebben? De gastvrijheid van Zwitserland? Gostwriters? Of de druk van volgelingen hebben? Nee, daar zou Charles Manson meer over weten. Maar goed, die is ook nogal lotje getikt en die zou geen Twitter account mogen hebben, hoop je. Stel je voor dat hij erop zou zitten en dan weer mensen zou opdragen om mensen te vermoorden. Zou dat ook als terrorisme worden betiteld? In 1970 niet. Maar wacht, zijn geloof is nog niet onder geweld en onderdrukking geinstitutionaliseerd zoals de drie grote monotheistische overtuigingen. Die drie die in hetzelfde gebied zijn ontstaan en naar de rest van de wereld verspreid zijn als een virus.  Het ligt waarschijnlijk aan mij, maar overtuigt moeten worden van je geloof vind ik nogal een tegenstrijdig concept. Dat geldt dubbel en dwars voor het atheïsme.

Of ik wel overtuigt ben door Socal Media is wel een goeie vraag. Ik geloof wel in de kracht van contact, de menselijk noodzaak om elkaar op te zoeken en dat daar soms middelen voor nodig zijn. Maar ik ben niet overtuigt dat direct fysiek contact opgegeven hoort te worden, dat communicatie alleen via pings, smsjes, telefoontjes, emails, video boodschappen genoeg is. Ook al ben je dan nog in contact mis je nogal veel contact. Er gebeurt iets magisch met je wanneer je samen met iemand anders bent en die persoon je ook raakt en jij die persoon kan raken. Door het vervormen van lucht uit je longen door je stembanden en de receptie daarvan door oren raak je mensen ook fysiek aan. Maar wanneer woorden worden gelezen worden andere zintuigen geprikkeld en raak je dus ook mensen aan in feite. Wacht, hier moet ik over tweeten: Twitter is dead! Long live Twitter!