critici - marleen56

Critici (Critics)

Version Francais plus bas - See English translation further down

Thuispagina

Hugo Bésard
"Marleen Wouters houdt van haar werk en van de mensheid. Ze doet dit op een ingetogen, dromerige meditatieve manier. Zij streelt en koestert de mensen in heel hun rijke, expressieve, fysische verschijningsvormen, maar onthult tegelijkertijd veel van de innerlijke mens. Zij legt hun ziel bloot. Haar werk getuigt van een eerder vergeestelijkte instelling. Haar beeldhouwwerken brengen op een subtiele wijze de innerlijke psyche van de mens aan de oppervlakte."
Erik van Malder
"Het beeldhouwwerk van Marleen Wouters is vooral een universalisme van diepgewortelde, door iedereen herkenbare, gevoelens. Gevoelens van vertwijfeling en hoop, van eenzaamheid en opstandigheid, van verscheurdheid en gelatenheid, van diepe drang tot geven, tot delen."
Pieter Vanneste
“Eveneens belangrijk in haar werk zijn haar portretten. Portretteren is een van de moeilijkste takken in de beeldhouwkunst. Marleen Wouters heeft zich van deze discipline meester gemaakt met uitzonderlijk talent. Trefzeker zet ze de juiste verhoudingen en geeft het karakter van het model perfect weer zonder de huid van de vorm glad te werken. Hierdoor bereikt ze een sculpturale monumentaliteit die ook haar portretten tot volwaardige beeldhouwwerken maken waar eenieder van kan genieten.”
Nico Out
(Kunst en Cultuur, Provinciale Zeeuwse Courant)
“Een taal die past bij wie haar hanteert. De mensfiguur staat centraal in de sculpturen van Marleen Wouters. Zij weet, op de grens van expressionisme en naturalisme, uitstekend een figuur of een kop te laden met emoties.”
Andreas Molenaar
"Bij de Grieken was Mnemosyne de personificatie van het geheugen. In mijn ogen is Marleen Wouters dat voor de wereld zoals zij die ziet en beleeft, in uitgepuurde bronzen in combinatie met steen, hout, verroest betonijzer, … Zij is voor mij in de eerste plaats een gevoelskunstenares, her-schepper (of oer-verteller) van vooral de allermenselijkste steeds weerkerende items in elk leven: liefde, afscheid, (on)zekerheid, ziekte, dood, warme vreugde om ogenschijnlijk kleine herinneringen. Het oppervlak van haar bronzen is als die gevoelens: niet gepolijst en gemakkelijk, maar als eelt, op je handen zowel als in je ziel. Niet bombastisch of monumentaal, maar heel aanwezig. Helemaal niet fotografisch, en toch een duidelijker beeld gevend van wat haar beweegt dan welke foto ook. Huisgenoten bijna zijn haar beelden. Met hun kleine en grote kanten, hun littekens, kneuzingen en verwachtingen. En mooi, mooi om naar te blijven kijken."
Ludo Verfaillie

Marleen heeft een opleiding genoten aan de Academie in Berchem en Antwerpen, heeft brons leren gieten zoals Bohemers rond een kampvuur met haar leraar Peter Van Neste. Een opleiding aan de Academie is als leren kleuren binnen de lijntjes.Wat je daarna doet is daar buiten kleuren en dat is veel boeiender.

Ze woont in Graauw, nabij het verdronken land van Saeftinge. In Graauw is niets grauw. Alles is groen en de hemel is blauw. Het is niet ver van Antwerpen en toch een andere wereld. Een heel aparte streek moet ik u vertellen: als horizon zijn er overal de dijken met lang rijen populieren waar je telkens over moet langs smalle polderwegen.Voor het overige akkers en velden. In de verte de torens van de centrale Doel. Tussen de velden doet een haas je plots teken van stoppen om een fazant met 5 piepkleine kuikens de weg te laten oversteken. Al wat je hoort is het ruisen van het ranke riet.

Haar atelier is hier een zakdoek groot, maar het zit hem meer in haar vingers en constant in haar gedachten, dan op het materiaal van haar werktafel. Ik zag in haar fotoboek 3 fijne figuurtjes bengelend aan een draad. Ze maakte dat jaren geleden.Het was de uitbeelding van een bekend gedicht van François Villon: la Ballade des Pendus, een eeuwenoud Evergreen en één van de beroemdste gedichten uit de franse literatuur. Een schok natuurlijk, na de haas die ik juist was tegen gekomen, Francois Villon, de dichter die misdadiger werd en aan de galg eindigde, heeft vooral de toenmalige manier van dichten, de aanpak veranderd. Hij schreef over zichzelf, veranderde stijl en inhoud. Veegde uiteraard zijn laars aan de klassieke gewoonten. In zijn ballade zijn het de doden aan de galg die de levenden en de voorbijgangers aanspreken.

De analogie met het werk van Marleen is kenmerkend: zij laat haar beelden spreken tot de voorbijganger en de kijker, ze drukken meer uit dan ze met woorden zou kunnen zeggen. Een beeld van zowat 30 cm grootte is bijna een magische grens voor haar. Zij maakt als het ware miniatuur monumentaal werk, dat in de palm van uw hand past. Haar beelden zijn gebolsterd , klein en kernachtig. Zoals reisiconen: je kunt ze gemakkelijk een ander plaatsje geven in uw onmiddellijke omgeving. Van vorm zeer persoonlijk uitgewerkt, met eigenschappen en houdingen sterk geaccentueerd en uitvergroot, duidelijk buiten de lijntjes gekleurd.Uit volle brons gegoten en zelf gepatineerd.Ze doet maar voort, rustig, maar niets kan ze daarin tegenhouden.

De waarheid is dat Marleen, al ziet ze er onbezorgd en vrolijk uit, toch intens bejegend is met de gevoelens en het lot van de mensen. Dat is haar centraal thema, de inspiratiebron in haar werk. Ze heeft dat uit ervaring en levenswijsheid. In feite is er altijd een ernstige ondertoon of aanblik. Een dubbele bodem. Zo blijft ze evolueren, met haar eigen medeleven als leidmotief. Ze observeert dingen die ze niet kan veranderen, maar ze leeft intens mee, drukt het uit en stuurt die boodschap als bronzen beeld de wereld in.

Ongewone gevoelens, ongewone standpunten, ongewone houdingen, ongewone titels, kortom ongewone uitwerking: telkens vindt ze een andere uitdaging. Houdingen met intense gevoelslading haalt ze uit de dans en ballet of dagdagelijkse gracieuze. Van het onafgewerkte lichaam of de vormgeving en uitwerking door de dikke was blijft een elementaire intense figuur over, tenger of sterk, getormenteerd of vrij bewegend, vrolijk, rustig, stappend of zwaaiend, peinzend of speels met veel inhoud achter een schijnbaar argeloos oppervlak. De ruimtelijke uitvoering geeft extra dimensie en kracht aan haar verbeelding. Haar beeld spreekt van alle aanzichten. Je kunt er werkelijk rond zoals je een situatie van alle kanten kan bekijken.

Zo zie je “Zelfportret” met ultraschuin hoofd en je maakt je de bedenking of het iemand is die zich in vraag stelt, die even uitblaast alvorens verder te gaan en zaken aan te pakken … of iets anders. Van welke kant je het ook bekijkt, het maakt telkens een andere indruk.

Vrienden een bewijs van menslievendheid.U ziet zo de drie straatarme rakkers die voor het leven gebonden zijn en waarvan het enige bezit en de grootste schat hun vriendschap is. Zo houden ze zich ook vast. Ze kunnen niet zonder elkaar. De rugkant van het beeld spreekt boekdelen, meer nog dan de gezichten. Hoe kunnen onze eigen materiële zorgen toch onbelangrijk lijken als we hier even bij stilstaan. Hoogvliegend: een steltloper die zich aan een salto waagt ,met een ongehoorde durf en vol zelfvertrouwen, maar prachtig als het lukt. Springlevend. Het beeld is het ingehouden adempunt voor de actie.
Dit om er maar enkele te noemen. Er is nog zoveel meer.  Kortom, dit is een tentoonstelling waar iets te beleven valt. Dat laat ik dan ook aan U over.

FRANçAIS

Hugo Bésard
"Marleen Wouters tient à son Art et à l’Humanité. Elle le traduit d’une façon méditative, comme dans un rêve. Elle caresse et chérit l’Homme à travers de multiples apparences physiques et expressives et dévoile en même temps son état d’esprit, ce qu’il ressent et vit. Son oeuvre témoigne d’une attitude spirituelle, ses sculptures révèlent subtilement la psyché interne de l’Homme."
Erik Van Malder
"Marleen Wouters révèle l’univers des sentiments essentiels et profonds de l’Homme, les sentiments que chacun vit quotidiennement : l’espoir, le doute, le désespoir, la solitude, la révolte, la volonté de donner et de partager."
Piete Vanneste
“Egalement importants dans son œuvre sont les portraits, une des disciplines les plus compliquées de la sculpture. Marleen Wouters maîtrise cette discipline, respecte les proportions et donne du caractère à ses oeuvres, en modelant avec talent ses modèles. C’est par ses portraits qu’elle atteint une monumentalité sculpturale que chacun peut reconnaître, vivre et apprécier."
Nico Out
(Art et culture, le Courant « Provinciale Zeeuwse »)
"Une langue adaptée à celle qui la parle. L’Homme est le thème central des sculptures de Marleen Wouters. D’une façon expressionniste et naturaliste, elle est Maître dans l’art de charger d’émotions ses chefs d’œuvres."
Andreas Molenaar
"Dans la mythologie grecque Mnémosyne était la personnification de la mémoire. Voilà ce que représente Marleen Wouters, dans son monde à elle; comment elle perçoit et ressent le quotidien et comment elle le transforme en statue de bronze, en combinant la pierre, le bois, et le fer corrodé …
Elle est avant tout une artiste des sentiments, une créatrice de thèmes très humains: l’amour, l’adieu, la certitude, l’incertitude, la maladie, la mort, le joie même dans sa forme la plus subtile et minime.
La surface de ces bronzes reflète les sentiments, jamais de façon flagrante ou explosive, mais plutôt subtile et incontestablement présente dans la finition de cette surface: rugueuse, sans polissage, comme le cal sur les mains... le cal sur l’esprit.
Les statues ne sont jamais "photographiques", pourtant elles rendent la même image, comme si elles faisaient partie de la vie quotidienne de la maison, des personnages qui ont leurs espérances, leurs joies, leur hauts et leur bas, elles sont marqués par la vie, par une meurtrissure, une cicatrice, ...
Mais elles sont belles , belles à regarder, et à regarder infiniment!"

ENGLISH

Hugo Bésard
"Marleen Wouters loves her work and the human race. She does this in a contemplative, dreamy meditative way. She caresses and cherishes people in all of their rich, expressive, physical appearances, but simultaneously unveils a lot of the inner person. She uncovers their soul. Her work is a testimonial to a sublimated attitude. Her sculptures bring the psyche of men to the surface in a subtle way."
Erik Van Malder
"The sculptures of Marleen Wouters are an universalism of deep-rooted emotions, recognizable by everyone. Feelings of despair and hope, of loneliness and rebellion, of laceration and resignation, of a deep urge to give and share."
Pieter Vanneste
"Equally important in her work are her portraits. Portraying is one of the most difficult aspects of sculpturing. Marleen Wouters has mastered this discipline with an exceptional talent. She accurately finds the right proportions and renders the character of the model perfectly without over-polishing the skin of the form. She thereby reaches a sculptural monumentality that turns her portraits into full-blooded sculptures everyone can enjoy."
Nico Out
(Art and Culture, Provinciale Zeeuwse Courant)
"A language suited to her who wields it. The figure of men is central in Marleen Wouters’ sculptures. She knows precisely how to fill a statue or a head with emotions, on the border of expressionism and naturalism."
Andreas Molenaar
"To the ancient Greeks Mnemosyne was the personification of memory. To me Marleen Wouters is that for the world she sees and experiences, in purified bronze combined with stone, wood, or rusty rods… She is for me first and foremost an emotional artist, recreating (or re-telling) especially the most human recurring items of all life: love, fear, (un)certainty, illness, death, warm joy about seemingly small remembrances. The surface of her bronzes is like those feelings: not easy and polished, but like calluses, on your hands as in your soul. Not bombastic nor monumental, but very close. Not at all fotographic, and yet projecting a clearer image of what moves her than whatever picture. Her statues are almost roommates. With their small and great sides, their scars, their bruises, and their expectations. And lovely, so lovely to keep looking at."

Home