Rosa  de la palla pèl, que me cari de te veire.

De sentir coma la vida es brèu ;

E lo solèlh tan crudèl per tu ;

Rosa de la pèl de sèda, beguda

Per la pencha de sèrp,

Ont sètz anat ma miga? Al païs de las milas flors ,

O sètz mòrta sai que luenh de mos uèlhs

Dempuèi bèl briu l'ivern o l'enfern;

E ieu ne dona a ma dona que las pòts;

A ma boca pòd bieure l'amarum dels descabrestats.

Mas pas ta nolor de femna meravilhosa 

Ela se vira sens m'agatchar, per lo sòm de la rosa passida;

I fau d'amor , aubada un jorn, siaguètz la mai bèla;

E m'en demora doas pétalas entre doas fuèlhas dessecadas.

Prep del mont de Venus. Podi pas pus m'atalentar.

Que sèm los òmes? Portèm las rires trufarèls quand tindan

Los ressons  dels còrs estofegats.