استعاره Metaphor مفهومي است که قبلا بيشتر در حوزه مطالعات ادبي از آن بحث مي شد، اما از چند دهه گذشته دامنه مطالعات در باب استعارات به حوزه هاي ديگر علم نيز گسترش يافته است. البته آنچه پيشتر تحت عنوان استعاره در ادبيات مدنظر بود، بر آنچه امروز در زبان شناسي شناختي، فلسفه و علم مورد توجه است دقيقا منطبق نيست. مثلا نظريه معاصر استعاره contemporary theory of metaphor در زبان شناسي شناختي بيشتر از آنکه يک نظريه عام در باب استعاره في نفسه باشد، يک نظريه عام درباره ماهيت شناخت مفهومي انسان است؛ به همين ترتيب، روانشناسان هنگام بحث از استعارات، بيشتر به فرايندهايي که در درک استعاره نقش دارند، مدل هايي براي درک استعاره، رمزگرداني،‌ جنبه هاي فرضيه سازي در استعاره و امثال آن نظر دارند؛ و نظريه پردازان سازمان نيز بيشتر به دنبال استعاره اي هستند که سازمان را بايد با آن فهميد و يا استعاره اي که براي رسيده به چشم انداز سازماني بايد بدان تزريق کرد. اما آنچه پي آمدهاي عملي بسيار ملموس و دامنه داري دارد، پارادايم معاصر استعاره در طيف منوعي از علوم است؛ در اين پارادايم، جهان خود را به چشمان ناظر بي پرده عيان نمي کند بلکه واقعيت همواره از غربال و عينک شبکه درهم تنيده مفاهيم موجود در ذهن مشاهده گر عبور مي کند و بعد به ادراک او مي رسد. اين پارادايم برخلاف پارادايم پوزيتويسم در علم (پيش از دهه 1950) که علم را آينه تمام نماي واقعيت ميدانست، بر نقش بي بديل و بنيادين شبکه مفاهيم ذهني مشاهده گر در امر تحقيق و تکوين نظريه هاي علمي تاکيد مي کند. مدل ها و استعاره ها مانند يک تور عمل مي کنند که با آن واقعيات را فرا چنگ مي آوريم. با تغيير شکل و شمايل و اندازه تور ممکن است ابعادي که با تور پيشين به دام نيفتاده بودند به دام ما بيفتند. تغيير استعاره اي که نظريه فيزيک نيوتوني مبتني بر آن بود، فيزيک مدرن را حاصل کرد که جنبه هاي پيشتر ناشناخته جهان را مکشوف ساخت. کاربرد استعاره ها اصولا دو گونه است:

کاربردهاي توصيفي Descriptive

کاربردهاي تجويزي Prescriptive

گاه استعاره ها به عنوان ابزاري براي فهم و تبيين جهان به کار مي روند که موارد ناظر به کاربرد توصيفي استعاره است و گاهي از آن براي ايجاد تغيير استفاده مي کنيم که مربوط به جنبه تجويزي آن است.