กลับจากบิณฑบาตคุยกับคนงานวัด บอกว่ามีการปะทะกันระหว่างเหลือง กับแดง และมีการเสียชีวิตด้วย มีโอกาสจึงได้ตรวจสอบข่าวในเนท ปรากฏว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ทำ้ให้เกิดความสลดสังเวช และหวาดเสียวหวาดสะดุ้ง กลัวเหตุการณ์จะบานปลาย ตุลา ๑๖ ยังไม่เกิด ปี ๑๙ อายุ ๒ ขวบ แต่ว่าทันเหตุการณ์ปี ๓๕ ขณะนั้นเรียนมหาวิทยาลัยปี ๑  ยังจำได้ และไม่ต้องการให้มีการเสียเลือดเสียเนื่อคนไทยด้วยกันอีกเลย แม้แต่คนเดียว

เหตุการณ์ที่ผ่านมานั้นเบาใจอยู่อย่างว่าดูจากท่าทีของทหาร ตำรวจ และรัฐบาลแล้ว ไม่น่าจะมีความรุ่นแรง จนกระทั่งได้ทราบข่าวเมื่อเช้า ความเบาใจหายไป กลายเป็นความห่วงกังวล อยากจะบอกทุกฝ่ายว่า พอซะทีเถิด 

ได้ระบายหน่อยค่อยยังชั่ว มาเข้าเรื่องธรรมะกันดีกว่า ปรารภถึงการฆ่ากันเมื่อคืน หลาย ๆ คนทราบแล้วว่า ฆ่าสัตว์ เป็นบาป ผิดศีลข้อแรก ปาณาติปาตา ฯ  ดังนั้นโอกาสนี้ขอนำเรื่องปาณาติปาตา ฯ มาขยายให้รับทราบโดยทั่วกัน

ปาณาติปาตา เวรมณี สิกขาปทัง สมาทิยามิ  แปลว่า ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบทคือเจตนาเว้นจากการทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง แปลไทยเป็นไทยอีกทีว่า ข้าพเจ้าตั้งใจไม่ฆ่าสัตว์

การฆ่าสัตว์นั้น มีองค์ประกอบด้วยกัน ๕ ประการ คือ สัตว์นั้นมีชีวิต  รู้อยู่ว่าสัตว์นั้นมีชีวิต  มีจิตคิดจะฆ่าสัตว์นั้น  มีความพยายามที่จะฆ่าสัตว์นั้น  และสุดท้ายสัตว์นั้นตายเพราะความพยายามนั้น  ถ้าครบทั้ง ๕ ประการจัดเป็นการฆ่าสัตว์ในศีลข้อ ๑  ผู้ที่รักษาศีลข้อที่ ๑ นี้ นอกจากเว้นจากการฆ่าสัตว์แล้ว ถ้าต้องการให้ศีลสมบูรณ์แบบ ไม่ด่าง ไม่พร้อย ไม่เศร้าหมอง ยังต้องเว้นจาก ฉายาปาณาติบาต ด้วย ถ้าเว้นจากการฆ่าอย่างเดียว แต่กระทำฉายาปาณาติบาต ศีลยังไม่ขาดแต่้ว่าด่างพร้อย เปรียบเสมือนกับ ผ้า ที่ไม่ขาดแต่สกปรก

ฉายาปาณาติบาต คืออะไร คือกรรม ๒ ประการได้แก่ การทำร้ายร่างกาย ทำให้ร่างกายของสัตว์เจ็บปวด พิกลพิการ ๑ และ การทรมาน อันประกอบด้วย การใช้งานสัตว์เกินกำลัง การกักขังในที่แคบจนเปลี่ยนอิริยาบถไม่ได้ การนำสัตว์ไปโดยวิธีทรมาน เช่น ลากไป และการผจญสัตว์ เช่น กัดปลา ตีไก่ ชนวัว  เหล่านี้อีก ๑

การฆ่าสัตว์ทุกชนิด ทำให้ศีลขาดเท่ากันหมด ไม่ว่า ฆ่ามนุษย์ หรือฆ่ายุง แต่ว่า บาปกรรมไม่เท่ากัน กำหนดบาปกรรมได้ด้วย การกำหนดวัตถุ ดัวยเจตนา และด้วยประโยค

กำหนดด้วยวัตถุ คือสัตว์ที่ถูกฆ่า สัตว์อย่างเดียวกันเช่น ฆ่ามนุษย์ บาปกำหนดด้วยคุณ เช่น ฆ่าบิดา มารดา มีบาปมากกว่าฆ่าบุคคลอื่น   ฆ่าพระบาปกว่าฆ่าเณร อย่างนี้เป็นต้น ถ้าเป็นสัตว์ต่างอย่างกัน กำหนดด้วยคุณ หรือ ด้วยขนาดก็ได้ เช่น ฆ่าวัวบาปกว่าฆ่ายุง

กำหนดด้วยเจตนา คือความตั้งใจฆ่า ว่ากันดัวยโทสะ โทสะมาก โทษมาก โทสะนัอย โทษน้อย

กำหนดด้วยประโยค คือวัดที่ความพยายาม พยายามมาก โทษมาก อย่างเช่นการวางแผนลอบสังหารผู้นำประเทศ ถ้าทำสำเร็จ ย่อมมีบาปมากกว่า การฆ่าคนธรรมดา เพราะต้องมีการเตรียมการ มีการวางแผน มีความพยายามมากกว่า

โทษของปาณาติบาต อย่างหนักทำให้ไปเกิดในอบาย คือ นรก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉาน อย่างเบาทำให้อายุสั้นเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

การฆ่ากันตายในการปะทะกันของผู้ชุมนุมทั้ง ๒ ฝ่าย ดูยังไงก็เป็นปาณาติบาตแน่ ๆ และเข้าข่ายอย่างโทษหนักซะด้วย เพราะ สัคว์ที่ถูกฆ่าเป็นมนุษย์ เป็นสัตว์ที่มีคุณมาก ขณะฆ่าก็มีโทสะมาก และพยายามมากด้วย ครบทั้ง ๓ อย่าง ๓ ประการ เพราะฉะนั้นคงไม่ต้องให้บอกว่าตายแล้วไปไหน เดาได้ไม่ยาก

ส่วนที่ทำร้ายกัน ไม่ถึงตาย ยังจัดเป็นฉายาปาณาติบาต มีผลในทางร้ายอีกเช่นกัน ถ้าจะอ้างว่าไม่ได้เจตนา ประมาท บันดาลโทสะ ฯลฯ อ้างได้ครับ แต่อ้างได้เฉพาะกับศาลคดีโลกเท่านั้น ท่านอาจจะปราณี แต่กับศาลกรรม ศาลทางธรรมแล้วละก็ ไม่มีอุทธรณ์ ไม่มีฎีกา ไม่มีคุ้มครองฉุกเฉิน ดีก็ว่าดี ชั่วก็ว่าชั่ว

พระเตือนแล้วนะครับ จะทำอย่างไรไปเลือกเอาเอง

บุญรักษาครับ 

เข้าไปดู blog บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง ของท่าน Dhammasarokikku แล้วบังเอิญไปเจอกับ spam โกร๊ทฮอร์โมน นัยว่าเป็นโฆษณาขายยากันแก่ ยาแก้แก่ ก็ให้นึกสลดสังเวชใจว่า คนเรานี่หนา ช่างสรรหาอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เสียจริง ๆ เรื่องแก่ เรื่องตายนั้น ถ้าลองได้เกิดแล้วละก็ต้องแก่ ต้องตายแน่ ๆ ไม่มีทางที่จะหนีพ้นได้เลย

ไม่แต่เฉพาะคนเราเ่ท่านั้นที่แก่ แม้แต่เทวดาก็แก่ได้เหมือนกัน เรื่องนี้มีปรากฏเป็นหลักฐานอยู่ใน คัมภีร์ธรรมบท ขุททกนิกาย สุขวรรค ว่า คราวนั้นพระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราท่านประทับอยู่ ณ บ้านเวฬุวคาม ทรงอาพาธด้วยโรคลงพระโลหิต ( ถ่ายเป็นเลือด ) ท้าวสักกะ หรือพระอินทร์ ผู้เป็นเทวราชาปกครองสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ทรงทราบ จึงได้เสด็จลงมาปรนนิบัติพระศาสดาด้วยการนวดพระบาท และนำภาชนะรองรับพระบังคนหนัก ( กระโถนถ่าย ) ทูนศีรษะออกจากห้องประทับเพื่อเททิ้งและทำความสะอาดโดยไม่ทรงแสดงความ รังเกียจแม้แต่น้อย  ภิกษุทั้งหลายพากันชื่นชมท้าวสักกะเป็นอย่างมาก  พระศาสดาทรงทราบความจึงทรงไขข้อสงสัยของภิกษุทั้งหลายว่า

"ภิกษุทั้งหลาย ข้อซึ่งท้าวสักกเทวราชทำสิเนหาในเรานั้น ไม่น่าอัศจรรย์ เพราะท้าวสักกเทวราชนี้ฟังธรรมเทศนาแล้วเป็นโสดาบัน ละความเป็นท้าวสักกะชรา ถึงความเป็นท้าวสักกะหนุ่ม เหตุอาศัยเรา;
แท้จริง เมื่อท้าวเธอเสด็จนั่งในท่ามกลางเทพบริษัท ณ อินทสาลคูหา ในกาลเมื่อตนถูกมรณภัยคุกคาม ทำคนธรรพ์เทพบุตรชื่อปัญจสิขะข้างหน้า เสด็จมา เราได้กล่าวว่า :-

ดูก่อนท้าววาสวะ ท่านจงถามปัญหากะเรา
ท่านปรารถนาปัญหาข้อใดข้อหนึ่งในพระหฤทัย
เราจะทำที่สุดแห่งปัญหานั้นๆ ของท่านได้แน่แท้.
                                 
เมื่อจะบรรเทาความสงสัยของท้าวเธอ จึงได้แสดงธรรมเทศนา.
ในกาลจบเทศนา ธรรมาภิสมัยได้มีแก่สัตว์ทั้งหลายประมาณ ๑๔ โกฏิ,ส่วนท้าวสักกเทวราชบรรลุโสดาปัตติผล ตามที่ประทับนั่งแล้วนั่นเอง เป็นท้าวสักกะหนุ่มแล้ว เรามีอุปการะเป็นอันมากแก่ท้าวสักกเทวราชนั้น ด้วยประการอย่างนี้ ชื่อว่าความสิเนหาในเราของท้าวสักกเทวราชนั้น ไม่น่าอัศจรรย์
ภิกษุทั้งหลาย ก็การพบเห็นเหล่าอริยบุคคลก็ดี การอยู่ ณ ที่เดียวกันกับเหล่าอริยบุคคลก็ดี ให้เกิดสุข แต่ว่า กิจเช่นนั้นกับพวกคนพาล ให้เกิดทุกข์ทั้งนั้น"

พระพุทธพจน์ยืนยันชัดเจนว่า เทวดาแม้เป็นถึงจอมเทพอย่างท้าวสักกะ ก็มีการแก่เหมือน ๆ เรานี่เอง เพราะอะไร ? เพราะว่าเทวดา ก็เป็นสัตว์ เป็นสังขาร ที่ถูกปัจจัยปรุงแต่งขึ้นมา ย่อมจะต้องอยู่ภายใต้กฎธรรมชาติ คือ

ไม่เที่ยง ( อนิจจัง ) มีการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แปรเปลี่ยนไป และดับสลายในที่สุด
ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ ( ทุกขัง ) ทนเป็นเทวดาหนุ่มตลอดไปไม่ได้ ต้องเปลี่ยนไปเป็นเทวดาแก่
ไม่ใช่ตัวตน ( อนัตตา ) ไม่อยู่ในอำนาจบังคับของตนเอง หรือของใคร ๆ จะสั่งตัวเองว่า ตัวเราเอ๋ยจงอย่าแก่ อย่างนี้ก็ไม่ได้

กฎ ๓ ข้อ ที่เรียกว่าไตรลักษณ์ นี้มีเสมอกันหมด ไม่ว่า สัตว์นรก เปรต อสุรกาย เดรัจฉาน มนุษย์ เทวดา มาร พรหม ฉะนั้นอย่าไปกลัวแก่กันนะครับ ธรรมดา มันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ว่าฮอร์โมน หรือยาอะไรก็ห้ามแก่ไม่ได้หรอกครับอย่าไปสนใจเลย

แต่ถ้ายังไม่อยากแก่ ไม่อยากตายอยู่ละก็ มีวิธีเดียวเท่านั้นครับ คือ ต้องไม่เกิด เพราะถ้าไม่เกิด ก็แน่นอนว่าไม่แก่ ไม่ตายแน่ ๆ  ส่วนวิธีการทำให้ไม่เกิดนั้นมีอยู่ในพระพุทธศาสนาแล้ว ถ้าสนใจก็บอกมานะครับ

คำถาม : "เราว่าเราเขียน entry อย่างดิบดีแล้วนะ มาเม้นท์กันแย่ ๆ อย่างนี้ได้อย่างไร"  ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ คุณจะทำอย่างไร ? ( เลือกข้อที่ถูกใจที่สุด ๑ ข้อ )

          1) ต้องมีปะทะคารมกันหน่อยแล้ว บังอาจมาก มาล่วงเกิน entry ฉัน ฉันจะไปถล่ม entryแกบ้าง
          2)  เปิดศึกด่ามันที่นี่ดีกว่า อย่างไรก็บ้านเรา ถิ่นเรา
          3) เขียน entry ใหม่ประจานมันซะเลย ให้รู้แล้วรู้รอด
          4) ถูกทุกข้อ
          5) ไม่มีข้อถูก

ก่อนตอบคำุถาม มาอ่านอะไรกันก่อนซักหน่อยนะครับ  เป็นธรรมดาเหลือเกินที่ระบบการสื่อสาร ๒ ทาง ของ blog ซึ่งมีการเปิดโอกาสให้ผู้อ่านได้ แสดงความเห็นของตน จะนำมาซึ่งความร้าวฉานในกรณีที่ความเห็นไม่ตรงกันเกิดขึ้น  เราตั้งใจเขียนซะอย่างดิบดี แต่คนอื่นอาจว่าไม่ดี หรือมีมุมมองที่ต่างกัน  หรือบางทีก็แสดงความเห็นมาไม่ตรงกับเนื้อเรื่องเลยก็มี ถามอะไรก็ไม่รู้ วุ่นวาย ไร้สาระ หรืออีกอย่างก็พวก spam ทั้งหลายประมาณ ลดความอ้วนเห็นผลใน ๗ วัน  ทำงานผ่านเนท ไม่ต้องทำิอะไรก็รวยได้ ฯลฯ   ความเห็นต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้เรารำคาญใจน่าดู

ที่เรารำคาญเพราะเรายังละกิเลสไม่ได้ เลยเกิดความเศร้าหมองขึ้นในจิตของเรา โลภ อยากได้ความเห็นดี ๆ ถูกใจ พอไม่ได้ ก็โกรธ ไม่พอใจ มีความหลงคิดว่า "เรา" กำลังถูกประทุษร้ายด้วยความเห็นของเขา ถ้าละตัวโลภ ตัวโกรธ ตัวหลงได้ ทุกอย่างก็จบ  เหมือนจะง่าย แต่ก็ไม่ธรรมดา เอาเป็นว่าปุถุชนอย่างเรา ๆ ยังละกิเลสได้ยาก คงต้องค่อย ๆ หัด ค่อย ๆ ขัดเกลากันไป  ส่วนเรื่องเฉพาะหน้านั้นเราต้องจัดการด้วยธรรมง่าย ๆ ๔ ขั้นตอน

๑ เริ่มแรกต้องปลุก ขันติ ความอดทน ก่อน ขันติ นั้นพระท่านสอนว่าเป็นธรรมที่ทำให้งาม คนที่ไม่มีขันติ ความอดทน ทำอะไรก็ดูไม่งาม ไม่เข้าท่า น่าเกลียด ลองนึกถึง สาวสวย หรือ หนุ่มหล่อ ที่ตรงสเปคเราที่สุด ถ้าเขาหรือเธอ ตกอยู่ในสถานการณ์เช่น ถ้าเป็นดารา แล้วมีแฟน ๆ มารุมขอลายเซ็นมาก ๆ อดทนไม่ได้ ขาดขันติ แสดงความโกรธออกมา หน้าแดง หูแดง ตาโปน แยกเขี้ยว กระทืบเท้า พร้อมกับพ่นคำหยาบคายออกมา อย่างนี้แล้ว เขาหรือเธอคนนั้นจะงามไหม เช่นเดียวกัน ถ้าอ่านความเห็นแล้วทนไม่ได้ โต้ตอบทันควัน ด้วยอำนาจโทสะ ความโกรธละก็ เราก็จะกลายเป็นคนที่น่าเกลียด ไม่งาม ดูไม่ได้ ไม่น่าคบ ไปทันที ดังนั้นอย่างแรกที่ควรทำคืออดทน

๒ สร้างสติ ความระลึกได้ จริง ๆ สติน่าจะมาเป็นอย่างแรกที่สุด เพราะถ้าไม่มีสติ เตือนว่าต้องขันตินะ คงจะหลุดด่าสวนไปแล้ว แต่ว่าที่จัดให้สติมาเป็นอันดับสอง เพราะว่าสติในที่นี้หมายถึงให้หวนระลึกดูว่า เอ เราเขียนอะไรไม่ดี ไม่ถูก เขาถึงแสดงความเห็นอย่างนี้ ให้ทบทวนข้อเขียนของเราเองก่อนเลย รวมไปถึงเรื่องเก่า ๆ และความเห็นที่เคยโต้ตอบกันมาก่อนหน้านี้ด้วย ว่ามีอะไรที่ผิดใจกันหรือเปล่า ใครเป็นคนเริ่มขาดขันติก่อน ถ้าเจอสาเหตุว่า อ้อ เรานี่เอง เคยไปแสดงความเห็นว่าเขาไว้ก่อน หรือเขียนบทความกระทบเขาไว้ ก็เป็นอันจบกันเราผิดเองที่ไปเริ่มก่อน จะว่าก็ต้องว่าตัวเอง ถ้าเขาเป็นคนเริ่มต้อง

๓ เจริญพรหมวิหาร ๔ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา   พรหมวิหาร ๔ เป็นคุณธรรมของผู้ที่มีความเป็น "ผู้ใหญ่" ถึงเราจะอายุเ่ท่าไรก็ตาม ถ้ามีพรหมวิหารมากก็มีความเป็นผู้ใหญ่มาก ผู้่มีอายุมากบางคนขาดพรหมวิหารก็ไม่เป็นผู้ใหญ่  ผู้ใหญ่ต้องประกอบด้วย เมตตา มีความคิดอยากให้ผู้อื่นมีความสุข  กรุณา อยากให้ผู้อื่นพ้นทุกข์  มุทิตา ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี อุเบกขา วางเฉยในเมื่อผู้อื่นต้องรับผลกรรมที่ก่อขึ้น  ในกรณีนี้ เราเจริญเมตตา กับกรุณาเป็นหลัก คือ คิดว่าเขามีัความสุข ไม่มีความทุกข์ได้ เพราะการแสดงความเห็นอย่างนี้ อย่างนี้ ก็ขอให้เขามีความสุข พ้นจากความทุกข์เถิด  ถ้าต่อไปในภายภาคหน้า blog ของเขาได้ hot post ก็ยินดีด้วยที่เขาประสบความสำเร็จ แต่ถ้าเขาถูกคนอื่นรุมด่า เพราะเที่ยวเพ่นพ่านแสดงความเห็นแย่ ๆ ก็อุเบกขา อย่าไปซ้ำ อย่าไปสมน้ำหน้าเขา เ่ท่านี้ยังไม่พอเจริญพรหมวิหารแล้ว ยังต้อง

๔ สมาทานศีลข้อที่ ๔ มุสาวาทา เวระมณี สิกขาปะทัง สมาทิยามิ ศีลข้อนี้เรื่องของการสื่อสารกันโดยเฉพาะครับ ไม่ได้ให้เว้นแต่การพูดปดอย่างเดียว เว้นการพูดส่อเสียดให้แตกสามัคคี เว้นการพูดหยาบ และเว้นการพูดเพ้อเจ้อไร้สาระด้วย  บางท่านอาจนึกในใจว่าไม่ได้พูดสักหน่อย พิมพ์เอาทั้งหมดเลย   พิมพ์ เขียน ชี้นิ้ว พยักหน้า ฯลฯ จัดว่าเป็นการพูดทั้งหมดครับ แล้วแต่ว่าออกมาทางไหน ออกมาทางวจีทวาร ก็มาเป็นเสียง ออกมาทางกายทวาร ก็มาเป็นอย่างอื่น เพียงแต่ให้เป็นการสื่อสารให้ผู้อื่นรู้เรื่องก็จัดเป็นการพูด ( วจีกรรม ) แล้วละครับ การสมาทานศีลไม่จำเป็นต้องไปหาพระนะครับ นึกเอาเองเลยว่าเราจะงดการพูดชั่วทั้ง ๔ อย่าง ยิ่งเหตุการณ์เฉพาะหน้าอย่างนี้ด้วย ท่านเรียกว่า สัมปัตตะวิรัติ ได้กุศลดีนะครับ เหมือนนายพรานเข้าป่าล่าสัตว์ เจอสัตว์เข้าแล้วเกิดคิดได้ไม่ฆ่าดีกว่าสงสาร หรือ กลัวบาป  สมาทานศีลแล้วให้รักษาด้วยนะ ไม่ใช่ว่าสมาทานปุ๊ป ผิดปั๊ปเลย  ข้อนี้ให้เน้นเรื่องการเว้นจากการพูดหยาบคายเป็นหลัก  การพูดหยาบคายไม่จำเป็นต้องเป็นคำหยาบเสมอไป บางคนใช้แต่คำสวย ๆ หรู ๆ แต่ฟังแล้วบาดหูจี๊ด ๆ ประมาณมีดโกนอาบน้ำผึ้ง จัดเป็นการพูดหยาบคายประเภทหนึ่งเหมือนกัน อย่างนี้ก็เว้นซะด้วยครับ

ถ้าทำตามขั้นตอน ๔ อย่างนี้แล้วจะเป็นผลดีอย่างไร ? ผลดีเกิดกับหลายฝ่ายครับ ตัวเราเองก็ดูงดงาม มีความสุขจากการได้ทำความดี ใคร ๆ ที่รู้จะชื่นชมว่า เป็น bloggerชั้นดี มีคุณภาพ มีคุณธรรม อยากคบหาสมาคมด้วย  สังคม blog ก็จะสดใส ไม่มัวหมอง เป็นสังคมที่อยู่กันอย่างมีความสุข ปราศจากความขัดแย้ง และที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง คือ เราเองได้ปฏิบัติฝึกหัดขัดเกลาเจ้ากิเลส ๓ กอง คือ โลภ โกรธ หลง ออกไปบ้างแล้วละครับ ขัดออก เกลาออก บ่อย ๆ มันก็หมด ถ้ามันหมดเมื่อไรก็คือนิพพาน ไม่ต้องทุกข์อีกต่อไป ( โอ้ !! ปฏิบัติธรรมใน blog ก็ได้ แจ๋วจริง ๆ )

แต่ถ้าทำตามแล้วยังไม่หายโมโหละก็แนะนำว่า ค่อย ๆ ลากเมาส์ไปที่ Delete แล้วบรรจงคลิ๊กด้วยความสะใจ อย่างนี้ดีที่สุด หรือว่าไงครับ ? ทีนี้ลองย้อนไปที่คำถามคุณจะตอบว่าอะไร ?

บุญรักษาครับ
๓๑ ส.ค. ๕๑
๑๐.๔๐

ชั่งใจอยู่นานว่าจะเขียนเรื่องนี้หรือไม่ เพราะว่าล่อแหลมเหลือเกิน ด้วยความที่มีพระวินัยห้ามพระไม่ให้เอ่ยปากขอ แม้แต่จะบอกเป็นนัย ๆ เท่านั้นก็ไม่เหมาะไม่ควร ยกเว้นกับญาติ หรือกับปวารณา ( ผู้ที่บอกกับพระไว้ล่วงหน้าว่าให้ขอได้ )  บอกตรง ๆ ว่ากลัวอาบัติ กลัวผิดศีล

คิดอีกที่ เราไม่ได้บอกให้คนที่อ่านนำมาถวายเรานี่นา แค่ให้เป็นข้อมูลเป็นความรู้ไว้เผื่อจะไปถวายสังฆทานที่ไหน จะได้ไม่ต้องคิดมาก ดังนั้นลุยเลยแล้วกันครับ

สังฆทาน คือ อะไร? สังฆทาน มาจากคำว่า สงฺฆ แปลว่า หมู่ คณะ +ทาน แปลว่า ให้  ดังนั้น สังฆทาน คือ การให้แก่หมู่คณะ หมายถึง การถวายปัจจัย ๔ ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือ หลาย ๆ อย่าง แด่ พระภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง หรือ หลาย ๆ รูป โดยไม่เจาะจงผู้รับ ( หากเจาะจงผู้รับเรียกว่า ปาฏิปุคคลิกทาน-บุญน้อยกว่า )

แล้วถังเหลือง ๆ คือ อะไร? คือวัตถุทาน หรือ ของที่นำมาถวาย ดังนั้นอย่าไปยึดติดว่าถวายสังฆทานต้องเป็นถังเหลือง ๆ เท่านั้น นั่นเป็นแค่ package จะใส่กาละมัง ถังเขียว ถังแดง หรือ ถุงก๊อบแก๊บ ก็ยังได้ เชื่อหรือไม่ ด้วยความที่ยังเป็นปุถุชน ยังละกิเลสไม่ได้ วันไหนรับสังฆทานเป็นถังเหลือง ๆ รู้สึกเฉย ๆ แต่ถ้าเห็นโยมหิ้วถุงก๊อบแก๊บมาแล้วใจมันตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นว่าอะไรอยู่ในถุงหนอ และก็ทุกครั้งไปที่ของในถุงจะเป็นของที่ได้ใช้ซะด้วย

ถวายได้ทั้งวันหรือไม่? ต้องดูเป็นอย่าง ๆ ไป ครับ หลักการมีอยู่ว่า      ๑ อาหารสดที่ต้องฉันในวันนั้น ถวายได้ไม่เกินเที่ยงวัน      ๒ อาหารแห้งที่เก็บไว้ได้ หลังเที่ยงแล้วไม่ควรถวายพระโดยตรง ควรฝากผู้อื่นเช่น ถ้ามีโรงครัวของวัด ก็ฝากแม่ครัว พ่อครัว ให้ทำถวายในวันอื่น ๆ หรือฝากลูกศิษย์พระไว้ถวายท่านวันรุ่งขึ้นก็ได้        ๓ เภสัชห้าอย่าง มี น้ำผึ้ง น้ำอ้อย น้ำมัน เนยข้น เนยใส ถวายได้ทั้งวัน    ๔ ของใช้อื่น ๆ ถ้าไม่มีกฎเกณฑ์ในพระวินัยกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น ให้ถวายได้ตลอด  สังเกตดูดี ๆ ในถังเหลือง จะพบว่ามีของต่าง ๆ ปะปนกันทั้งอาหารสด เช่น เงาะกระป๋อง อาหารแห้ง เช่น ข้าวสาร พระท่านก็จำต้องรับไว้ให้ ยอมเป็นอาบัติ ให้โยมได้ทำบุญ ดีว่าเป็นอาบัติประเำำภทที่แก้ไขได้ง่าย ถ้าแก้ยากคงยุ่งน่าดูครับ

จะนำอะไรมาถวายดี? วิธีง่าย ๆ คือ หันมองรอบ ๆ ตัวครับ ว่า ที่บ้านเราใช้อะไรบ้าง พระก็ใช้เหมือน ๆ กันครับ ถ้าให้แบ่งเป็นหมวด ๆ ก็ได้ โดยยึดว่าถวาย "ปัจจัย ๔" จึงแบ่งออกเป็น ๔ หมวด

หมวดที่ ๑ คืออะไร? หมวดที่ ๑ ได้แก่ เครื่องนุ่งห่ม บอกกันตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมว่า ผ้าไตรจีวรที่ โยมถวายกันมานั้นแม้จะเป็นของดีมาก ๆ ก็ไม่ค่อยได้ใช้ เพราะของที่ใช้อยู่ยังดี ยังใช้ได้อยู่ ส่วนมากถ้าไม่ได้ถวายต่อ ก็เก็บไว้ช่วยงานศพครับ พระในเมืองมีผ้าเยอะครับ ไม่ขาดแคลน นอกเสียจากว่ารับถวายมาพอดีกับที่ผ้าผืนเก่าหมดสภาพแล้วจริง ๆ จึงจะได้ใช้ แต่ยังมีเงื่อนไขอีก เช่น สี ส่วนมากแล้ว แต่ละวัด จะมีระเบียบเรื่องสีจีวรอยู่ อย่างเช่นสีพระราชนิยม ก็ใช้สีพระราชนิยมทั้งวัด  สีเหลืองทอง สีกรัก สีกรักน้ำหมาก แล้วแต่ ถ้าโยมถวายผ้าผิดสี ก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี ทางที่ดี แอบสังเกตก่อนว่าวัดที่จะนำไปถวายใช้สีอะไร แล้วจัดหามาให้ถูกสีเป็นดีที่สุด ขนาด จีวรมีหลายขนาด เหมือนกันกับเสื้อผ้าที่มี S M L XL จีวรจะวัดขนาดด้วยความสูง ( ด้านกว้าง ) ๑๗๕ ซ.ม. เล็กที่สุด ๑๘๕ ,๑๙๕ ,๒ เมตร และ ๒ เมตร ๑๐ เป็นขนาดใหญ่สุดที่หาได้  ใหญ่กว่าก็มีแต่หายากหน่อย ขนาดที่เหมาะสมคือ ความสูง+๓๐ ซ.ม. ดังนั้น ผ้าขนาด ๑๗๕ จึงเหมาะกับพระ หรือเณรที่สูงไม่เกิน ๑๔๕-๑๕๐ ซ.ม. เท่านั้นเอง แบบ อาจ สงสัยว่า จีวรมีหลายแบบหรือ แบบเดียวครับ ต่างกันที่รายละเอียดบางเจ้าอาจตัดเย็บมาไม่ถูกต้องตามพระวินัยซะทีเดียว ขาดรายละเอียด เล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น รังดุม ลูกดุม ที่เห็นว่าถูกต้องมีอยู่ ๒-๓ เจ้า คือ ที่ใกล้ ๆ วัดอโศการาม วัดเศวตฉัตร และอีกเจ้าที่นครสวรรค์ แต่เจ้าอื่น ๆ ที่ไม่รู้จักยังมีอีก เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ต้องเคร่งครัดมากนักครับ เนื้อผ้า ผ้าที่เหมาะสมกับสภาพอากาศที่หนาวเย็น เช่น เหนือ อิสานตอนบน ควรเป็นผ้าหนา ๆ หน่อย แต่ภาคกลางลงไปอากาศไม่หนาว ควรเป็นผ้าที่ระบายความร้อนได้ดี บาง ๆ แต่ก็ไม่ใช่บางซะจนห่มทีเดียวขาด ( เคยเห็นมาแล้วครับ ห่มทีเดียวจริง ๆ ขาดคามือเลย )           จากเรื่องผ้า มาถึงสิ่งสำคัญที่ใช้บ่อยกว่าผ้า และจำเป็นมาก ๆ ด้วย คือ ผลิตภัณฑ์ซักผ้า จะเป็นผงซักฟอก หรือ น้ำยาซักผ้า ก็มีประโยชน์ทั้งสิ้น แม้กระทั่งน้ำยาปรับผ้านุ่ม ไม่ได้ใช้เพราะอยากให้ผ้านุ่ม หรือ หอมหรอกครับ แต่ถ้ามีก็ใช้ ผ้าจะได้ไม่เก่าเร็วช่วยถนอมผ้า  ถัง หรือ กาละมัง ผ้า จีวรพระขนาดพอ ๆ กับผ้าห่มครับ อย่างผืนที่ใช้อยู่ กว้าง ๒.๑๐ เมตร ยาวประมาณ ๓ เมตร ถังเล็ก ๆ หรือ กาละมังเล็ก ๆ ใส่ไม่ได้หรอกครับ ต้องใบเขื่อง ๆ หน่อย ขนาดถังเหลืองที่ว่าใหญ่สุดในท้องตลาด ก็ยังแค่พอดี ๆ พอใช้ได้เท่านั้นเอง  ไม้หนีบผ้า ไม่ค่อยมีใครถวายครับ สมัยเป็นฆารวาสก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน รองเท้าแตะ เพราะพระไม่ใช้่รองเท้าหุ้มส้น ต้องเป็นรองเท้าแตะ จะหนีบ หรือจะไขว้ ก็ได้ เลือกสีให้เข้าหน่อย เช่นสีน้ำตาล สีกรัก โดยส่วนตัวแล้วแอบชอบตราช้างดาวครับ ทนดี หมวดนี้คงหมดแค่นี้ครับ

หมวดที่ ๒ อาหาร อาหาร เป็นปัจจัยที่สำคัญมาก ไม่มีก็อยู่ไม่ได้ มีมากไป ก็ไม่ดี แกงกะทิ ของมัน ๆ ขนมหวาน ๆ ทำให้สุขภาพไม่ดี โยมยังขวนขวายหาอาหารเพื่อสุขภาพทานกันเองได้ พระทำไม่ได้ ต้องอาศัยอาหารโยมตามมีตามได้  แล้วแุถมธรรมเนียมความเชื่อเรื่องการทำบุญนั้น อาหารหลักที่เจอทุกงานคือ ลาบ อันนี้พอได้ไม่ทำลายสุขภาพเท่าำไร ขนมจีน น้ำยากะทิหรือเปล่า หรือน้ำยาป่า  แกงกะทิ นี้เต็ม ๆ ขนมบังคับก็ ทองทั้งหลาย ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง อันนี้เป็นเรื่องของความเชื่อครับ ลาบ พ้องเสียงกับคำว่า ลาภ ขนมทองทั้งหลาย ก็มีคำว่าทอง นัยว่าจะให้มีลาภ มีทองเยอะ ๆ ส่วนขนมจีนนี่ เชื่อว่าอุทิศให้เจ้ากรรมนายเวรที่เป็นเปรต เปรตปากเท่ารูเข็ม กินได้แต่ขนมจีน  ลองพิจารณาอาหารที่ส่งเสริมสุขภาพอย่างน้ำพริกกับผักสด หรือผักต้ม  สลัด ส้มตำ สุกี้ คือให้มีผักเยอะ ๆ หน่อยครับ อย่างไรก็ดีอาหารเหล่านี้อย่าลืมว่าต้องถวายก่อนเที่ยงนะ เลยเที่ยงแล้วพระไม่รับ เพราะรับไปก็ฉันไม่ได้ เป็นอาบัติ แถมเสียของด้วย  อีกอย่างที่อยู่ในหมวดอาหาร ได้แก่ น้ำดื่ม ไม่ต้องพูดถึงน้ำดื่มในถังเหลือง รับรองว่าดื่มไม่ได้เลย เพราะว่าใส่มากับสบู่ ผงซักฟอก กลิ่นมันลงไปอยู่ในน้ำหมดเลยครับ แยกมาต่างหากดีกว่า อย่างอื่นก็น้ำปานะ วัดไหนที่มีลูกศิษย์ชงถวาย ก็ให้ถวายเข้าโรงครัวไปเลยครับ ถ้าไม่มี ก็ุถวายท่านไว้เลยก็ได้   ในหมวดนี้ต้องบวกอุปกรณ์ประกอบการฉันด้วย  แก้ว จาน ชาม ช้อน ส้อม ปิ่นโต กาน้ำ ฯลฯ คงมีกันหมดแล้ว แต่จะถวายก็ได้ ท่านมีแล้วไม่ใช้ก็นำไปไว้โรงครัว ที่สำคัญคือ น้ำยาล้างจาน และฟองน้ำล้างจาน เป็นของสิ้นเปลือง และต้องใช้ทุกวันครับ

หมวดที่ ๓ ที่อยู่อาศัย คงไม่ได้หมายถึงให้ถวายกุฏินะครับ เพราะนั่นจัดเป็นวิหารทาน นอกประเด็นของเรา แต่เรามาว่ากันเรื่องสิ่งที่ใช้ในที่อยู่อาศัย ที่เห็น ๆ ก็มี อุปกรณ์ทำความสะอาด จำพวก ไม้กวาด ไม้ถูพื้น น้ำยาถูพื้น น้ำยาขัดห้องน้ำ แปรงขัดห้องน้ำ น้ำยาเช็ดกระจก ผ้าขี้ริ้ว ผ้าเช็ดเท้า จิปาถะ ลองหันไปดูรอบ ๆ ตัวก็ได้ ว่าที่บ้านมีอะไรบ้าง แล้วก็จัดมาตามนั้นก็ได้ อุปกรณ์ซ่อมแซม เช่น ตะปู ตะปูเกลียว ค้อน เลื่อย ไขควง ฯลฯ อุปกรณ์ไฟ เช่น หลอดไฟ ไฟฉาย ถ่านไฟฉาย เทียน ไม้ขีด ไฟแช็ก ตามความเหมาะสม อุปกรณ์น้ำ อะไหล่ประปาต่าง ๆ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นของมีประโยชน์ทั้งสิ้นครับ

หมวดที่ ๔ ยารักษาโรค คงเป็นยาสามัญประจำบ้านธรรมดา ๆ นี่เอง แต่อยากให้พิจารณาว่า ชนิดที่จัดสำเร็จ มียาอะไรบ้าง ที่วัด ยาเหลือง ยาแดง ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ เต็มตู้ยาประจำวัดไปหมด เวลาเจ้าหน้าที่อนามัยมาทีก็โดนดุทีว่า ยาพวกนี้ในวงการแพทย์เขาเลิกใช้กันแล้ว เหมือนกับว่าร้านค้าที่จัดชุดยาไม่รู้จะขายใคร จึงนำมาจัดใส่กล่อง ให้คนซื้อถวายพระซะงั้น

หมวดพิเศษ เพื่อสุขอนามัย เช่น สบู่ อันนี้จำเป็น แชมพู พระก็ใช้บ้างนะครับ แชมพู พระส่วนใหญ่มีกำหนดปลงผมเดือนละ ๑ ครั้ง ช่วงใกล้ ๆ ถึงวันโกน ผมจะยาวประมาณ ๑ นิ้ว คือมีผม ไม่ใช่ไม่มีผมเลย จึงต้องใช้แชมพูบ้างบางครั้ง ยาสีฟัน แปรงสีฟัน กระดาษชำระ ไม้จิ้มฟัน กรรไกรตัดเล้บ กรรไกรตัดขนจมูก มีดโกนหนวด มีดโกนผม พิเศษที่มีดโกนผม ส่วนมากใช้ด้ามยิลเลตต์รุ่นเก่าดูรูปดีกว่า

ใช้คู่กับใบมีดโกนตราขนนกของญี่ปุ่น เพราะว่าใบของยิลเลตต์เองนั้นคมจริง แต่ว่าทื่อเร็ว ปลงผมไม่ทันหมด ดันหมดคมซะก่อน

สรุป นึกออกเท่านี้ครับ จริง ๆ แล้วไม่ยาก จำไว้แค่ว่า โยมใช้อะไรที่บ้าน พระอยู่วัดก็ใช้เหมือน ๆ กัน เท่านี้ การจัดของถวายพระก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไใช่ไหมครับ

ของแถม คำอาราธนาศีล ๕

 มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ
ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ
ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต วิสุง วิสุง รักขะนัตถายะ ติสะระเณนะ สะหะ ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ
(ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอศีล ๕ ข้อพร้อมทั้งพระรัตนตรัยเพื่อประโยชน์แก่การจะรักษาต่างๆกัน)

คำถวายสังฆทาน ( สามัญ )

อิมานิ มะยัง ภันเต ภัตตานิ สะปะริวารานิ ภิกขุสังฆัสสะ โอโณชะยามะ สาธุโน ภันเต ภิกขุสังโฆ
อิมานิ ภัตตานิ สะปะริวารานิ ปะฏิคคัณหาตุ อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ
(ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอน้อมถวายซึ่งภัตตาหารกับของที่เป็นบริวาร ทั้งหลายเหล่านี้แด่พระสงฆ์ ขอพระสงฆ์จงรับซึ่งภัตตาหารกับของที่เป็นบริวารทั้งหลาย เหล่านี้เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายสิ้นกาลนานเทอญ)( หลังเที่ยงให้เปลี่ยน ภัตตานิ เป็น ทานวัตถูนิ   เปลี่ยน ภัตตาหาร เป็น ทานวัตถุ )

จัดเสร็จแล้ว ไปที่วัดใกล้ ๆ บ้าน เน้น ว่าใกล้ ๆ บ้าน ไม่ต้องเดินทางไกล ไม่ต้องไปวัดดัง ๆ วัดใกล้บ้านดีที่สุด บางคนวัดอยู่หน้าบ้านไม่เคยเข้าเลย ไปแต่วัดไกล ๆ ดัง ๆ พอถึงตอนตาย เข้าไปวัดหน้าบ้าน สมภาร เกิดจำไม่ได้งงว่าคนที่ไหน ไม่ให้เอาศพไว้ที่วัดจะลำบากลูกหลานนะครับ ไปถึงแล้วเข้าไปหาพระรูปไหนก็ได้อย่าเจาะจง ว่าต้องถวายพระรูปไหน ต้องถวายสมภาร หรือต้องเป็นพระแก่ ๆ พระหนุ่ม ๆ ไม่เอา ถ้าำกำหนดอย่างนี้ไม่เป็นสังฆทาน เจอพระรูปไหนก็ให้ถวายท่านเลย ถ้าท่านเป็นพระใหม่ยังรับไม่เป็น ให้พรไม่ได้ ท่านจะบอกเราเองว่าควรไปถวายที่ไหน   ก่อนถวายก็จัดการสมาทานศีล ๕ ให้เรียบร้อย ทำใจให้สบาย ๆ ให้จิตใจดีทั้งก่อนถวาย ขณะถวาย แล้วประเภทว่าพอพระบอกให้ยกประเคนได้เกี่ยงกัน เอาซิ เธอถวายซิ ไม่เอานะครับ อย่าเกี่ยงกัน ช่วยกันยกถวายทั้งหมดที่มาเลย ให้ทานด้วยมือตนเอง กับ ให้คนอื่นให้แทนนี้อานิสงส์ต่างกันอยู่มากนะครับ  ถวายเสร็จแล้วก็ทำใจให้ดี ให้ขาดจากของที่ถวาย ไม่ต้องสนใจว่าพระจะเอาไปทำอะไร มันเป็นของพระแล้ว ไม่ใช่ของเราแล้ว ให้มีใจดีครบ ๓ เวลา ก่อน ขณะ และหลังถวาย รับรองว่าบุญมหาศาลครับ

พรุ่งนี้วันอาทิตย์ เปลี่ยนจากไปดูหนัง ไปเดินห้าง เป็นไปถวายสังฆทานกันดีไหมครับ ?

บุญรักษาครับ

๓๐ ส.ค. ๕๑

๑๖.๑๖ น.

"กิจฺโฉ มนุสฺสปฏิลาโภ"

"การได้เกิดเป็นมนุษย์ยากนัก"

เป็นพระพุทธพจน์ที่พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทรงแสดงไว้ครับ  เราลองมาพิจารณาดูว่าการได้เกิดเป็นมนุษย์ยากจริงหรือไม่  เฉพาะแค่ในประเทศไทยเราก็พอ จำนวนประชากรไทย วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๐ ตามที่ลงประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ ๕ กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ระบุว่า มีทั้งหมด ๖๓,๐๓๘,๒๔๗ คน อยู่กันในพื้นที่ ๓๒๐ ล้านกับอีก ๗ แสนกว่าไร่ เฉลียแล้ว ในพื้นที่ ๕ ไร่ จะมีมนุษย์อยู่ ๑ คน   ในพื้นที่ ๕ ไร่ มีสัตว์อยู่เท่าไร ไม่ต้องคิด ดูง่าย ๆ แค่ในห้องนอนเราก็พอแล้วครับ ในห้องนอนเรามียุงกี่ตัว มีจิ้งจก แมลงสาบ กี่ตัว ( ห้องนอนหรือสวนสัตว์ ? ) ในพื้นที่เท่า ๆ กัน สัตว์เดรัจฉานมีจำนวนมากกว่ามนุษย์นัก เ่ท่านี้ก็คงจะพอเทียบให้เห็นได้ว่า สิ่งมีชีวิตบนโลกนั้นย่อมมีสัตว์มากกว่ามนุษย์แน่นอน

 หรือจะพิจารณาจากกำเนิดของสัตว์ก็ได้ สัตว์ทั้งปวง หมายถึงทั้งหมดจริง รวมมนุษย์ สัตว์เดรัจฉาน เปรต อสุรกาย สัตว์นรก เทวดา มาร พรหม ทุกอย่าง รวมแล้วมีการเกิดได้ ๔ อย่างด้วยกัน คือ เกิดในครรภ์ เช่นมนุษย์ เกิดในไข่ เช่น ไก่ เป็ด เกิดในเถ้าไคลสิ่งสกปรก เช่นหนอน และผุดเกิดขึ้น เช่น เทวดา และสัตว์นรก  มนุษย์เรานี้เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของสัตว์ในกำเนิดทั้ง ๔ อย่าง

ลองมาคิดค่าความน่าจะเป็นดูเล่น ๆ ถ้าสมมติให้สัตว์ที่เกิดในกำเนิดทั้ง ๔ มีปริมาณอย่างละเท่า ๆ กัน เฉพาะแค่ได้เกิดในครรภ์ ซึ่งรวมไปถึงสัตว์เดรัจฉานด้วยแล้ว ก็ได้แค่ ๑ ใน ๔  หรือร้อยละ ๒๕ เท่านั้น ยังไม่ได้แบ่งย่อย ๆ อีกว่า ในบรรดาสัตว์ที่เกิดในครรภ์ มีที่จะเกิดเป็นมนุษย์ได้สักเท่าไหร่กัน ดังนั้นการเกิดเป็นมนุษย์จึงยากแสนยากอยางที่พระองค์ตรัสไว้จริง ๆ ด้วย

การที่จิตดวงใดจะได้มาเกิดเป็นมนุษย์ หรือสัตว์อื่น ๆ นั้น จำแนกด้วยกรรม ที่ได้กระทำมา กว่าจะเกิดเป็นมนุษย์ได้นั้น อย่างน้อยต้องเป็นผู้ไม่ดุร้าย ไม่มือไว ไม่ใจเร็ว ไม่พูดปด ไม่หมดสติ หรือในทางศาสนาพุทธเรียกว่าตั้งตนอยู่ในศีล ๕ ( ไม่ว่ามีศาสนาพุทธหรือไม่ก็ตาม ถ้าปฏิบัติตนตามนี้ก็จัดว่าเข้าข่ายครับ ) รวม ๆ ก็คือว่าได้เป็นมนุษย์นี่ก็ต้องอาศัยบุญโขอยู่แล้ว

เป็นมนุษย์ดีอย่างไร? ดีกว่าเป็นสัตว์หลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะโอกาสในการปฏิบัติขัดเกลาให้พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด  ยกตัวอย่างเช่น ดีกว่าสัตว์นรก พวกนี้ไม่มีเวลาขัดเกลา เพราะต้องรับโทษทัณฑ์อยู่ตลอดเวลา ดีกว่าเปรต เพราะเปรตหิวโหยตลอดเวลา ดีกว่าสัตว์เดรัจฉาน เพราะพวกมันไม่รู้จักการขัดเกลา อาศัยอยู่ด้วยสัญชาตญาน ดีกว่าเทวดา เพราะเทวดาเสพกามคุณอันเป็นทิพย์ หลงติดอยู่ได้ง่ายกว่า เป็นต้น มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีอยู่กลาง ๆ ระหว่างสัตว์นรก กับ เทวดา มีความรู้สึกสุข ทุกข์ ให้เห็น ให้พิจารณา เป็นระยะ ๆ ถ้าทุกข์ตลอด อย่างสัตว์นรก ก็ไม่รู้จักสุข ไม่มีโอกาสได้หาความสุขแท้  เทวดา ไม่ค่อยเห็นทุกข์ แุุถมอายุยืนด้วย ไม่ค่อยเห็นความไม่เที่ยง เป็นมนุษย์ เดี๋ยวทุกข์ เดี๋ยวสุข พอให้มีข้อเปรียบเทียบว่าสุขเป็นอย่างไร ทุกข์เป็นอย่างไร มีอายุไม่มากเท่าไร พอให้เห็นความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ได้ชัดเจน จึงมีโอกาสที่จะเข้าถึงธรรมที่พระศาสดาทรงนำมาสอน มีโอกาสที่จะเห็นอนิจจัง ความไม่เที่ยง ทุกขัง ความทุกข์ และอนัตตา ความไม่ใช่ตัวตน ที่จะทำให้พ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดได้ และได้ง่ายกว่าสัตว์อื่น ๆ

อย่างที่บอกว่ามนุษย์เห็นทุกข์ได้ง่ายกว่าเทวดา ทำให้หลาย ๆ คน ต้องประสบกับความทุกข์กาย หรือทุกข์ใจบางอย่างที่คิดว่าหนักหนาสาหัสเหลือเกิน ไม่สามารถจะทนอยู่ต่อไปได้ คิดหาทางพ้นจากทุกข์ด้วยการ ฆ่าตัวตาย โดยเข้าใจว่า การฆ่าต้วตายนั้นจะทำให้พ้นทุกข์ แต่ความเป็นจริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย  ในการเวียนว่ายตายเกิด สิ่งที่จะกำหนดว่าตายแล้วไปไหน ก็คือ จิต ดังที่พระพุทธองค์ทรงสอนว่า "จิตฺเต สงฺกิลิฏฺเฐ ทุคติ ปาฏิกงฺขา" "เมื่อจิตเศร้าหมองแล้ว ทุคติเป็นอันหวังได้" "จิตฺเต อสงฺกิลิฏฺเฐ สุคติ ปาฏิกงฺขา" "เมื่อจิตไม่เศร้าหมองแล้ว สุคติเป็นอันหวังได้" ทุคติ คือไปชั่ว ไปเป็นสัตว์นรก เปรต อสุรกาย สัตว์เดรัจฉาน สุคติ คือไปดี ไปเป็นมนุษย์ เทวดา พรหม จนกระทั้งนิพพาน

คนที่ฆ่าตัวตายนั้น มีจิตเศร้าหมองทุกคนครับ เศร้าหมองด้วยกิเลสใหญ่ อย่างน้อย ๒ ตัว  ตัวแรกคือ โมหะ ความหลง ไม่รู้จริง คิดคาดเดาไปข้างหน้า ประสบกับเหตุการณ์อะไรสักอย่าง ก็มาคิดต่อไปข้างหน้าว่าต้องเป็นอย่างโน้น เป็นอย่างนี้ ยิ่งเหตุการณ์ที่เป็นปัญหาแล้วยิ่งคิดไปว่าต่อไปปัญหาต้องคงอยู่ หรือ ต้องเพิ่มขึ้น วนเวียนหลงคิด หลงคาดเดาอยู่อย่างนี้ ไม่เห็นความจริงว่า ปัญหาทุกอย่างเป็นอนิจจัง คือ ไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้ว ไม่อยู่คงที่ อาจเพิ่มขึ้นได้ ลดลงได้ แต่ที่สุดก็ต้องหมดไป คิดแต่ว่าปัญหานั้นแก้ไม่ได้ ทำให้เกิดกิเลสอีกตัวคือโทสะ คิดประทุษร้ายตัวเอง โกรธตัวเอง โกรธคนอื่น โกรธสังคม โกรธไปหมด โกรธจนกระทั่งสามารถทำลายตัวเองได้

โมหะ นำไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน ส่วนโทสะนำไปเกิดเป็นสัตว์นรกครับ ภูมิของสัตว์เดรัจฉานก็ดี ของสัตว์นรกก็ดี เป็นภูมิที่ต้องอยู่ในภพที่ลำบากกว่ามนุษย์มากมายนัก ซึ่งคงจะไม่อธิบายในคราวนี้ก่อน เพียงแต่อยากจะให้เป็นข้อมูลเบื้องต้นไว้ก่อนการตัดสินใจ

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจครับ ว่าจะอยู่สู้ชีวิตต่อไป หรือจะเสี่ยงฆ่าตัวตายให้พ้นปัญหาปัจจุบัน แต่ก็เหมือนการตัดสินใจเรื่องสำคัญ ๆ ทุก ๆ เรื่อง ที่สมควรจะต้องมีข้อมูลประกอบการตัดสินใจให้มากที่สุด ได้แต่หวังว่าผู้ที่คิดจะฆ่าตัวตาย ถ้าได้อ่านเรื่องนี้แล้วจะได้ข้อมูลบ้าง ส่วนจะตัดสินใจอย่างไรนั้นตามสบายครับ ขอยืมสำนวนของท่าน Dhammasarokikku แห่ง blog บินเดี่ยว : การผจญภัยในผ้าเหลือง ที่ว่า ขนาดพ่อ ( พระพุทธเจ้า ) ยังทรงว่าพระองค์เป็นเพียงผู้บอกทางเท่านั้น ( อกฺขาตาโร ตถาคตา - ตถาคตเป็นผู้บอกทางเท่านั้น ) แล้วลูกกระจ๊อกอย่างเราคงได้เท่านี้เองครับ

บุญรักษาครับ

๒๘ ส.ค. ๒๕๕๑

๑๒.๔๓ น.

เป็นธรรมเนียมว่าเวลาที่ขึ้นบ้านใหม่จะต้องมีการทำบุญบ้านเพื่อเป็นศิริมงคล ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว โอกาสที่วันนี้ขึ้นบ้านใหม่ที่ exteen ก็ขอสร้างบุญสร้างกุศลสักหน่อยเพื่อให้เป็นศิริมงคลสักหน่อย

การขึ้นบ้านใหม่นั้นทำบุญอุทิศให้กับเทวดาที่อยู่ภาคพื้นดินที่เรียกว่า ภุมเทวดา หรือ พระภูมิเจ้าที่นั้นเอง ภุมเทวดา เป็นเทวดาในสังกัดของท้าวธตรฐ ๑ ใน ๔ ท้าวจตุโลกบาล คือในสวรรค์ชั้นที่ ๑ ที่เรียกว่าชั้นจาตุมมหาราชิกา นี้ปกครองโดยมหาราชเทวา ๔ องค์ด้วยกัน คือ ธตรฐ วิรุฬหก วิรูหปักข์ และ กุเวร แบ่งฝ่าย แบ่งสรรพื้นที่กันอย่างดี ท่านท้าวธตรฐหัวหน้าของพระภูมิดูแลด้านทิศตะวันออก คุมกำลัง ภุมเทวา รุกขเทวา อากาสเทวา ตลอดถึงคนธรรพ์ในป่าหิมพานต์ด้วย

การทำบุญให้เทวดานั้นเพื่อให้เทวดาคุ้มครองตอบ ตามเรื่องราวในพุทธประวัติว่า พระศาสดาคราวเสด็จไปบ้านปาฏลิคาม ในแคว้นมคธ ทรงรับนิมนต์ของพระสินิธพราหมณ์และวัสสการพราหมณ์  เพื่อรับภัตตาหารพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์  ครั้นแล้วพระองค์ทรงอนุโมทนาด้วยคาถาว่า  “ยสฺมึ  ปเทเส  กปฺเปติ  วาสํ  ปณฺฑิตชาติโย”  มีความว่า “กุลบุตรผู้มีชาติแห่งบัณฑิตสำเร็จการอยู่ในประเทศที่ใด  พึงนิมนต์พรหมจารีผู้มีศีลสำรวมดีให้ฉัน  ณ ที่นั้นแล้ว  อุทิศทักษิณาเพื่อเทวดาผู้สิงสถิต ณ ที่นั้น  เทวดาทั้งหลายนั้นอันกุลบุตรนั้นบูชาแล้ว  ย่อมบูชาตอบ  อันกุลบุตรนั้นนับถือแล้ว  ย่อมนับถือตอบ  แต่นั้นย่อมอนุเคราะห์กุลบุตรนั้นด้วยเมตตาดุจมารดากับบุตร  กุลบุตรนั้นอันเทวดาอนุเคราะห์แล้ว  ย่อมเห็นผลอันเจริญทุกเมื่อ"  เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่ทรงอนุญาตให้ทำเทวตาพลี

 ทีนี้ว่าขึ้นบ้านใหม่ที่ exteen วันนี้ คงไม่ได้นิมนต์พระมาฉันใน exteen เป็นแน่แท้ แต่ก็ขอทำบุญอย่างอื่นอุทิสให้เทวดาผู้สิงสถิตใน exteen  (ถ้าเป็นบาลีคงเรียกว่า สากลชฺชาลเทวา ( สากล=inter ชาล=บ่วง หรือตาข่าย=net) แปลว่าเทวดาที่สถิตย์อยู่บนอินเตอร์เนท)   ด้วย วิธีที่ไม่ต้องลงทุนมากเท่าไร คือการทำบุญให้เกิดขึ้นนั้น แบ่งกว้าง ได้ ๓ วิธี คือ ทาน การให้ ศีล การรักษากายวาจาให้เรียบร้อย และภาวนา การเจริญสติสมาธิตลอดจนปัญญา

ทาน การให้ ยังแบ่งได้อีกเป็น ๓ อย่าง คือ อามิสทาน การให้สิ่งของ  อภัยทาน การให้อภัย และ ธรรมทาน การให้ธรรมะ  วันนี้ขอเลือกการให้ธรรมะที่พระพุทธองค์ทรงสอนว่า "สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ" "การให้ธรรมะ ย่อมชนะการให้ทั้งปวง" ไม่ ต้องลงทุนอะไรมาก แค่ให้ธรรมะเท่านั้นเอง เพราะอะไรการให้ธรรมะถึงชนะการให้อย่างอื่น ๆ  คำตอบคือ เพราะว่าถ้าไม่ได้ธรรมะแล้ว คนเราจะไม่รู้จักให้อย่างอื่น  ตามธรรมดาของคนที่ยังมีกิเลส ยังมีความตระหนี่ หวงแหน สิ่งต่าง ๆ ว่าเป็นของเรา ถ้าไม่ได้ใครสอนให้รู้จักการให้ ก็ย่อมจะหวงไว้ ยึดไว้ ไม่สามารถ ให้ใคร ๆ ได้ง่าย ๆ ดังนั้นการให้ธรรมะ จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ที่จะนำมาซึ่งการให้อยางอื่น ๆ

เห็นไหมครับง่ายนิดเดียวกับการทำบุญขึ้นบ้านใหม่ในวันนี้ เผลอแป๊ปเดียวให้ธรรมะไปแล้วเรียบร้อย สำเร็จเสร็จเป็นบุญไว้อุทิสให้เทวดาประจำเนทแล้วเรียบร้อย ขอเทวดาทั้งหลายจงมาอนุโมทนาเถิด ท่านทั้งหลายที่ยังไม่เป็นเทวดาจะอนุโมทนาเอาบุญด้วยก็ได้นะครับ

บุญรักษาครับ

--------------------------------------------

วันนี้สร้าง blog ใหม่ ที่ exteen.com เลยทำบุญขึ้นบ้านใหม่ซะหน่อย  ไปดูบ้านใหม่ได้ที่ http://dhamweb.exteen.com ครับ