STALINJosef Visarionovitx Jugashvili (errusieraz Иосиф Виссарионович Джугашвили) (1878ko abenduaren 18a - 1953ko martxoaren 5a), Josef Stalin izenaz ezaguna (Иосиф Сталин), sobietar politikaria izan zen.
SESBeko bigarren buruzagia izan zen. Koba izenaz ere ezagutu zen (Georgiako heroi tradizional baten izena). Ezizen asko erabili zituen (David, Nijeradze, Txijikov, Ivanovitx) Stalin izena hartu arte, Tammerfors-eko (Finlandia) boltxebikeen biltzarraren ondoren. Izena errusierazko "stal" (altzairua) hitzetik dator, bere aitzindari Leninek ere erabili zuen atzizkia gehituz.
BIOGRAFIA
Josef Stalin Gori-n (Xida Kartli, Georgia) jaio zen eta, 15 urte zituela, Tbilisiko apaizetxe ortodoxoan sartu zen. Aita Vissarion Jughashvili osetiarra zen; ama, Ketevan Geladze georgiarra. Ideia iraultzaileak ezagutu zituen bertan eta 1898an ELASD (Errusiar Langileen Alderdi Sozial Demokrata) alderdian sartu zen. Handik urtebetera, apaizetxetik bota zuten, propaganda marxista egiteagatik eta, hurrengo urteetan, ekintza iraultzaileetan parte hartu zuen. 1903an, Siberiara bidali zuten, baina 1904an ihes egin zuen eta ELASDren alderdi boltxebikearekin elkartu. 1907-08 urteetan, berriz, Siberian egon zen, baina ihes egin zuen berriz ere.
Agintean eman zituen 30 urteetan, ekintza asko burutu ziren. Politikan, Leon Trotski agintetik aldendu zuten Sobietar Batasuneko Alderdi Komunistaren (SBAK) 12. kongresuan Stalin idazkari nagusi hautatu zutenetik eta, herrialde bakar bateko sozialismoaren teoria eta talde disidenteek egindako iraultzaileen aurkako ekintza terroristak zirela medio, errepresio politikoa gogortu egin zen. Garai hartan, SESBen ziharduten talde erlijiosoen aurkako erasoak ere izan ziren. Bigarren Mundu Gerran aliatuen garaipenean paper erabakiorra jokatu zuen, baita Europako ekialdeko herrialdeen okupazioa eta berauetan erregimen komunistak ezartzean ere. Ekonomian, herrialdearen aldaketa handia gertatu zen, nekazaritzako ekonomia izatetik ekonomia industrial garatua izatera pasa baitzen eta sozialismorantz gerturatu zen bost urteko planen bidez. Arlo horretan, garrantzitsua da lurraren jabetza komuna (kolkhozetan) eta kulaken — nekazari aberatsen— ezabatzea, gehienak Siberiara bidali baitzituzten. Nazionalizazio hori ez zen erabat ondo egin eta, hasierako urteetan produkzioa jaitsi egin zenez, horrek gosetea ekarri zien sobietarrei.
Hil ondoren, Sobietar Batasuneko Alderdi Komunistaren XX. Biltzarrean (1956an), Nikita Khrustxevek Stalinen krimen eta erroreak, haren "pertsonarekiko gurtzak" sortuak, salatu zituen eta desestalinizazio prozesua jarri zuen martxan. Besteak beste, haren gorpua Kremlinetik atera zuten.
Stalinek erregimen totalitarioa ezarri zuen SESBen eta izugarrizko
kontrola sobietar populazioaren gainean. Horri deritzo estalinismoa.
Sobietar Batasuneko sozialismoa zuzendu zuen eta hau, nekazaritza herri
izatetik industria gune bihurtu zuen; hori dela eta, herriko bizitza
maila igo egin zen, baina errepresio izugarria erabili zuen eta, lan
esparruek eta errepresio politiko eta deportazioek, jende askoren
heriotza ekarri zuen (4-60 milioi artean).
Stalinek emazte bat baino gehiago izan zituen. Lehenengoa, Yekaterina Svanidze
izan zen, baina ezkondu eta lau urtera hil egin zen; seme bat izan zuten, Yákov Dzhugashvili, baina alargundu zenetik, Stalinek ez zuen semearekin harreman gehiago izan. Yákov bere buruaz beste egiten saiatu zen eta zauri larri zauritua gertatu zen. Armada Gorrian hartu zuen parte eta alemaniar tropek preso hartu zuten II. Mundu Gerran. Naziek Stalini trukea proposatu zioten, bere semea Stalingradon harrapatutako Friedrich Paulus generalaren ordez, baina sobietar buruzagiak ezezkoa eman zien. Beste bertsio batzuk badaude ere, ofizialki, zegoen kontzentrazio esparrutik alde egiten saiatu omen zen eta horregatik egin omen zioten tiro alemaniar ofizialek.
Bigarren emazte bat ere izan zuen, Nadezhda Alilúyeva, 1932an hilko
zena. Ofizialki, gaixotasun larri batek hil zuen, baina bada Stalinekin
haserretu ondoren, bere buruaz beste egin zuela esaten duena ere.Matrimonioak beste bi seme-alaba izan zituen, Vasili eta Svetlana.
Lehenengoa Airetiko Armadan sartu zen eta alkohol zaletasunak hil zuen
1962an. Svetlanak, berriz, 1967an utzi zuen SESB.
Botererako bidea
1912an, Pragan burutu zen Alderdiaren Konferentzian, Leninek boltxebikeen Komite Zentralerako Stalin proposatzeko asmoa zuen, baina alderdiak ez zuen nahi izan eta horrelaxe utzi zuen. Hala ere, berehala erantsi zuten Komite Zentral horretan, estatutuetan aurreikusten zen bezala.
1917ko apirilean, Petrogradon aukeratu zuten lehen aldiz Stalin Komite Zentralerako, Lenin eta Zinóvieven atzetik. Geroago, maiatzean, Komite Zentraleko politburoko idazkari izendatu zuten eta bizitza osoan mantendu zuen kargu hau.
Iturri batzuen arabera, Stalinek ez zuen ezinbesteko papera jokatu Urriko iraultzan. Stalinen botere pilaketak harritu egin zuen hiltzear zegoen Lenin, honen azken idatzietan agintetik aldentzeko saiakerak ikusten baitira garbi. Baina Stalinek dokumentu hauek ezkutatu zituen eta Leninen gaixotasuna aprobetxatu, ezin baitzuen Kongresuan parte hartu.
Lenin 1924ko urtarrilean hil zenean, Stalin, Kámenev eta Zinóvievek alderdia hartu zuten eta, ideologiaz, Trotski (alderdiaren ezkerrean) eta Bujarinen
(eskuinean) artean kokatu ziren. Garai honetan hasi zen Stalin "herri baterako sozialismoaz" hitz egiten eta ez Trotskiren etengabeko iraultza.
Gauza bat argi zegoen: alderdia kontrolatzeko, Leninen lagun kontsideratua izatea behar-beharrezkoa zen. Stalinek hileta antolatu zuen eta, bere diskurtsoan, Leninekiko betirako leialtasuna azpimarratu zuen. Gainera, Trotski ez etortzea lortu zuen engainu bidez. Gainera, iraultza aurretik batu zela boltxebikeekin juxtu-juxtu esan zuen eta Leninekin izandako ikamika guztiak jakinarazi zituen.
Sobietar irudiak trukatu zituen, fotomontaiak eginez eta oposizioa ezabatuz, Trotski batez ere. Postu estrategikoetan bere kideak kokatu zituen eta aurkakoak manipulatu, batzuek besteren kontra jarriz.
Horrela, Stalinek alderdia eta herriaren kontrol osoa lortu zituen. Hala ere, beldur zen, alderdiaren barneko oposizioaren beldur eta, konfiantzazkoak ez ziren buruzagiak ordezkatzea erabaki zuen, armada gorriko ofizialak, batez ere.
HONAINO ZUZENDU DIZUT!!!!!!!!!!!!111111
WASHINGTON:
George Washington (1732ko otsailaren 22a – 1799ko abenduaren 14a) Estatu Batuetako
armadako buruzagia izan eta gero, eta Britainia Handia iraultzako gudan
(1775-1783) garaitu ostean lehenengo presidentea izan zen.
Armada matxinoaren buruzagi izendatu zuten 1775ean. Hurrengo urtean britainiarrak Bostonetik egotzi zituen, baina New Yorken porrot egin zuen urte haren hondarrean. Hala ere, Delaware
ibaia gurutzatu zuen eta etsaia ustekabean harrapatu zuen. Estrategia
haren ondorioz matxinoek bi armada britainiar atzeman zituzten,
Saratogan eta Yoktownen.
Zatikatze indarren eta porrotaren aurka borrokatuz eta
kongresuarekin, estatu kolonialekin eta frantziar aliatuekin negoziatuz
armada eta aberri ahul bati eutsi zien. 1783an, guda amaitu ostean, Mount Vernongo haren etxaldera bildu zen.
1780ko hamarkadaren amaieran aberri jaioberriaren konfederazioaren artikuluen ahultasunaren beldur zela, Philadelphiako
Bilkurako lehendakaria izan zen eta bertan 1787ko AEBetako
konstituzioaren zirriborroa bultzatu zuen.1789an AEBetako presidente
bilakatu zen eta gobernu berriaren usadio eta ohitura ugari finkatu
zituen. Britainia Handiaren eta Frantziaren
arteko gudek urratzen zuten mundu batean bizirik irauteko gai izango
zen herrialde sendo bat sortu gura zuen. 1793ko haren neutraltasun
aldarrikapenak kanpoko gudak saihestu zituen. Gobernu zentral indartsu
bat ezartzeko; zerga sistema bat, banku zentral bat eta barne-zorra
sortu zituen. Haren ospea erabili zuen Jeffersondarren aurka egiteko eta 1795ean Britainia Handiarekin sinatutako Jay Itunaren
karietara bake hamarkada bat hasi zen. Alderdi Federalistan inoiz sartu
ez arren, haren programa sostengatu zuen eta sorkuntzaren
bultzatzaileetako bat izan zen. Washingtonen agur-hitzaldia
errepublikar dohainen eta kanpoko guden aurkako aldarrikapenaren
eredutzat hartzen da.
Gaztetandik, Washington soro-neurtzaile izan zen eta, beraz, haren sorterria, Virginia,
eta ingurumariak ondo ezagutzeko parada izan zuen. 1748an nekazari
haren karrerari ekin zion eta Blue Ridgeko mendebaldeko Farifax
Baroiaren lurrak neurtzeko kontratatu zuten. 1749an, lehenengo kargu
publikorako izendatu zuten, Culpeper
konterriko neurtzaile, eta Lawrence Washingtonen, bere haurrierdiaren
bitartez, mendebaleko lurrak ustiatu gura zituen Oiho konpainian
interesatu zen. 1751ean, George eta haurrierdia Barbadosera joan ziren,
Bush Hill etxera, Lawrencen birikeriak hobera egingo zuelakoan. Hori
izango zen atzerrira joan zen aldi bakarra. 1752ko Lawrencen
heriotzaren ostean, Georgek familiaren etxaldearen zati bat jarauntsi
zuen eta Lawrencen koloniarekiko urgazlearen betebehar batzuk bere gain
hartu zituen.
1752an Virginia
miliziako barrutiko jeneral urgazle izendatu zuten, horrek hogei
urterekin komandante bihurtu zuen. Haren beharra bere koartelean
miliziaren trebatzeaz arduratzea zen. Hogeita bat urte zituenean, Fredericksburgen, masoi sartu zen.
1753ko abenduan Robert Dinwiddie Virginiako gobernadoreak Ohioko
mugako frantziarrei ultimatum mezu bat helarazteko bidali zuen
Washington. Hark frantziar militarren indarra eta asmoak ere baloratu
behar zituen. Mezua Le Boeuf frantziar gotorlekuei luzatu zien, gaur
egunean Pennnsylvaniako
Waterford hirian, baina haiek ez zioten jaramonik egin Ohio lurraldetik
at ateratzeko mezuari eta hori zela eta bi botere kolonialak munduko
guda bidetik abiatu ziren. Washingtonen auzi horren txostena Atlantikoko bi aldeetan askok irakurri zuen.
1775ko apirilean
borroka piztu ondoren, Washington bigarren Kongresu Kontinentalean
uniforme jantzita agertu zen. Horrela, gudarako prest zegoela adierazi
nahi izan zuen.
Komandanteburua ez zuela izan nahi esan bazuen ere, ez zegoen besterik.
Kongresuak armada kontinentala sortu zuen.
Hurrengo egunean, Masachusetseko John Adamsen izendapenean, Washington major-jenerala aukeratu zuten eta Kongresuak komandanteburu izendatu zuen.
1775ko uztailean, Washingtonek bere gain hartu zuen Kontinental armadaren aginpidea Cambridgen, Masachusets, Bostongo
setioan. Haren armadaren bolbora falta larriaz jabetu zenean,
Washingtonek iturri berriak lortzeko eskatu zuen. 1776. urtearen hondarrean,
hornidura nahikoa (2,5 milioi libra gutxi gorabehera) lortu zuten,
batez ere, Frantziatik. Geldialdi luzean, Washingtonek armada
berrantolatu zuen eta artilleria Dorchester Gainetan hirira begira
ipini zuenean, britainiarrek erretiratu behar izan zuten. Bostonetik
atera zirenean, Washingtonek New York hirira mugitu zuen armada.
George Washingtonek Delaware zeharkatzen du 1776an.
Kongresu kontinentalgo gainerako abertzaleen zeharo aurkakoak izan
arren, britainiar egunkariek goresten zituzten Washingtonen gaitasun
militarrak eta nortasuna. Are gehiago, Parlamentuko bi alderdiek
miresten zituzten amerikar jeneralaren adorea, jasapena eta
armadakideen ongizatearen gaineko ardura eta edozein britainiar xumek
haien armadaburuengan espero izango zituen ahalmenen eredutzat hartu
zituzten. Washingtonen politikari uko egiteak misio militarrari
lotutako eta alderdien borroka guztien gainetik zegoen armadaburuaren
ospea ezarri zuen
1777ko irailaren 11an, Brandywine borrokan Washington garaitu zuten. Irailaren 26an Howe Washingtoni gailendu zitzaion eta Philadelphiara sartu zen inolako oztoporik gabe. Howek ezin izan zion lagundu eta azkenean errenditu behar izan zen. Bataila haren ondorioz, Frantzia
gudan sartu zen amerikarren aldean eta iraultza mundu-guda bilakatu
zen. Washingtonek Philadelphia galdu zuenean, Kongresukide batzuek
Washington agintetik kendu nahi izan zuten, baina Washingtonen aldekoek
haren alde egin zuten eta arerioek atzera egin behar izan zuten.
Neguan, Washingtonen armadako 10000 gizonetatik 2500 hil
egin ziren, gaixotasun edo hotzak jota. Hurrengo udaberrian, berriz,
armada Valley Forgetik atera zen ordena zorrotzean. 1778an
britainiarrek Philadelphiatik atera ziren eta New York
hirira gorde ziren. Bitartean, Washington New Yorken inguruetan geratu
zen, eta 1779an, John Sullivan jeneralak (Washingtonen gidaritzapean)
lur-kiskaliko kanpaina egin zuen New York estatuko iparraldean Tory eta irokesen erasoen mendekua hartzeko. Kanpaina hartan, berrogei bat herrixka irokes txikitu zituen. 1781ean frantziarrek itsasoan lortutako garaipen baten ondoren amerikar eta frantziarrek Virginian britainiar armada bat atzeman zuten. 1781eko urriaren 17an, britainiarrak Yorktownen
errenditu zirenean, borroka amaitu zen. Gudako eta gudaren osteko
arrakastek ospetsua egin bazuten ere, Washingtonek borrokatu zen
bederatzi batailetatik hiru besterik ez zituen irabazi.
Presidente aldia 1789-1797
Hauteskunde-kolegioak Washington aho batez aukeratu zuen 1789ko, eta
berriro 1792ko hauteskundeetarako. Bera izan da bozen %100a jaso zuen
bakarra. John Adams izan zen bere presidenteordea. Washingtonek
AEBetako presidente kargua zin egin zuen 1789ko apirilaren 30ean New
Yorkeko Federal Hall-en, berak hasiera batean nahi ez bazuen ere.
AEBetako lehenengo kongresuak Washingtoni 25.000$ ordaintzea bozkatu
zuen, 1789an soldata handia, hain zuzen ere. Washingtonek, dagoeneko
aberatsa, uko egin zion soldata horri, izan ere, oso estimatzen
baitzuen funtzionario publikoaren haren ospea. Hala ere, Kongresuak
berriro eskatu zionean, onartu behar izan zuen. Kongresuak etorkizuneko
presidentegaiak ahalik eta elkargorik handienetik ateratzea nahi zuen
eta soldataren beharra ez zuen batek hartzea aurrekari arriskutsua
zitekeen.
Washington karguaren hotsaz eta zeremoniaz arduratu zen; haren
ezaugarriak eta tituluak errepublikar samarrak izan zitezen eta ez
europar erregeen gortekoak bezain hanpatuak. Horretarako, “Mr.
President” titulua gurago zuen eta ez iradokitzen zizkioten beste izen
handientsuak. Washington gaitasun handiko administraria eta nortasunen
eta trebetasunen epaile dohatsua izan zen. Normalean, azken erabakia
hartu baino lehen kabinetearen bilkurak egiten zituzten. Eguneroko
lanetarako: sistematikoa, kementsua eta txukuna zen eta erabakitzailea
bazen ere, beti eskatzen zizkien besteen aburuak.
Washingtonek bigarren agintaldi batean izan zen presidentea, gogoz
kontra baina. Hala eta guztiz ere, hirugarren bati uko egin zion, eta
horrela, gehienez bi agintaldien ohitura ezarri zuen. Ohitura hori lege
bilakatu zen konstituziorako 22. zuzenketan.
ERRETIROA ETA HERIOTZA
1799ko abenduaren 12an Washingtonek ordu batzuk eman zituen zaldi
gainean etxaldeak ikuskatzen elur, kazkabar eta elur busti pean. Gau
hartan afaltzera arropak aldatu barik jesarri zen eta hurrengo goizean
hotzeri, sukar eta eztarriko infekzio larri batek hartuta altxatu zen.
Abenduaren 14ko gauean hil egin zen haren etxean, 67 urte zituelarik.
Artatu zuen James Craik medikuak (lagun min-mina izan zena) eta
Washingtonen idazkari pertsonalak, Tobias Lear, inguratu zuten momentu
hartan.