No. Hmmm. Ten tego. Nie umiem Iaido. Ni chu*a. 

W zasadzie smyrneliśmy te kilkaset km dość szybciutko: super lokalnym spalinowym (!!!) pociągiem do Gaduzieshitamu, potem lepsiejszym (bez klimy) ekspresem do Hakata no i ostatnia część podróży Hikari Shinkansen do Shin-Kobe. Tam odebrał nas Oshita Sensei z małżonką i zawieźli nas do fabryki SAKE :) Sake była pyszna. Serio - bo jest sake i SAKE. Jedna kosztuje 1000 Yen za 2 litry a druga za 720 ml. I nie muszę chyba tłumaczyć która jest lepsza. Potem ama i do hoteru. A chłopaki z powrote na stację i smyyyr do Shinagawa z której to dotarli później na jedzonko w Kawasaki. 

Cały dzionek spędziliśmy w Budo Center w Shimabara oglądając mistrzostwa i pokazy Iaido. Eliminacje trwały od około 9.00, tak do 13.30. Co ciekawe na mistrzostwach Japonii startują tylko 5, 6 i 7 dany, niższymi stopniami nikt sobie głowy nie zawraca ;) Poziom nieziemski, ale rzec muszę, że czołówkę europejskich 5-tych danów (Andy, Claudio...) spokojnie można by na tą imprezę wysłać i mogliby sporo nabroić. Po eliminacjach odbyły się pokazy, kolejno: Nanadan Renshi, Nanadan Kyoshi, Hachidan Kyoshi. Potem były finały i pokazy: Hachidan Hanshi oraz Kyudan Hanshi (w liczbie 2 Sensei). W sumie w pokazach wzięło około 100 osób i każdy z nich wniósł za możliwość pokazu opłatę (tab aby wesprzeć imprezę).

Nic przez ostatnie 3 dni napisać nie mogliśmy, bo pojechaliśmy z cywilizowanego Honshu do mniej cywilizowanego Kyushu. Podróż z Kyoto do Shimabara trwała cały dzień. Najpierw Shinkanseny Kyoto - Osaka - Hakata (czy tam Fukuoka), potem z Hakata do Kumamoto (gdzie zwiedziliśmy Zamek Kumamoto), potem prom do Shimabary. Wieczorkiem wyskoczyliśmy na fantastyczną kolację do knajpy rybnej. Jock Sensei który nie przepada za rybami powiedział, że chyba zacznie jeść je częściej - nie dziwię mu się nic a nic, rybki, ośmiornice i inne ostrygi były genialne. 

Dziś kopnęliśmy się na pchli targ niedaleko świątyni Toji. Kupę rzeczy z 'demobilu', ale takiego sprzed 50 lat, niektóre pięknie zachowane, naprawdę fajna sprawa. Sporo chińskich podróbek (no, nawet tutaj), ale sporo pięknych ręcznie robionych rzeczy. 

Najpierw fotki:

Wyjechaliśmy z samego ranka z Kawasaki. Shinkansenem sruuu do Nagoya a potem autobusem do Seki. W Seki odebrał nas przesympatyczny Pan Miwa i podwiózł do siedziby firmy Nosyudo. Firma ta zajmuje się produkcją iaito oraz handlem shinkenami. Szefem jest Pan Igarashi, przesympatyczny człowiek. Zrobiliśmy z Darkiem zamówienie miecza dla Jody i odpaliliśmy na obiadek. Potem pojechaliśmy do muzeum mieczy japońskich, gdzie pooglądaliśmy całą masę cudnej urody antycznych mieczy i przegenialnych tsub. Było tez parę ciekawych noży. Potem pojechaliśmy do płatnerza mieczy gdzie własnoręcznie i Darkoręcznie pokuliśmy sobie młoteczkiem :) mieczyk. Potem Igarashi San zabrał do szlifierza. Niestety nie pamiętam nazwisk (może jurto wydębię je od Sensei Jocka). Stamtąd wróciliśmy do Nosyudo i zabraliśmy się za wydawanie pieniędzy naszych i naszych znajomych :) Co miałem kupić to kupiłem, 2 miecze zamówiłem i szczęśliwy i głodny pojechałem z Darkeim, Igarashim i Jockiem na kolację. Uffff zjedliśmy chyba cały zapas jedzenia w Seki na następny tydzień :) No ale bizuneso to bizuneso.  Wieczorkiem zawieniono nas (delegację z Polski heheheh) do hoteliku, gdzie pokoje sa bardziej tradycyjne niż w Toyoko Inn. Wzieliśmy kąpiel w tradycyjnej japońskiej łaźni i teraz klepię w kompiuter. 

Delegacja polska kimała co chwilę. Budziła się tylko jak trzeba było przywitać się z 7 danem albo 8, nie powiem obudziła się też na paśnik ale delegacja z kraju słabo rozwiniętego świstneła nam nasze sushi sprzed nosa.  Obiecali nam jak wpadniemy do Nich na Mistrzostwa Europy w 2010: rybkę, frytki i piwko. Zaczynam tęsknić za polskim jedzonkiem (taka mała dygresja).