Aantal passagiers:   12

                            West-Indië, Midden-Amerika, Oostkust U.S.A., Venezuela

(Orinico rivier), Curaçao

O.a. de volgende havens: 

Georgetown   -  Puerto Cabello - La Guaira - Puerto la Cruz

Puerto Ordaz - Miragoane (HT) – Martinique - St. Lucia

St. Vincent - St. Kitts- Antigua – Guadeloupe -

Roseau (Dominica) - Paramaribo - Paranam -

Nieuw Nickerie – Wageningen - Willemstad -

Savannah

 

In 1972 naar Singapore verkocht als “Kota Indah”

In 1981 verkocht naar Maleisië.

In 1986 gesloopt te Kaohsiung.

 

 

      

  

 

 

Met de Themis zouden we een aantal zogenaamde slingerreizen maken. Dat hield in dat we in Het Caraibisch gebied een aantal haven(tje)s op onze lijst hadden en de slinger ging dan naar de oostkust van de V.S., met als eindpunt New York.

Ik noem zo in willekeurige volgorde een aantal van die havens, als er wat over te vermelden valt.

Zo stond een haven in Haïti in onze ’dienstregeling’: Miragoane. Je moet wel een heel goede kaart hebben om die plaats te kunnen vinden. Nu was de Themis nog geen 100 meter lang en dus niet bepaald een groot schip; tamelijk klein eigenlijk, maar daar aan de kade leek het wel een oceaanreus. Met de lampen in de mast werd ’s avonds het halve dorp verlicht.

In Suriname zijn we niet alleen in Paramaribo geweest (een plaats die iedereen wel op de kaart kan aanwijzen), maar ook in haven(tje)s met fraaie namen als Wageningen, Paranam en Nieuw Nickerie.

Gammel steigertje in Wageningen.

 

 

In Wageningen lagen we aan een gammel steigertje bij een suikerraffinaderij. Zoals de Engelsen het zo mooi kunnen zeggen: right in the middle of nowhere. ’s Avonds, na het eten, ging ik met aan paar lui een eindje wandelen. Het werd al vrij snel donker, (in de tropen duurt de schemering veel korter dan bijvoorbeeld in Nederland) en er waren natuurlijk geen straatlantaarns. Maar we werden wel bijgelicht door honderden vuurvliegjes. In het begin had ik dat helemaal niet door; ik zag wel af en toe een fel vonkje in de struiken langs de weg. Eerst dacht ik nog dat ik het me verbeeldde, maar toen bleek dat iedereen het zag. Wonderlijk mooi, als je zoiets voor het eerst meemaakt.

In Paranam, dat een stukje verder stroomopwaarts ligt, moesten we bauxiet laden voor de V.S. Bauxiet is aluminiumerts. Dat spul is rood en stuift als de p…. Alle patrijspoorten en ramen moesten worden gesloten, en ook werd de ventilatie uitgezet. Binnen de kortste keren was de hele opbouw, die normaal wit is, dan ook roze-rood.

Dat was dus aluminiumerts; in Puerto Ordaz, dat in Venezuela ligt en waarvoor je eerst een heel stuk de Orinocorivier moet opvaren, zouden we ijzererts moeten laden. Dat is niet rood, maar zwart en het stuift niet zo erg. Misschien omdat ijzer zwaarder is dan aluminium?

 

Erts laden in Puerto Ordaz.

 

Het laden ging inderdaad zo snel, dat, als je op de kade stond, het schip kon zien zakken.