Het was niet druk in het Swingcafé. Het was ook pas 21.00 uur, vrij vroeg voor de zaterdagavond. Maar Sigrid moest om half een thuis zijn en wilde die ene avond per maand dat ze uit mocht ten volle benutten. Aafke was er ook al, maar daar had ze niet veel meer aan sinds die New Wave was. Ze hoorde nu bij een groepje zwartgeklede chagrijnig kijkende jongens en meiden. Sigrid moest er niet veel van hebben. Ze wilde juist nergens bij horen. "Hoezo alternatief, die lui zien er allemaal hetzelfde uit", mompelde ze voor zich uit. Ze stond met haar rug tegen een pilaar en nam een slok van haar bier.

Een jongen met slordig zwart haar en een bril viel een beetje tegen haar aan. “Sorry”, grijnste hij.

“Geeft niet, grijnste Sigrid terug.

“Ik ben Terry”, stelde de jongen zich voor.

“Sigrid”, zei ze met een hoofdknik.

“Zeg”, zei Terry, “heb je wat te blowen bij je?”

Dat had Sigrid toevallig. “Ketama. Vind ik het lekkerst”.

“Ochja”, zei Terry. “Kan ermee door.”

“Wat rook jij meestal dan?” vroeg Sigrid nieuwsgierig.

“Meestal weed, is lekkerder he”.

“Oh”, zei Sigrid.

“Maar er gaat niets boven spacecake”. Terry knipoogde naar haar.

“Goed”, zei Sigrid. Ze grijnsde erbij.

“Ik blijf netjes van je af hoor, geen zorgen.”

“Hm”, zei Sigrid.