Over de Turkse connectie

Het verhaal speelt in Leeuwarden en het begint met een aantal venijnige en buitensporig gewelddadige moorden van een soort van jeugdbende. Deze worden vanuit slachtoffer- en daderperspectief beschreven. Dit verhoogt de betrokkenheid, toont de complete zinloosheid en maakt je onderbuikgevoel erg sterk.
Na de eerste moord is het onderzoek al begonnen en dat gaat natuurlijk niet onmiddellijk allemaal goed en er zijn veel losse webdraden. Maar geleidelijk wordt het net steeds strakker om de daders heen getrokken, maar de angst van de bendeleden voor de leider zorgt ervoor dat de politie niet veel verder komt. Pas als een van de bendeleden in het ziekenhuis wordt vermoord door de leider lijkt een doorbraak in het zicht. Maar dan is de dader verdwenen.
Het tweede deel begint met een reis naar Turkije, waar de dader zich hoogstwaarschijnlijk ophoudt. De twee rechercheurs gaan na een valse start toch met deze redelijk
makkelijke opdracht aan de slag, maar worden op onwaarschijnlijke manieren tegengewerkt door de Turkse politie, die uit twee afdelingen bestaat en elkaar de loef af proberen te steken. Onze bendeleider ontpopt zich daar als leider van een internationale crimineel netwerk. Samen met de Turkse politie wordt geprobeerd de leider te arresteren, maar dit mislukt jammerlijk. In Nederland wordt hij in een soort van James-Bond-actie toch opgepakt. En dan volgt een spannende ontknoping, waar ik niets meer van zal onthullen.
Naast het plot van het misdaadgedeelte speelt de verhouding van Erik met zijn compagnon, Sigrid en met zijn vriendin Josephine. Uiteraard is de vriendin niet gelukkig met het feit dat de hoofdpersoon met zijn werk getrouwd is en zijn compagnon Sigrid voelt meer voor hem dan alleen collegiale vriendschap. Genoeg ingredienten voor het heen en weer slingeren van de hoofdpersoon in zijn drukke en langdurige klopjacht.
Het feit dat het verhaal in Leeuwarden vergroot mijn betrokkenheid bij het verhaal. Het is toch verrassend dat er iemand in de Voorstreek staat te urineren in plaats van in de Keizersgracht of laten we zeggen een Noorse rivier die door Oslo loopt. Je ziet dat beeld toch sterker voor je.
Ik noem in dit verband niet voor niets ook een Skandinavisch voorbeeld, want daar deed het verhaal me sterk aan denken. Een met zijn eigen leven worstelende politieman, met de nodige maatschappijkritiek, die ook tegen de bureaucratie van het logge politieapparaat oploopt.
Al met al een onderhoudend verhaal, af en toe met james-bond-achtige elementen, dat ik met veel plezier gelezen heb.

Klik hier voor de recensie op het internet.