|
Nieuw boek over borstkanker "EN DE HONDEN BLAFFEN, mijn strijd tegen borstkanker" door Ingrid Kottmann
(292 blz.)
ISBN: 978 90 77751
Meer informatie en te bestellen door de titel van het boek in te typen op www.uitgeverijeigenboek.nl  
Inhoud site:
- Introductie boek "En de honden blaffen"
- Februari 2008: Ruim twee jaar na de borstkankerdiagnose "Ik ben een berg"
- Oktober 2008: hoe gaat het nu en wat is er gebeurt tussen oktober 2005 (diagnose) en oktober 2008
- Januari 2009; start opleiding bergwandelleidster
- Februari 2009 (engels stukje)
- Maart 2009, overpijnzing "Loslaten en vasthouden"
- April 2009; artikeltje FDA
- April 2009, 4-maandelijkse kankercontrole
- Oktober 2009
- November 2009
- Oktober 2010 - ik ben een "survivor"
- Februari 2012 - alles gaat goed en ben kankervrij.
- Fotos (voor diagnose kanker, tijdens chemo en behandelingen, trouwdag nov 2006 (=6 maanden na laatste chemo), fotos 2008 en 2009
"Dit boek (januari 2008) leest als een trein en grijpt de lezer bij het nekvel:
"EN DE HONDEN BLAFFEN, mijn strijd tegen borstkanker", door Ingrid Kottmann (zelf borstkankerpatiente). Omdat Kottmann zo openlijk nadenkt en schrijft over wat écht telt in het leven, doet het ook andere mensen nadenken over wat belangrijk "lijkt" en wat belangrijk "is". Veel gezonde mensen hebben de neiging om daar weinig of nooit bij stil te staan, ze razen maar door en lopen zichzelf voorbij.
Een boek over borstkanker, wat het is om zelf borstkanker te hebben, wat het met jou en je familie en vrienden doet, maar ook over de kracht van bergen en meren, over liefde en vriendschap, over cultuur- en andere verschillen tussen Nederland en Zwitserland, en nog veel meer. Een zeer intrigerend, aangrijpend, en ook opbeurend boek, samengesteld uit emails, stukken tekst uit gedachten en gevoelens, en gedichten.
(Recensie redactie Belgisch tijdschrift "Leven") Meer informatie en te bestellen door de titel van het boek in te typen op www.uitgeverijeigenboek.nl
Dit boek is ook verkrijgbaar in de bibliotheken in Nederland.
Citaat van de eerste bladzijde uit het boek "En de honden blaffen, mijn strijd tegen borstkanker".
Bij mij is in 2005 borstkanker geconstateerd. Net een paar maanden voor deze diagnose had ik mijn nieuwe – Zwitserse - partner leren kennen. Het jaar dat ik in dit boek beschrijf gaat niet alleen over kanker. Ik ben in dat jaar ook bezig geweest met het zoeken naar een huis in een ander deel van Zwitserland. Ook heb ik in dat jaar voorbereidingen getroffen – tussen de behandelingen door – voor mijn huwelijk. Het gaat ook over mijn integratie in Zwitserland door opeens een Zwitserse partner te hebben, in plaats van een Nederlander. Ik heb operatie, chemo en bestraling moeten hebben. Alles in een taal die niet mijn eigen is. Het gaat over het leren verwoorden van mijn klachten in het Duits. Was het Engels geweest dan was het makkelijker gegaan, want door mijn werk en mijn vele engelstalige vrienden is mijn Engels vloeiend, soms kan ik zelfs mijn gevoelens en gedachten beter in het Engels verwoorden dan in het Nederlands. Er staan in dit boek ook een paar stukken en gedichten in het Engels, omdat ik op dat moment alleen de juiste woorden in het Engels kon vinden voor wat ik wilde zeggen. Ik ben veel in de bergen geweest tijdens de therapiemaanden om energie te tanken die kanker en de zware behandelingen uit me weg zogen. Daar schrijf ik ook over. Over hoe die “bergkracht” overeenkomt met de kracht van een strandwandeling aan de Nederlandse kust. Over de intensiteit van de Zwitserse bergen en meren, de cultuurverschillen tussen Zwitserland en Nederland. Nederlanders die hier bij mij op bezoek komen en hoe die bezoeken zo anders zijn dan de Zwitserse mentaliteit en contacten. Over het Zwitserse en Nederlandse eten. De geografische afstand tussen Zwitserland en Nederland in een moeilijke situatie zoals deze wanneer familie of vrienden die ik al tientallen jaren ken niet zo even langs kunnen wippen voor een praatje of een knuffel. Ik heb vele e-mails en brieven mogen ontvangen die ik niet in dit boek geplaatst heb. De twee redenen hiervoor zijn, ten eerste dat die e-mails en brieven persoonlijk zijn en voor mij bestemd waren, en ten tweede omdat ik de lezer van dit boek zijn eigen reactie of mening wil laten vormen over wat ik geschreven heb. Je bent 41 jaar, woont in Zwitserland sinds tien jaar, en je hebt een goed leven. Weliswaar twee keer gescheiden, maar je bent daar goed doorheen gekomen en misschien wat gehard in de strijd op verschillende niveaus.
Je bent negen jaar geleden geëmigreerd naar Zwitserland omdat je man daar een baan kreeg. Je bent begonnen in Nederland als doktersassistente, wordt daarna verpleegkundige. Tussendoor nog “even” een opleiding tot dierenartsassistente en een studie arbeids- en organisatiepsychologie. Dankzij flink stofbijten, weet je jezelf op te werken tot internationaal projectleider in de farmaceutische industrie. Een carrièreverandering waarbij je klinische studies met nieuwe geneesmiddelen leidt. Je moet eens per maand een paar dagen op reis voor je werk om ziekenhuizen te bezoeken of voor besprekingen omtrent de onderzoeken in allerlei steden in Europa en Amerika. Dit werk is heerlijk voor je ambities, maar niet zo goed voor het huwelijk, dat dan ook na een paar jaar strandt. Je krijgt een nieuwe vriend, maar dat blijkt al gauw een gecompliceerde relatie te zijn met veel narigheid. Vervolgens sta je tien maanden "op het droge", om opeens weer terecht te komen in een heerlijke, ontspannen, verliefde relatie. En dat nog steeds in dat prachtige Zwitserland, omringd door fijne vriendschappen van allerlei nationaliteiten, goede contacten met je familie en een aantal vriendinnen in Nederland, begeerd door een flink aantal mannen vanwege je openheid, je spontaniteit, je lach, je boezem, en je “knakkig” achterwerk (blijkbaar…), veel gezien van de wereld, alles wat je hartje begeert.
En dan sta je je op een zondagmorgen in oktober je lekker in te zepen onder de douche en opeens zit het daar: een knobbeltje in de linkerborst.
Gatver, dat kan toch niet waar zijn? Klaargedoucht naar beneden in mijn blootje en mijn vriend – Urs – vragen of hij even zo gewillig wil zijn om mijn borsten te betasten… nee, geen grapje. Ook hij voelt het meteen; boven in mijn borst, ongeveer vijf tot zes centimeter boven de tepel zit een knobbeltje. Het voelt als ongeveer één centimeter groot aan en het doet pijn als ik erop druk.
Ik had kunnen zeggen of denken dat het wel niets zou zijn, een melkklier die wat opgezwollen is, iets onschuldigs. En er wordt altijd overal gezegd en geschreven dat kwaadaardige knobbeltjes niet pijn doen. Dussss…. Geen zorgen zou je zeggen. Gewoon even nuchter blijven. Maar mijn hele lijf en alles in me schreeuwt “dit is foute boel”!!!
En het is inderdaad foute boel......
Een greep uit een paar gedichten die in het boek staan ....
Jij Jij staat te koken Ik voel me gebroken
Jij lacht je prachtige lach Ik heb alleen maar ontzag
Jij doet zoveel voor mij Dat helpt mij zwemmen in de hete brij
Jij laat me af en toe ook met rust Totdat je me weer uit de chemo-roes kust
Stille Wateren Ik zit hier aan het meer De zon schittert in het water De golfjes kabbelen op en neer Achter mij hoor ik geschater
Rust komt in mij tevoor Schijnt de zon tussen de bergen door De bergen vormen een kom Ik maak de som De natuur heeft de rust en de kracht Waarnaar ik zo smacht Om weer gezond te zijn Zonder kanker en pijn
Het antwoord ligt hier Die deur staat op een kier Het heeft maar een klein zetje nodig En dan is kanker overbodig Kabbelend verdwijnt het hopelijk in diepe gronden Mij achterlatend met rust en helende wonden
Een traan verlaat mijn wang Ik ben niet meer bang
Muisje Weet je wel dat Ingrid weg is uit haar huisje?
Er voor in de plaats Is een bang en onzeker muisje
Loekie
Je ligt hier naast mij Buik-aan-buik Zij-aan-zij Met je grote ogen kijk je me aan Alsof je weet wat ik allemaal moet doorstaan Jij bent lui en ik ben moe En je knipoogt me af en toe liefjes toe Luid spinnen of kopjes geven Je doet zo je best je vrouwtje een beetje troost te geven Klein harig monstertje, wat ben ik blij dat je er bent Ook al ben je een poes Loekie, ’t is net alsof je me kent
StraksZachtjes ontwaak ik Uit mijn lekker-slapen Heerlijk, uitgebreid Eventjes lekker gapen
Ik draai me Nog eventjes weer om Ik sla het warme dekbedje om mijn blote schouders En duik met m’n rug gekromd Weer weg in een diepe roes
In mijn buikholte een spinnende poes Zachtjes zak ik Weg in een lekker-slapen Straks - sta ik wel op maar eventjes nog niet want ik geniet van de lekkere dommelaardij in een roes van dromerij straks - ja, straks -
Gedachten
Soms wil ik dood Weg van die pijn en dat kankergekloot Jij vindt dat een egoÏstische gedachte Maar soms ben ik niet bij machte het licht van duisternis te onderscheiden en kan ik zulke zwarte gedachten niet vermijden Ze komen gewoon af en toe Ik probeer een weg te vinden hoe ik die gedachten met rust kan betrachten
Ik kan dit proces niet met jou delen Want jij bent nog niet aan het helen Jij sluit kanker uit en af Dat heb ik ook geprobeerd Maar dat maakt me bekaf Kanker zal net als alle andere dingen Zich een plaatsje in mijn hart en ziel afdwingen Niet weggestopt in een vergeten hoekje Maar bespreekbaar als een open boekje
Pas dan zullen wij er samen over kunnen praten Zonder dat je mij om zulke gedachten zult haten
Privilege
ik zeg geen dingen die je zou "moeten" voelen
ik sla alleen eenvoudig mijn armen om je heen
alleen die weten wat jij en ik bedoelen
die weten dat ik het uit heel mijn hart meen
het is goed dat je je gevoelens naar me schrijft
ik vind het zelfs fijn dat je dat doet
ik voel hoe alles je nu tot wanhoop drijft
maar ook dat je straks weer vertrouwen ontmoet
ik zeg niet tegen je dat je sterk moet zijn
je kracht is er altijd, dwars door alles heen
ook al voel je je nu bang, kwetsbaar en klein
jouw kracht laat jou nooit echt alleen
het leven is een privilege, wellicht is dat waar
we hebben het gekregen, niet gekozen
we genieten er beiden van, zonder en met elkaar
maar soms gaat het over doornen in plaats van over rozen
nu jij jouw doornen voelt wil je schreeuwen, huilen
gooi het er maar uit, zuiver je hart en geest
en ook al kan je lijfelijk niet bij mij schuilen
ik ben je nog nooit zo nabij geweest
kom dus maar even in mijn verre armen
huil maar, schuil maar, je hoeft nu niet sterk te zijn
het kleine meisje in jou wil ik zachtjes omarmen
samen met jou verjaag ik de doornenpijn
 Divers: Mijn site betreffende wandelingen die organiseer in de Zwitserse bergen:
|
