"hey dergisi ile ilgili bir şeyler yazar mısın? diye sormuş sevgili nurcan sabur... vaktim olsa yıllarca yazdığım hey için elbette yazarım! ama 25 yılımı verdiğim hey le ilgili yazacaklarım buraya sığmaz ki! söz; yakında bir şeyler yazacağım. ama önce şunu belirteyim; yılbaşından sonra yeni bir kitabım çıkıyor: bir best offf... çeksem diye. içinde 1970 li yıllarda manço lar, karaca lar, akbayram lar, selda lar, livaneliler ve onlarcası ile yaptığım röportajlar var! kitabın röportaj aralarında da 30 yıllık anılarım! okursunuz değil mi?.. okursunuz okursunuz... levent spor ayakkabı rumuzuyla yazan bir arkadaş bir ara hey resimli donlar vermişti diye yazmış. doğru! bir yılbaşı özel sayısında kırmızı kadın iç çamaşırları vermiştik! üstelik yılbaşının anlam ve önemi nedeniyle kırmızı kırmızı iç çamaşırları! o zamanlar cağaloğlu ndaydık. hiç unutmuyorum, bir hanım okur elinde genç kızların giyebileceği ölçüde bir külotla servise dalmış ve sormuştu: bu donların bana göre olanı yok mu? ... yoktu; çünkü bu hanım okurumuz akrep nalan ın ölçülerinde bir okurdu! hey i hatırlayan hatırlamayan herkesi öpüyorum! not: önümüz yılbaşı; sevdiğinize kırmızı don almayı unutmayın ama ölçülerini şaşırmayın!"

hulusi tunca
hey ve hey girl dergilerinin genel yayın sorumlusu
( 12.12.2004 )

*************************************************

CAN DÜNDAR'DAN

"Epeyce zaman sonra o ışıklı kutunun içine daldım. Oğlum önce burnunu dayayıp camına bana baktı, sonra arkasına dolaşıp babasını aradı. 1973'de Batur'un jetleri öyle bir uçtu ki tepemizden, ev yıkılıyor sandım...Meğer o hiçbir şeymiş. Bir yıl sonra Ayvalık'ta tatil yaptığımız kampta "Savaş" alarmı verildi. Tanklar gelirken, insanların arabalara doluşup nasıl kaçtıklarını gördüm. Ürktüm. Doğan Kardeş'ten Hey dergisine, Neşet Ertaş'tan Demis Roussos'a geçmiştim." KAYNAK Gençliğimin dergisiyle maziye yolculuk Can DÜNDAR

*************************************************

2000 LER BÖYLE Mİ OLACAKTI    ?

Bir  müzik severin son  yirmi yıla ait düşünceleri ;

80’ LERDE : Müzik dinlemek bir ‘eylem’ di.

2000’   LERDE :Müzik dinlemek sadece bir ‘ses’ oldu.

80’ LERDE :Bir yapıtı plaktan kasete aktartmak için 3-4 kez plakçının yolu aşındırılırdı.

2000’ LERDE : Dijital ortamlarda tüm yapıtı birkaç saniyede indirilir oldu.

80’ LERDE: Bir yapıt baştan sona dinlenir, kapağı okunur ve yorumda bulunulurdu.

2000’ LERDE: Değil bir yapıtı, bir şarkıyı bile baştan sona dinlemek zaman kaybı olarak görüldü. Sadece belli bir bölümü (genelde nakaratı)  dillerde dolaşır oldu.

80’ LERDE : O yapıta emek veren besteci, söz yazarı, aranjör, plak firması devamlı gündemdeydi.

2000’ LERDE : O şarkıyı söyleyen bile kimsenin umurunda olmaz oldu. Müzik sadece bir ‘ses’ oldu.

80’LERDE : Sevilen bir şarkının sözlerini kaseti  durdura, durdura kaleme alıp, bitince bir ‘ohh!’ çekmek vardı.

2000’ LERDE : İnternetten  ‘iki tıkla’ bir sanatçının tüm şarkı sözlerine ulaşmak olanaklı oldu.

80’ LERDE : Müzik dinlemek için bir set,  kolonlar, amfiler, plaklar olmazsa olmazdı.

2000’ LERDE : Cep telefonlarında, MP3lerde müzik adeta bir ‘çerez’ oldu.

80’ LERDE : Plaklar, kasetler itinayla alınır, korunur,saklanır, müziğe olan saygıyla arşiv yapılırdı. Yeni bir yapıt eklenince havalara uçulurdu.

2000’ LERDE : Bir bina dolusu arşivi kibrit kutusu büyüklüğünde bir cihaza sığdırma olanağı doğdu. Müzikte ‘nitelik’ değil, ‘nicelik’ geçerli oldu.

80’ LERDE : Şarkılar hayatı etkiler, hüzün, coşku, sevinç şarkılarla birlikte yaşanırdı.

2000’ LERDE : Şarkılar yaşamın gerisinde ve fonda kalır oldu.

80’ LERDE : Teknoloji gelişmemişti ama, duygular gelişmişti. 2 kanallı stüdyolarda doldurulan yapıtlarda bir samimiyet, doğallık ve naiflik vardı.

2000’ LERDE : Teknoloji gelişti, duygular yok oldu.’cıs tak’ müzik en çok dinlenen tür oldu.

80’ LERDE : Müzik gerçekten ‘dinlenilen’ bir şeydi. İnsanlar özel olarak müzik dinlemeye zaman ayırırlardı.

2000’ LERDE : Müzik dinlenen değil, ‘duyulan’ bir şey oldu. Zorlu yaşam hengamesinde ayak üstü tüketilen bir ‘ses’ oldu.

 Evet…80’lerdeki  müzikseverlerden biri olarak  şunu söyleyebilirim ki;‘O dönemde çok mutluyduk. Çünkü samimi, dürüst, naif sanatçıların aynı özellikteki şarkıları bize sürekli gülümserdi…Ve o dönemde zaman, zaman 2000’leri düşünürdük…’Acaba nasıl setler çıkacak ? Amfiler kaç watt olacak ?  v.b. ‘ umutla düşünürdük. Ancak, işin gerçeği 2000’leri hiç böyle hayal etmemiştik. Teknolojinin duyguyu böylesine mağlup edeceğini nereden bilebilirdik ki ??? Ahmet Yılmaz...     

HEY OKURLARINDAN...

*hey dergisi sayesinde tanıştığımız bir sürü mektup arkadaşlarımızın olması. *odamın tüm duvarlarını duvar kağıdı gibi saran posterleri
*yabancı müzik dinleme alışkanlığı ve sevgisini edindiğim en önemli kaynak *posterlerin dışında verdiği şarkıcılara ait kartpostallar
*bu kartpostaları bayramlarda arkadaşlara bayram kartı olarak yollama keyfi *ve tabiki şu anda hey dergisi dendiğinde o yıllara dönüp ilk aşkları hatırlatan yıllar ve yüzüdeki kocaman bir tebessüm...

Diğer Hey okurlarının düşünceleri için burayı ziyaret ediniz.