Do Was

To tu jest miejsce, gdzie możecie zaprezentować swoją twórczość.
Oczywiście muszą to być WASZE OSOBISTE "pieces of art".
Drodzy wrażliwi, twórczy dwubiegunowcy!
Podzielcie się swoim sposobem patrzenia na życie i świat.

Piece of Art

Poezja  

Prapti

listopad

oto próbuję wymyśleć wiersz inspirowany
czymś, czego nie potrafię nazwać:
stojąc na skraju małego placu
w bardzo dużym mieście.

taki tłum, a nikt się nie potrąca. tak może wyglądać
niebo. albo raczej piekło. nawet liście
usuwają się spod stóp. a są to liście
z moich ulubionych drzew.

tyle lat nauki i nie wiem, jak się pisze
po angielsku "platan". nagle zapominam, jak
po francusku skłamać "pomyliłeś się, stary, dzisiaj
nie mam urodzin".

mogłabym, ostatecznie, z prawidłowym akcentem
poprosić o papierosy w sklepie w china town.
ale na co mi takie,
których nazwy i tak nie umiem przeczytać.

wszystkie pieniądze, które zabrałam
ze sobą do miasta, coraz cieplejsze
plączą się po kieszeniach: wkrótce znikną
w jednej z czarnych dziur.

przeszłam dziś wszystkie księgarnie wzdłuż
charing cross i nie znalazłam nic,
czego mogłabym nie znaleźć jutro
albo gdzieś indziej.

i to jest właśnie to: czego nie pojmuję, a tak bardzo chciałam
zapisać słowami

( ukryć )

niska rozdzielczość

 dla Kamasoko

popiół i rdzawy pył sypiące się znikąd
podpowiedziały tę jesień drzewom.
wcześniej niż ktokolwiek
mógłby się spodziewać. wcześniej
niż nastąpił wybuch. 

utrwalam dla ciebie swoje zbliżenia
z zamarłą naturą
w najniższej rozdzielczości.
czy mogłabym lepiej oddać 
rzeczywistość: to, co nas łączy
jak drewniana kładka 
przerzucona przez tory; jak fabryka,
która we śnie jest katedrą.

Łatwość przenikania 

Na przystanku zwinięci w pleśń,
znużeni; ze śladami ranek na czołach,
do których przyklejone
strzępy złego snu

Nasze oddechy dobrze widoczne
łączą się pod wiatką

(z ulicy powstaje mgła)