Dit is het verslag dat ik geschreven heb voor een hollandse actie-steun-groep die hondenasielen in turkije steunt zij hebben mij gevraagd dit asiel eens te komen bezoeken.
Op vrijdag 25 augustus 2006, na maanden van zagen bij mijn echtgenoot, ben ik eindelijk in het asiel van Ornekköy geraakt. Het ging als volgt:
We verlaten hier onze zaak, omstreeks 18.30 en vertrekken richting Karsiyaka. We moesten maar één klant bezoeken. We vertrekken bij die klant, en ik vroeg waar we nu naartoe gingen. “Uckuyular” antwoordt Galip me. Uckuyalar ligt in onze kant van Izmir. Dus vroeg ik of we niet eens langs Ornekköy konden gaan. Eindelijk stemde hij toe, en we nemen de eerste afrit, richting Ornekköy. We vragen de richting, 2-3km rechtdoor zegt een man. Een beetje verder, vragen we het weer. “Naast het werf van de gemeente, het staat aangeduid (de werf).” Dus wij rijden door. Gedurende dit hele traject, stonden de tranen mij nader dan het lachen. Ik wist niet wat ik mezelf aan het aandoen was. Ik wist niet wat me daar te wachten stond. Ik moest mezelf trachten te kalmeren, en proberen aan andere dingen te denken, wat echter niet goed lukte.
We slaan de baan naar de werf in. Ik wist het direct. We zaten goed. Rechts, op een braakliggend terrein, lagen een paar honden, en ik had er al een hele tijd geen gezien. We rijden door en komen terecht bij de Gemeentelijke Dierenartsen, of iets in die aard. Ik kan het niet zo goed vertalen. Er stond “Belediye Veterinerlik Müdürlügü”. Belediye staat voor gemeente, müdür staat voor direkteur, of iets in die aard, dus je zal wel snappen wat het ongeveer wilt zeggen. We vragen daar de weg, en zij zenden ons een eindje terug. We rijden de vuilnisbelt op, ja… je leest het goed, de vuilnisbelt! De mannen die er werkten, zeiden dat we nog een stukje over de belt moesten, en we er dan recht op uit gingen komen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar jongens, wat stonk het er…
We worden onthaald door een hele bende vrolijke en lieve honden, en het natuurlijk daarbij horende geblaf. Ik kon m’n helm (we waren met de motor) niet snel genoeg afzetten. Mn bril viel hierbij zelfs op de grond.
Ik haal mijn fototoestel uit, en begin foto’s te trekken. Van Celal abi nog geen spoor te bespeuren. Het terrein ziet er groot uit, en eigenlijk, naarvenant de omstandigheden, ook heel proper. Ik trek foto’s, ik streel hondjes, ik zet de op-mij-klimmende katten terug op de grond. Ik zeg een kordate “nee” tegen de pup die constant in mn kuiten en mn broek bijt. Hehe. Ik bekijk de hondjes en poesjes zo veel mogelijk. Sommigen zien er sterk en goed en gezond uit. Anderen zijn zwak, ziek, en zouden een verlossend spuitje wel kunnen gebruiken, hoe hard dit ook mag klinken. Hondengevechten breken uit. Er zitten een paar rashonden tussen. Een Duitse Herder en een Rottweiler zijn me direct opgevallen.
Sommige kattejonkjes zijn het speelgoed van de nog opgroeiende pups. Ik zag een kitten, waarvan één pup haar bij een oor vasthad, en een andere pup had haar bij haar staart of pootje vast. Uiteindelijk heeft ze zich toch verlost uit die greep. Hetzelfde gebeurde even later, maar dan was een pup het slachtoffer van twee pups.
We zijn er ondertussen zeker al 5 minuten, maar van Celal abi nog geen spoor. Tot we achteraan véél geblaf horen. En daar zie ik de wittekop van Celal abi. “Dat is’m” zeg ik tegen Galip.
We wachten, en wandelen hem stilletjes tegemoet, nog altijd gevolgd door wild enthousiaste hondjes. Celal was in’t begin niet echt vriendelijk, en wuifde ons weg. “ik heb al genoeg mensen over de vloer gehad die wouden helpen, maar ik zie nooit iemand terug, noch zie ik hulp”. We houden vol, en krijgen uiteindelijk zijn medewerking en rondleiding door het asiel.
De gemeente helpt weinig. Elke dag van de week leveren ze eten. Maar niet in’t weekend of officiële vakantieperiodes. Dus maar 5 dagen per week, behalve tijdens de bayram (vakantie). Materiaal krijgt hij ook niet. Er staan een stuk of 10 containers, en achteraan grote rioolpijnen. Hetgeen hij staan heeft van zetels en matrassen, heeft hij eigenhandig van de vuilnisbelt, naar het asiel gesleurd. De gemeente heeft 4 dierenartsen, maar stuurt geen enkele dierenarts.
Celal gaat met de honden zelf naar de dierenarts, voor zover het in zijn financiële situatie mogelijk is. Hij had een openstaande factuur van 2500 YTL. 2000 YTL heeft hij al betaald, dus zit nu nog met een overschotje van 500 YTL.
Celal is eerlijk tegen ons. Hij is een gepensioneerd militair, en heeft nu een pensioen van 1200 YTL, wat onvoldoende is, voor de bende honden en katten die hij daar heeft zitten. 700 à 750 koppen, beweert hij. Geld wil hij niet, maar wel materiaal. Materiaal om de katten en honden een deftige bescherming tegen de regen te geven. Een coöpererende dierenarts heeft hij ook nodig, want de honden en katten moeten gesteriliseerd worden, zodat ze niet meer kunnen jongen. Goh… wat een opluchting dat hij daar zelf over begon. Het gaf een goed gevoel te weten dat hij daar ook achter staat, en er het nut van inziet.
Dan praten we wat over jullie organisatie. Hij vertrouwt jullie niet echt, noch ons, want hij heeft op dat vlak dus al heel wat slechte ervaringen. Ik spreek over Göcek, en Istanbul. Dat jullie stickers en handdoeken verkopen voor de buitenlandse dierenasielen. Dat jullie soms wel materiaal meebrengen, zoals dekens, manden, handdoeken, speelgoed, … Ik zei ook dat jullie soms een paar honden meenemen naar Nederland/Duitsland/België, om daar een adoptiegezin voor ze te vinden. Daar kwam een resolute “nee” op. “Ze nemen hier de honden, en verkopen ze door aan chinese restaurants!! Dat wil ik niet!!” Ik heb hem dan kunnen overtuigen dat jullie niet van dat soort waren. Dat ik genoeg mensen kende, die een hond via jullie hebben. Toen bedaarde hij weer een beetje.
Ik twijfel ondertussen sterk, aan de beweringen van een klant. Hij beweerde dus dat Celal geld kreeg van de gemeente, maar het zelf in zn zak steekt. Mocht dit zo zijn, zou hij niet zeggen dat hij 1200 YTL pensioen krijgt, maar de gebruikelijke 400 à 500 YTL.
Ik hoop dat dit voor jullie voldoende is. Ik had meer kunnen vragen/zien… maar was zodanig van de kaart geveegd door al die honden en poezen, dat mijn hersentjes niet echt meer goed werkten, en ik alles aan Galip overgelaten heb. Misschien, als jullie dit zien zitten, en dit asiel eventueel zouden willen/kunnen steunen (wat ik uit de grond van mijn hart hoop), kunnen jullie ook eens afkomen om het met jullie eigen ogen te zien. Ten slotte hebben jullie hier meer ervaring in, dan ik. Natuurlijk komen wij met jullie mee. Wij hebben een auto, en jullie zijn bij ons van harte welkom.
Jammergenoeg kon deze actiegroep dit asiel niet steunen waardoor ik zelf in gang ben geschoten. Dankzij de vele mensen die reeds gedonneerd hebben en Stefany en Chris die een wandeltocht organiseren, hoop ik de dieren in dit asiel een iets beter leven te kunnen geven.
Meer weten over de wandeltocht op 10 juni 2007 : http://www.snuffeltocht.tk
Dan volgen nu de foto's.
Ons welkomstcommitee.
De ingang.
Twee honden in ruzie.
Een blik naar het midden van het asiel.
Puppies.
Vechtersbaasjes.
Deze hond had een huidziekte op zn snoet.
Een hond die ooit een gebroken poot had en die niet verzorgd geweest is.
Het centrale gedeelte.
Een terugblik naar de ingang.
Het centrale gedeelte.
Celal geeft het eten in deze greppels.
Het achterstuk van het asiel.
Terugblik naar het middenstuk.
Een magere duitse herder.
Terugblik naar het middenstuk.
De gemeente had een paar containers geleverd.
Celal vulde die met zetels en matrassen die op de vuilnisbelt gedeponneerd werden.
Achter de containers, lagen er rioolpijpen.
Pupjes schuilden tussen de pijpen.
Het eten, geleverd door de gemeente : macaroni.
Een graatmagere hond. Ik vraag mij af of hij nog leeft. :(
Vroeger was het asiel met deze omheining omheind. Op een dag is de gemeente alles komen platsmijten.
Een kleine schuilplaats voor de poesjes.
We zijn terug "uit" het asiel, en kijken achterom. Het is niet echt duidelijk, maar er zijn veel oplichtende oogjes door de flits.
De vuilnisbelt.
Om naar het verslag van het tweede bezoek te gaan, klik je hier
