Michał wiedział o morderstwie dokonanym przez brata. Teraz musiał mu jakoś pomóc. Ale znowu czuł się taki bezsilny... Jak bowiem cofnąć odebrane życie? Jak dotrzeć do emocji żyjących wyłącznie na odlotach? Brat mówił coraz częściej o samobójstwie. W nadziei na znalezienie ulgi zgłosił się na policję i przyznał się do popełnionego morderstwa. Po trzech latach od zajścia wydawało się, że w końcu znajdzie spokój sumienia. Nie znalazł. Znaleziono jego — wiszącego na kracie „pod celą”.

Michał załamał się i zaczął ćpać. Nie uratował rodzeństwa od pedofila, nie uratował brata od narkotyków i wyrzutów sumienia, nie uratował nawet samego siebie. Wkrótce zmarła także jego matka. To był najgorszy cios — jej też nie uratował. Michał żył teraz jednym celem — zemścić się na ojczymie. Na co dzień zaś szukał śmierci. Naćpany amfetaminą wchodził z kolegami na kilkupiętrowe bloki, brali rozpęd i skakali z dachu na wysokie świerki, starając się złapać czubek drzewa lub je objąć, by potem zsunąć się po gałęziach na ziemię. „To był taki test, by zobaczyć, który z nas wymięknie” — mówił. On był przecież twardzielem i ze wszystkim świetnie sobie radził. Michał zaczął jednak kraść i śladami brata wjechał do kryminału.

Na terapię u nas trafił z innej terapii, bo „dla jego bezpieczeństwa” zmieniono mu miejsce osadzenia. Przyjechał na oddział z „ciężkimi wyrzutami sumienia, nienawiścią do siebie i chęcią zemsty na ojczymie”. Zdrowienie nie wchodziło w rachubę — przeszkadzałoby mu to tylko w realizacji jego celów. Jednak gdzieś wewnątrz siebie, gdzieś na dnie duszy pragnął uwolnienia. Podejmował rozmowy. Trudne rozmowy, podobne do tej, jaką Jezus odbył z Samarytanką przy studni. Powoli węzeł gordyjski zaczął się rozwiązywać. Michał po raz pierwszy od wielu miesięcy zaczął płakać. To był początek czegoś dobrego — wypłukiwał się z toksyn duszy. Potem nadszedł termin zakończenia terapii. Michał stanął przed nową drogą. Postanowił przebaczyć sobie, ojczymowi i bratu. Przebaczyć, a nie usprawiedliwić. Wielkie zadanie… Wielka satysfakcja. Droga wyboru wciąż stoi przed nim otwarta. Zresztą jak przed każdym z nas. Nieważne, przez co przeszedłeś. Ważne, jakich wyborów dokonałeś…

Krzysztof Kudzia