|
Het nieuwste nieuws staat bovenaan:
Eind januari 2012 is Anna Scheiffler - verloskundige - in Mota aan de slag. Hieronder een door haar gemaakt verslag. In februari 2012 is ook Adriënne Blankhart als gynaecoloog het team komen versterken in Mota. Lees hieronder hun ontwikkelingen.
30 maart 2012
Nieuws uit Mota! Vandaag realiseerde ik me, dat ik al wekenlang niets van me heb laten horen. Dus vlak voor dat Dr. Adrienne en ik vertrekken en de taken overdragen aan Dr. Dave en zijn vrouw (verloskundige) uit Nieuw-Zeeland, wil ik nog even vertellen, hoe de afgelopen weken zijn verlopen. Een tijdlang hadden we erg veel bevallingen, en ben ik aan bijna niets anders toe gekomen. Nu is het wat rustiger, maar we hadden wel heel wat keizersneden in een paar dagen, omwille van alle mogelijke redenen. Gelukkig hebben alle moeders het overleefd en is er maar een kindje overleden. Deze week kwam een Mevrouw terug, die 3 weken geleden spontaan bevallen was van een drieling, bij ca. 8 maanden zwangerschap. De kindjes waren 1,3 kilo, 1,7 kilo en 1,9 kilo. Eentje was ondertussen overleden. De andere twee doen het prima. Hun oma ging hun wassen in een kommetje. Een prachtig gezicht, waarbij ik moest denken aan onze intensive care afdelingen, waar de kindjes in couveuses liggen, sondevoeding krijgen en pas na een aantal weken überhaupt een badje krijgen. Zo een groot verschil tussen hier en onze westerse landen. Hier overleven alleen de heel sterke kinderen die deze omstandigheden aankunnen, hoe klein ze ook zijn. De moeder zelf had al voor de bevalling een hele boel kettingen omhangen met leren zakjes en kraaltjes. Ze vertelde dat die een soort amuletten waren, die haar voor bloedingen moesten beschermen. Nou, direct na de bevalling heeft ze al heel veel bloed verloren. En deze keer kwam ze omdat ze weer aan het bloeden was. Er bleek nog wat weefsel te zijn achtergebleven na de bevalling en tijdens het “schoonmaken” van de baarmoeder begon ze weer te vloeien en heeft ze nog een liter bloed verloren. Haar bloedwaardes zijn zo slecht dat ze eigenlijk een bloedtransfusie nodig zou hebben, maar zoiets hebben we hier niet. Dus krijgt ze staalpillen en gaat ze weer naar huis. En het blijft hopen, dat dit genoeg is; en dat haar borstvoeding er niet onder lijdt, wat ik me eigenlijk niet anders kan voorstellen. Tevens hebben we zorgen omtrent een pas bevallen moeder, die een erge infectie heeft doorgemaakt, en waarvan we vermoeden dat haar nieren niet meer goed werken. We kunnen hier geen nierfuncties testen, en voor dialyse zou ze naar Addis Abeba moeten. Iets wat voor de mensen hier amper haalbaar is. Zo hebben we altijd wel onze grote en kleine zorgen, maar soms worden ook gezonde kindjes geboren, waar we al verwachtten, dat de kleine het niet zou halen. Of een moeder herstelt van een eclamptische aanval, waar we dachten, dat ze blijvende hersenschade aan zou overhouden. Dat geeft elke keer weer moed om door te gaan. Helaas zijn er qua projecten veel minder dingen van de grond gekomen, dan ik had gehoopt. Ondanks herhaaldelijk navragen, heb ik nog steeds niet de schattingen voor materiaalgebruik voor het herstellen van de watervoorziening in het ziekenhuis. Terwijl ik in de stad wel iemand heb gevonden die daarmee een offerte voor het herstel met flexibele PVC leidingen zou kunnen maken. En wat betreft reparatie van materiaal en afvoeren van kapot materiaal ben ik ook nog niet heel veel verder. De aanvragen liggen nu bij de desbetreffende commissies, maar het zou best nog kunnen duren. Vergaderen werkt in Ethiopië even goed als bij ons in Nederland. Maar ik ben positief wat betreft het invullen van dossiers en het uitvragen van de anamnese. Niet zo goed als bij ons, maar beter dan eerst. Ik hoop dat mijn opvolgster, een verloskundige uit Nieuw-Zeeland ermee door gaat. De tekorten aan verloskundig personeel zijn nog steeds niet opgevuld. Maar we blijven positief dat dit nu wel binnen 2 weken goed zal komen, nadat de directeur van het ziekenhuis is gaan praten met het Health Bureau in Bahar Dar. En ik heb nu mensen gevonden die ons van maandverbanden en onderbroeken kunnen voorzien voor het maandverbandenproject, maar het omzetten ervan zal ook in handen van mijn opvolgster komen te liggen. In Ethiopië hebben we een spreekwoord dat zegt: “Slowly, slowly, an egg learns to walk.” Dus probier ik het eitje soms een duwtje te geven, dat het wat sneller leert, maar het blijft trger dan we van thuis zijn gewend. Beste groeten uit Ethiopië en bedankt voor alle interesse en alle steun aan ons project. Anna 29 februari 2012
Nieuws uit Mota!
Inmiddels ben ik al weer 3 weken in Mota. Sinds het weekeinde zijn we eindelijk weer met alle verloskundigen, 5 op dit moment. De 1,5 week ervoor waren we met ons drieën, in verband met ziekteverlof, bijscholingen en masterstudies. De twee Ethiopische verloskundigen hebben letterlijk bijna 2 weken dag en nacht gewerkt. En we hebben een aantal erg drukke dagen gehad. Maar nu keert de rust langzaam aan weer terug. Ik hoop dus ook, dat ik nu weer meer tijd heb om andere dingen te regelen, zoals het bijvoorbeeld het maandverbandenproject en de watervoorzieningen voor het ziekenhuis. Maar de administratieve molens hier werken iets trager dan in Nederland. Dus het zou zomaar wat langer kunnen duren dan ik had voorzien. Op dit moment houd ik me vooral bezig met de documentatie en registratie op de afdeling, dat wil zeggen, dat ik probeer een oog te houden op het invullen van de dossiers, want dit gebeurt maar uitermate beperkt en daar zijn ook gynaecologen en verloskundigen eerder tegenaan gelopen in spoedgevallen. Er is veel geduld voor nodig en het continu erop wijzen dat het een of ander nog moet worden genoteerd. Verder hoop ik dat de hoofdverloskundige en ik morgen eindelijk eraan toe komen te inventariseren wat kapot is, welke dingen nog wel kunnen worden gerepareerd en wie dat zou kunnen doen. Er is hier in het ziekenhuis namelijk niemand die onderhoud doet van dingen als rolstoelen of elektrisch medisch apparatuur. Dus moeten we uitzoeken waar reparatie wel mogelijk is. En tussendoor worden natuurlijk nog steeds een hele boel baby’s geboren. Eergisteren zijn we in de middag naar de afdeling geweest, om “eventjes” een vrouw te onderzoeken. Drie uur en vier bevallingen later waren we weer terug bij onze lunch. Geen een van de bevallingen verliep voorspoedig, maar uiteindelijk zijn alle 4 de moeders en de baby’s gezond en wel. Vrijdag hadden dr. David en ik ook eindelijk tijd (en na enig heen en weer ook het vervoer) om naar een Health Centre te gaan en daar een bijscholing te verzorgen. Mertule Maryam ligt ongeveer 1,5 uur reistijd van Mota vandaan. We krijgen regelmatig barende vrouwen vanuit Mertule Maryam doorverwezen, die er erg slecht aan toe zijn. Want als een vrouw bijvoorbeeld na vele uren persen thuis daar in het Health Centre aankomt en het is dan midden in de nacht, dan kan ze pas in de ochtend aan haar tocht naar Mota beginnen en voordat ze bij ons aankomt, is het al te laat voor de baby en houdt zij dan vaak een fistel over aan de bevalling. Dit willen we dus graag voorkomen. Onze hoop is, dat door de bijscholing minder vrouwen doorverwezen moeten worden en dus veel leed kan worden voorkomen. Het personeel daar was erg gemotiveerd om te leren. En ze gingen het nieuw geleerde ook meteen weer verder vertellen aan andere collega’s. Zo kon in de korte uren een hele groep medisch personeel heel veel leren. Hopelijk kunnen de zwangere en barende vrouwen er de vruchten van plukken. Volgende week zal Dr. David vertrekken en komt Dr. Adrienne naar ons toe. En een van de doctoren hier van het ziekenhuis is ermee bezig nieuwe verloskundigen aan te trekken. Er staan dus wat veranderingen op ons te wachten en het blijft spannend. Dr. David zal voor zijn vertrek nog een gesprek hebben met de Minister voor Gezondheid van Ethiopië. We zijn daarom ook heel erg benieuwd of hij het een en ander kan betekenen. Het blijft afwachten, maar er zijn al veel dingen verbeterd en we hopen dat het zo verder gaat. Daarom ook van harte bedankt voor uw aandacht voor ons project. Groeten uit Mota, Sister Anna, verloskundige"
Roos Ament is begin april 2011 enkele weken naar Mota gegaan om de veranderingen in het laatste jaar in kaart te brengen. Een heel positief bericht is dat de moedersterfte er met 80% gedaald is. Het aantal bevallingen in het ziekenhuis is om het drievoudige gestegen. Er wordt ook veel gebruik gemaakt van het echo apparaat. Helaas is er echter ook nog veel werk aan de winkel. Het blijkt toch ook een moeizaam en langdurig proces om het gestructureerde werken met overdrachten en protocollen goed ingevoerd te krijgen. Maar we laten de moed niet zakken en zetten ons voor 100% in om de personele bezetting rond te krijgen. Doet u mee?
Ook Daphne is op 18 december weer naar Nederland teruggekomen. Bijna 4 maanden heeft zij al haar tijd en energie in de verloskundige zorg in Mota gestoken. Er is veel geld ingezameld en met alle inzet hebben we echt een verschil kunnen maken voor de bevolking in Mota.
Arend Roukema en zijn vrouw Syta zijn op 24 september 2010 aangekomen in Mota, en hebben nu met Daphne samen het stokje overgenomen. Eind oktober komt een Australische gynaecoloog, David Knox, voor een jaar naar Mota.
Marianne is weer thuis. Zij heeft heel enthousiast en gepassioneerd in Mota gewerkt, en vond het moeilijk om te vertrekken. Daphne Leeffers is goed aangekomen, en inmiddels al helemaal ingewerkt en hard aan de slag. Arend Roukema zal Frits per 26 september op gaan volgen. In de aankomende week kan met uw giften een simpel echo apparaat aangeschaft worden voor betere verloskundige zorg in Mota en wijde omgeving.
Frits en Annemarie Blacquiere en Marianne Stelwagen zijn op 8 juli 2010 goed aangekomen in Mota.
Roos en Hans zijn weer gezond en tevreden terug in Nederland. Ze hebben heel veel goed werk kunnen doen.
Op 20 juni 2010 zijn Hans Doornbos en Roos Ament begonnen in het ziekenhuis in Mota. Ze kregen een warm onthaal van de bevolking en het ziekenhuis. Ze konden meteen aan de slag in de verloskamers en al snel werd de eerste baby gezond en wel geboren.
|
|
|
 |
Nieuws over Mota |