VOOR CARLA

 

 

 

 

 

Mijn Vriend,

 

 

Vaak zit ik stil te denken aan die dagen

Zo lang geleden, dat je bij me was.

Dan hoor ik weer je stem onze song voordragen,

Als ik je glimlach zie, op ’n foto achter glas.

Nu is er nog het klagen van de wind door de bomen.

Van ’t kille natte zilte gras boven  je eenzaam graf.

Mijn vriend is van mij heen, en daarom treurt mijn hart.

Nooit zullen wij weer twisten, over ’t menselijk geweten,

Of onze stemmen samen in een vrolijk lied.

Want een is maar de helft van twee profeten.

En als de tenor zwijgt, zinkt ook de bas in ’t niet.

Nooit zal zij mij meer leren, tot haar standpunt lichtelijk bekeren.

Mij omver redeneren, want haar stem is verstard.

Ons gesprek klinkt verloren, zij kan mij niet meer horen.

Mijn vriend is van mij heen, en daarom treurt mijn hart…

 

 

                           Erick Wessels

Hengelo, 11 juli 2001.