Η πορεία του επίσημου Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών κυριαρχείται την τελευταία περίοδο από ένα πνεύμα ευφορείας και αισιοδοξίας ότι εκπληρώνει αισίως την αποστολή του οδεύοντας στην επίτευξη του τελικού στόχου του, την «ένωση των εκκλησιών».

Ολοένα και πληθαίνουν οι αναφορές, από τα πλέον επίσημα χείλη, στην «κοινή αποστολική πίστη» με τους Ρωμαιοκαθολικούς και την εξάλειψη των δογματικών μας διαφορών.

Η αμοιβαιότητα, η συμπόρευση, ο αλληλοσεβασμός, ο εκατέρωθεν εμπλουτισμός, η κοινή πορεία των «αδελφών εκκλησιών» δηλώνεται με κάθε επισημότητα και προς πάσα κατεύθυνση.

Ειδικότερα μάλιστα μετά την συμφωνία στο Κείμενο της Ραβέννας (2007) και εν όψει της νέας, ενδέκατης Συνόδου της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου στην Κύπρο τον προσεχή Οκτώβριο, κυριαρχεί και προβάλλεται η άποψη πως το ζήτημα του παπικού πρωτείου είναι το μόνο εκκρεμές σημείο μεταξύ των δύο «εκκλησιών» και γι’ αυτό και περί αυτού μόνον συζητούμε.

Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, Ιεροί Κανόνες, πατερική και δογματική διδασκαλία, ορθόδοξη εκκλησιολογική και δογματική συνείδηση, εκκλησιαστική ιστορία και παράδοση παραθεωρούνται, απορρίπτονται και εκτοπίζονται εν μια ριπή. Ακόμη και τα αυτονόητα καταργούνται.

Αυτά τα αυτονόητα θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε,«επόμενοι τοις αγίοις πατράσι», καθώς θα στηριχθούμε αποκλειστικά και μόνο σ’ αυτούς, χωρίς να εκφέρουμε αυθαίρετες προσωπικές εκτιμήσεις και απόψεις. Η αντιπαραβολή και μόνο της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων με τις θέσεις των ετεροδόξων και των οικουμενιστών αρκεί, ώστε αβίαστα να προκύψει η αλήθεια.