Από μικρός ο κινηματογράφος αποτελούσε πάθος για μένα και, έχοντας συνειδητοποιήσει τη δύναμη του καλού κινηματογράφου να αλλάξει τα πιστεύω στη ζωή μου και να με κάνει να βλέπω τα πράγματα από διαφορετική γωνία, ήταν όνειρο μου να γίνω σκηνοθέτης. Σκηνοθέτης τελικά δεν έγινα, αλλά εξακολουθώ να παρακολουθώ και να "ζω" το καλό σινεμά. Αναφέρομαι στο σινεμά ως Τέχνη (ικανό να μας ανυψώσει πνευματικά) και όχι ως μέσο διασκέδασης. Για μένα ο καλύτερος σκηνοθέτης που υπήρξε ποτέ είναι αναμφισβήτητα ο Andrei Tarkovksy (Ταρκόφσκι). Οι ταινίες του έχουν την ικανότητα να ερμηνεύουν τη ζωή όχι μέσα από αφηρημένα σύμβολα, ούτε μέσα από έμμεσες δηλώσεις. Ο Ταρκόφσκι καταφέρνει να εντρυφήσει στα μεταφυσικά, στα θρησκευτικά, στα απόκοσμα φαινόμενα της ζωής και στην ίδια τη φυσική ομορφιά, τονίζοντας την αξία της πνευματικής ζωής ως μοναδική ελπίδα και κάθαρση απέναντι σε έναν κόσμο που οδηγείται σταδιακά στην καταστροφή του από τη βούληση της μάζας. Άλλοι σκηνοθέτες-δημιουργοί ιδιαίτερα αγαπητοί σε μένα είναι (σε τυχαία σειρά) οι: Αντονιόνι, Φελίνι, Παζολίνι, Μπέργκμαν, Ντρέγιερ, Κισλόφσκι, Βισκόντι, Γκας Βαν Σαντ, Χάνεκε, Τεσινέ, Μπρεσσόν, Π.Τ. Άντερσον, και η λίστα συνεχίζεται... Γενικά πάντως, αν έπρεπε να επιλέξω τις 15 αγαπημένες μου ταινίες, η λίστα θα είχε ως εξής:
Ειδική αναφορά: Το Βλέμμα του Οδυσσέα (Θ. Αγγελόπουλος) Γιατί, κατά τη γνώμη μου, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ και κάτι τέτοιο είναι μεγάλη τιμή για μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου δεν δημιουργούνται σημαντικά και διαχρονικά έργα τέχνης. Αν έπρεπε να επιλέξω ταινίες που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια η λίστα θε περιείχε: Τις ταινίες του Χάνεκε (κυρίως το Code Inconnu), το Exotica του Εγκογιάν, τον Νεκρό του Τζάρμους, το Θα Χυθεί Αίμα του Άντερσον, τα Μαθήματα Πιάνου της Κάμπιον, το καταπληκτικό Elephant και τις Τελευταίες Μέρες του Γκας βαν Σαντ. Και οι πιο υπερεκτιμημένες ταινίες (πάντα κατά την άποψή μου). Θα τις βαθμολογούσα από πολύ κακές ως αδιάφορες: Η Τελευταία Έξοδος: Τίτα Χέιγουορθ, Crash (2004 του Haggis και όχι το αριστουργηματικό Crash του Κρόνενμπεργκ), Old Boy, ταινίες του Shyamalan, γενικά το 90% των ταινιών του Χόλιγουντ. |