Co van Melle is gepensioneerd arts in Amsterdam en behandeld geheel belangeloos daklozen en onverzekerden. Van Melle is ook een actievoerder in hart en nieren. Meest bekend is zijn actie op de vliegtuigbasis in woensdrecht. Op nieuwjaarsdag 1989 maakte hij, samen met actievoerder en priester Kees Koning, vliegtuigen van de luchtmacht met bijlen onklaar. 

Van een jongetje in de Biblebelt „dat alles deed dat God verboden had”, werd Paul Visser (1959) een gelovige puber. En uiteindelijk dominee, in Amsterdam, als een zendeling tussen de heidenen. Soms stottert hij nog, bijvoorbeeld als hij de naam van een dopeling wil uitspreken.

[...]

Lees het hele artikel hier. (pdf)

Bron: NRC, 7-4-2012.

Dit artikel werd gepubliceerd op NRChandelsblad.nl (alleen online editie), 16-3-2012.

Ook hier te zien op facebook

(Bron: EO.nl, 18-2-2012.)
Andre Buijs is straatevangelist. Elke donderdag en zondag staat hij op centraal station Amsterdam met zijn gitaar om Gods woord te verkondigen. Dat doet hij met een vast groepje. Een interkerkelijk en karakteristiek gezelschap...

Bekijk het programma op 

(het item begint op 10 min 45  sec.)

De gereformeerd-evangelische Akergemeente in Amsterdam is een verbintenis aangegaan met de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). De ‘unieke samenwerking’ komt beiden ten goede, is het plan. De Aker verbindt zich, en de kerken leren van de missionaire aanpak.

Op een winterse zondagmorgen is de Amsterdamse nieuwbouwwijk De Aker, in het westen van de metropool, in diepe rust verzonken. Geen mensen, geen auto’s, slechts zo nu en dan een ronkend vliegtuig dat zwenkt aan de horizon. Alleen bij het wijkcentrum is beweging. Een wit informatiebord bij de ingang verraadt dat hier iedere zondagmorgen de Akergemeente samenkomt. Nog voor het binnengaan, drukt een vijftiger iedere bezoeker de hand. Binnen wacht koffie, en staan leden van de gemeente klaar die het niet moeilijk vinden een praatje aan te knopen. De sfeer is informeel.

Achter de schermen is er nog even overleg over het al dan niet doorgaan van de ‘kinderdienst’. Bert van Veen heet iedereen welkom en legt in één volzin de bestaansreden van De Aker uit. ‘We geloven dat God ook in deze wijk woont.’ Dat wil de gemeente vieren en delen.

De Akergemeente was afgelopen maand in het nieuws omdat ze een samenwerkingsakkoord tekende met de vrijgemaakt-gereformeerde classis Amsterdam-Leiden. De dochtergemeente van de kerk te Amsterdam-Zuid-West wordt zelfstandig en behoudt zijn eigen gereformeerd-evangelische identiteit. Toch verbindt ze zich met het kerkverband.

Daarmee is de verbintenis uniek. En een mogelijk antwoord op de vraag hóe een missionaire dochter met een eigen, afwijkende identiteit in het kerkverband is in te passen.
geen doorsnee

Mogelijk, want De Aker is geen doorsnee kerkplanting, legt Van Veen uit, enkele dagen voor de zondagse samenkomst. Hij is voorzitter van het leidersteam – een kerkenraad kent De Aker niet – en vanaf de start in 1998 betrokken bij de gemeente.

Die is voortgekomen uit gebedswerk van betrokken christenen in de wijk, gereformeerd en evangelisch, vertelt Van Veen. Ze zagen dat in de nieuwbouwwijk geen enkele kerk was opgenomen. ‘Er was geen zichtbare aanwezigheid van mensen die geloven. Dat kon eigenlijk niet.’ Het gebedswerk leidde tot de start van de Stichting Christenen voor De Aker. Die ging onder meer Alpha-cursussen houden, en zo kwam van het een het ander.

Tegelijkertijd oriënteerden vrijgemaakt-gereformeerden in Amsterdam zich op kerkplanting. Het Amstelproject zag het licht, met als doel gemeentestichting in twee wijken, waaronder in Amsterdam Osdorp (De Aker). De Aker werd genoemd omdat leden bij het prille missionaire werk in de wijk betrokken waren. Zo werd De Aker ook een officiële kerkplanting van de Tituskapel in Amsterdam-Zuid-West.
beeldvorming

‘In de beeldvorming ging het om een gereformeerd kerkplantingsproject’, zegt Van Veen. ‘In werkelijkheid was dat niet zo. Het ging om christenen vanuit verschillende denominaties – gereformeerden, baptisten, pinkstermensen – die graag samen wilden delen wat God met mensen in de wijk wil doen.’ Deze zondagmorgen speelt er een gastband uit de charismatische Bereagemeente. De band biedt kleine gemeenten muzikale begeleiding, vertelt bandleider Johan Bronsveld na afloop. De pakweg vijftig bezoekers zingen evangelicale liederen, waarbij sommigen gaan staan, de handen opheffen en de heupen wiegen.

De zaal loopt spits toe, met voorin naast de muzikanten een sober houten kruis – het geheel oogt als een eenvoudig, geïmproviseerd liturgisch centrum. Vrijgemaakt-gereformeerd predikant Klaas van den Geest preekt losjes over Romeinen 8 en stelt de vraag ‘wanneer je als mens geslaagd bent’. Vaak wordt gedacht dat geluk maakbaar is, waarschuwt hij. Maar echte, christelijke levenskunst is dat je ook leert omgaan met pijn, tegenslag en ziekte, naast het goede dat God geeft. En is het vinden van die balans geen mooie vorm van evangelisatie, vraagt hij.

Meteen na de preek werken Bert van Veen en Janneke Boogaard een lijstje mededelingen af, over de Alpha-cursus, de collecte ervoor (opgehaald met rieten mandjes) en een ophanden zijnde gemeentevergadering over het met de vrijgemaakten gesloten akkoord. Boogaard is eveneens lid van het leidersteam en gaat af en toe in De Aker voor; ze is vanuit de evangelische Rafaël-gemeente uitgezonden voor gemeentestichting in de wijk. Na de mededelingen volgt een door jong en oud uitgesproken kringgebed.
kinder- en geloofsdoop

Over de identiteit van De Aker ontstond in 2007 bij vrijgemaakt-gereformeerden op landelijk niveau zorg. De toenmalige, landelijke deputaten Aanvullende Steun Evangelisatie plaatsten vraagtekens bij het project, waar jaarlijks veel geld naartoe ging. De evangelische invloed was aanwijsbaar: ruimte voor geloofsdoop naast kinderdoop, ambtelijke en pastorale zorg via huiskringen en ruimte voor vrouwen in de leiding.

Besloten werd de Akergemeente tijd en ruimte te geven zich uit te spreken over de eigen identiteit. Dat leidde volgens Van Veen tot twee conclusies. Allereerst wilde de gemeente vasthouden aan het gezamenlijke uitgangspunt van evangelische en gereformeerde leden om boven de verschillen uit ‘in eenheid samen God te dienen en het geluid van Jezus Christus in de wijk te laten horen’. Ten tweede wilde de gemeente niet op zichzelf komen te staan. ‘Het evangelie is niet bij ons begonnen. We hebben altijd een innige relatie met de vrijgemaakten gehad, en die band wilden we graag voortzetten.’

In het gesprek met de classis dat volgde, werd al snel duidelijk dat De Aker geen zelfstandige vrijgemaakte kerk kon worden. Daarvoor zou de leiding zich moeten vastleggen op de in de belijdenis verwoorde gereformeerde leer, ‘de grondslag voor ons kerkverband’, aldus Wim van der Schee, als predikant van de Tituskapel nauw betrokken bij de gesprekken.

Een commissie van wijze mannen, met ervaring in het missionaire en zendingswerk (onder wie Van den Geest) werd om advies gevraagd. Daar is het idee voor samenwerking ontstaan, nadien goedgekeurd door de classis.

De samenwerking behelst veel aspecten: de uitwisseling van leden en voorgangers (vrijgemaakt predikant Willem Griffioen heeft intussen een beroep van De Aker aangenomen), het meedraaien van de gemeente in de vrijgemaakte classis en het gebruikmaken van kerkelijke rechtspraak en andere regelingen. Volgens Van der Schee en Van Veen was dit het hoogst haalbare, en beiden zijn er tevreden over.
warme gemeenschap

Na afloop van de dienst is er opnieuw koffie. Hanna Razay, van Syrische afkomst, vertelt enthousiast over De Aker, die hij vrijwel wekelijks bezoekt. ‘Neem zo’n preek als vandaag – voor zo’n boodschap zou je bij een adviesbureau honderd euro per uur moeten betalen’, zegt hij met een lach. Volgens Razay geeft de warme kerkelijke gemeenschap zin aan het leven.

Voorganger Van den Geest vertelt na afloop blij te zijn met het akkoord tussen De Aker en zijn kerkverband. Hij vindt dat zijn kerken ‘jonge gemeenten een kans moeten geven. En het gevoel dat we vierkant achter ze staan. Ik geloof dat we wederzijds van elkaar kunnen leren. Want deze jonge gemeenten hebben te maken met dilemma’s waar iedere kerk vroeg of laat voor komt te staan.’
De Aker & Stroom

De Amsterdamse kerkplantingsprojecten De Aker en Stroom worden vaak in een adem genoemd. Beiden maken deel uit van het Amstelproject, het vrijgemaakt-gereformeerde kerkplantingsproject in Amsterdam. Ook Stroom bezint zich op zelfstandigheid, en is daarover in gesprek met de moedergemeente van Amsterdam-Centrum en de classis, laat voorganger Martijn Horsman weten. Om dat gesprek ongestoord te laten verlopen, wil hij nog niet op uitkomsten vooruitlopen. Wel verwacht hij dit jaar duidelijkheid.

Volgens Horsman is de spannende vraag hoe het kerkverband omgaat met dochtergemeenten zoals Stroom die een eigen cultuur kennen, mede door de komst van nieuwe gelovigen. Zo hebben bij Stroom ‘vrouwen altijd een belangrijke rol gehad in het leiderschap’, zegt Horsman. De gemeente kan dan kerkelijk wel verbonden zijn met de vrijgemaakte kerken, ‘wat betekent dat precies in de praktijk voor je identiteit? Daar gaat het gesprek over’, aldus de voorganger.

auteur:
Gerard ter Horst

Bekijk hier het nominatiefilmpje.

Het Jan de Liefde Insituut, Christelijk kenniscentrum seksualiteit, is een nieuwe activiteit van stichting Tot heil des Volks.

"Met het Jan de Liefde Instituut willen wij graag:

Kennis en ervaringen beschikbaar stellen
Tot Heil des Volks heeft jarenlange ervaring opgedaan met voorlichting en hulpverlening rondom het thema seksualiteit. Wij denken dat deze kennis ook voor anderen waardevol en nuttig zal zijn. Eén van de middelen die wij willen inzetten, is onze webportal. Deze is in ontwikkeling.

Samenwerking bevorderen en actief meedoen aan maatschappelijk debat
We willen met het instituut de samenwerking bevorderen tussen christelijke organisaties én ons actief gaan mengen in het maatschappelijke debat rondom seksualiteit. We zijn nu bijvoorbeeld heel blij met de (media)aandacht rondom prostitutie en mensenhandel, maar we zijn ook bang dit een hype is. Scharlaken Koord wijst al sinds de opheffing van het bordeelverbod – ruim tien jaar geleden – op deze misstanden. Met het instituut willen we dit soort onderwerpen keer op keer onder de aandacht blijven brengen, zodat er actie ondernomen wordt wanneer dit nodig is.(Aanvullend) onderzoek doen
We willen graag (aanvullend) onderzoek doen naar onze bestaande én nieuwe doelgroepen, om zo onze hulpverlening te kunnen verbeteren, aanvullen en uitbreiden."

Bezoek ook de website van het Jan de Liefde Instituut

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in gratis krant De Pers op 17 januari 2012 onder de tendentieuze en hitserige titel "Christenen willen ook moslimzieltjes". Afgezien van die titel is het verder best een goed artikel over deze nieuwe gemeente. 

Een groeiend aantal christelijke missionarissen is in Nederlandse wijken op zoek naar nieuwe allochtone gelovigen. Vaak zijn die moslim. ‘Ik ben bekeerd tot christen, maar dat is geheim.’

Elke twee weken gaan een paar mensen van de gereformeerde kerk Oase voor Nieuw-West naar een supermarkt in Slotermeer, een wijk in Amsterdam met vooral bewoners van allochtone afkomst. Ook predikant Serge de Boer (31) is er dan bij. Daar spreken ze tussen vier en zes uur ’s middags buurtbewoners aan die op het punt staan inkopen te doen voor de avondmaaltijd. Surinamers, Antillianen, Marokkanen, Turken, Irakezen, Afghanen, Nederlanders. De Boer: ‘Dan nodigen we ze uit voor een gratis maaltijd. We stappen op personen uit alle culturen af. Ja, ook op islamitische mensen. We zijn er voor de hele wijk, dus ook voor moslims.’ Op die maaltijden komen tussen de 30 en 40 mensen af, die onder meer de keuze hebben uit een vegetarische of halal-maaltijd.

De bestaande gereformeerde ‘moederkerk’ in Slotermeer, De Bron, had steeds minder leden. Het bekende verhaal: vergrijzing, het vertrek van autochtone bewoners, secularisering. Een kwart van de bewoners is van Marokkaanse, 17 procent van Turkse en 8 procent van Surinaamse afkomst. De helft van de inwoners is moslim. Willen we als kerk toekomst hebben in deze wijk dan moeten we deze groepen zien te trekken, dachten ze bij De Bron. Maar belangrijker is volgens De Boer het ‘missionaire motief’: ‘God wil alle culturen welkom heten in de kerk’.

En dus startten ze, naast hun traditionele kerk, met de multicultivariant van hun kerk, Oase, en trokken de jonge predikant De Boer aan. De eerste dienst startte in 2010 met een handjevol buurtbewoners, nu komen er elke zondag tussen de 50 en 60 mensen naar Oase.

Cursussen

De nieuwe kerkgemeenschap is niet uniek in Nederland. Zoals deze kerk zijn er de laatste jaren tientallen ontstaan. De Christelijke Gereformeerde Kerken hebben alleen al 18 missionaire werkers die in wijken op zoek zijn naar nieuwe gelovigen. Er zijn 25 ‘interculturele geloofgemeenschappen’ onderdeel van het International Church Plants-netwerk. En er is de stichting Evangelie & Moslims die als doel onder meer heeft ‘nieuwe gelovigen uit de wereld van de islam bemoedigen om Jezus te volgen’. Kerken kunnen werkpakketten aanvragen en voor gelovigen zijn er cursussen. Morgen start bijvoorbeeld de basiscursus Kruis & Hidjra van zeven avonden in Harderwijk. Daar horen deelnemers wat antwoorden zijn op vragen als: wat zeg je tegen een moslim als je die op je werk tegenkomt? En hoe maak je ze warm voor de kerk?

‘Wij bidden voor deze prachtwijk, Nieuw-West, waar zoveel goede dingen gebeuren, maar ook zoveel moeilijkheden zijn’, bidt De Boer deze zondag voor. Hij kijkt tegen Nederlandse gezichten aan, tegen Surinaamse, Ghanese, Marokkaanse, Afghaanse, Eritrese, Libanese, Iraakse, Amerikaanse, Antilliaanse. Vandaag zijn alle liederen in het Nederlands en Engels, maar er wordt op andere dagen ook in het Spaans en Arabisch gezongen. Sommige kerkgangers klappen mee, een gitarist en drummer begeleiden liedjes, er gaan wat handen de lucht in.

‘Vorige week zongen we in het Arabisch. Maar volgens een Iraakse vrouw werden de teksten niet goed uitgesproken’, vertelt de Boer. De oplossing? Volgende week toont de beamer tijdens de dienst de juiste fonetische uitspraak van het Arabisch. Bij Oase hebben ze het trouwens niet over een ‘dienst’. ‘Dat woord zegt een Marokkaanse jongen van 14 niets. Wij noemen het daarom een bijeenkomst’, zegt De Boer.

Niet alleen dat woord is anders. De hele sfeer die de bijeenkomst uitademt, is een stuk losser en vrolijker dan je op zondagochtend en -middag in een traditionele gereformeerde kerk tegenkomt. Ook vandaag zijn er weer wat mensen van een gereformeerde kerk uit Barneveld om te zien hoe ze dat hier in Amsterdam toch aanpakken. Ook al zit de kerk daar nog behoorlijk vol, zij willen met eigen ogen zien hoe je dat doet, ‘nieuwe doelgroepen aanspreken’.

Lastig

Na afloop is er een maaltijd. Een jongeman die in de rij staat, vertelt dat hij is bekeerd. Hij was moslim, maar is nu christen. Nee, zijn naam mag niet in de krant. ‘Dat kan lastig zijn’, legt hij uit. Zijn familie en vrienden mogen niet weten dat hij christen is geworden. ‘Wil je ook niet zeggen uit welk land ik kom?’, vraagt hij later wat angstig. ‘Dit is iets voor mijzelf, een persoonlijke verbintenis tussen mij en God.’

De Boer vertelt dat hij blij is dat we in een ‘relatief vrij land leven waar mensen het recht hebben om zich te bekeren tot een religie’. ‘Net zoals ik blij ben met de vrijheid dat christenen islamitisch kunnen worden, zo vind ik het ook fijn dat moslims zich kunnen bekeren tot het christendom. Soms heeft zo’n bekering echter wel negatieve gevolgen. Dat is helaas een aantasting van die vrijheid.’

De groep die zich in Nederland misschien wel het vaakst tot christen laat bekeren, zijn de Iraniërs. Het aantal dat christen wordt zou snel groeien. Van de 33.000 Iraniërs in Nederland zijn er naar schatting enkele duizenden christen, van wie een aanzienlijk deel zich hier heeft bekeerd. Volgens De Boer doen Iraniërs dat vaak uit ‘oprechte motieven’, maar zitten er ook Iraniërs tussen die dit doen als ‘protest tegen het streng-islamitische regime in Iran’. Er wordt beweerd dat sommige Iraniërs hopen op een verblijfsvergunning, omdat ze als christen zouden worden vervolgd in Iran.

Ook mensen met andere achtergronden laten zich dopen bij Oase. Zoals een hindoeïstische man en vrouw, vertelt De Boer. ‘Bij de een weet de familie het, bij de ander niet.’ Er komen in de kerk ook jongere Nederlanders die vroeger niet naar de kerk gingen, en zich goed thuisvoelen in de wat lossere sfeer van Oase. En er komen moslims in de kerk die zich (nog) niet hebben bekeerd. Vandaag is er een wat oudere Libanese man met een islamitische achtergrond, vorige week was er een Iraakse moslima. De Boer: ‘Het ligt gevoelig. Maar als je het anders bekijkt: er zijn tegenwoordig veel meer Nederlanders die zich laten bekeren tot moslim dan tot christen.’

Auteur: Door: Remco Tomesen, De Pers.nl

Bron: CIP.nl 16-12-2011.