(Bron: RD, 27-03-2012.) 
 
PvdA-Kamerlid De Lange voelt zich verwant met de doorbraaksocialisten van vlak na de Tweede Wereldoorlog. „Religie speelt een belangrijke rol in mijn leven. Maar ik ben geen fundamentalist.”
 
De Rooms-Katholieke Kerk heeft hij vaarwel gezegd, maar kerkelijk is De Lange (1968) nog wel. „Op zondag ga ik vaak met mijn vrouw en kinderen naar de Dominicusgemeente in Amsterdam om daar een oecumenische dienst bij te wonen.”
 
De PvdA’er –hij zit sinds januari in de Kamer en werkte daarvoor onder meer als econoom bij de Wereldbank in Uganda en als diplomaat in Rwanda– komt uit een progressief rooms milieu. „Wij gingen regelmatig naar de kerk. Inmiddels zie ik mezelf niet meer als heel erg rooms-katholiek. Met de roomse hiërarchie en de onfeilbaarheid van de paus heb ik grote moeite. De roomse liturgie vind ik nog wel mooi.”
 
Religie is „erg belangrijk” in zijn leven, vertelt hij. Behalve dat hij naar de Dominicusgemeente gaat, doet De Lange inmiddels tien jaar aan zenmeditatie. „Dat staat voor mij absoluut niet op gespannen voet met het feit dat ik mezelf ook als christen zie. Zenmeesters halen veel antwoorden op de grote levensvragen bij christelijke mystici vandaan, zoals Johannes van het kruis en Meister Eckart.”
 
De sociaaldemocraat gelooft dat „God aanwezig is.” Niet als persoon, maar als ervaring. „Soms valt alles even weg, bijvoorbeeld als ik in de stille natuur loop. Dan spreekt de werkelijkheid tot mij en niet ik tot de werkelijkheid. Dat kan heel overweldigend zijn: even niet ”ik vind dit” of ”ik vind dat”, maar een glimp opvangen van de goddelijkheid.”
 
De Lange waardeert „een zekere mate van periodiciteit in het leven.” Gezamenlijk het kerkelijk jaar beleven, advent, Kerst, Pasen, hemelvaart, Pinksteren. Hij betreurt het dat die traditie in Nederland zo „verarmd” is. „Als niemand meer naar de kerk gaat en iedereen massaal voor de buis hangt om voetbal te kijken, wordt ons leven zo karig. Er zijn steeds minder plekken waar de regels weer eens worden bevestigd en waar je hoort wat ons nu tot mensen maakt. Ik geloof in de noodzaak van training, vorming en disciplinering.”
 
Daarnaast wordt „alles zo vormloos. Alle dagen zijn hetzelfde; er is geen verschil meer tussen zaterdag, zondag of maandag.” Voor De Lange is de zondag een bijzonder moment in de week. „Dan dekken we de tafel speciaal, gaan naar de kerk, maken een wandeling in het bos of gaan naar familie. Echt een dag om even stil te staan.” 

In de christelijke traditie „zit veel waars”, meent De Lange. „Een accumulatie van inzichten in de menselijke natuur. Het hele idee dat je dat allemaal niet meer nodig zou hebben, vind ik getuigen van pure hoogmoed.”

De PvdA’er gelooft niet dat de Bijbel letterlijk het Woord van God is. „In dat opzicht ben ik geen fundamentalist. Je moet die teksten zien als pogingen om in een ander tijdsgewricht iets uit te drukken over het goddelijke.”

Op grond van de Bijbel bepalen wat goed en fout gedrag is, doet De Lange niet. Evenmin kun je volgens hem een rechte lijn trekken tussen wat in de Bijbel staat en je politieke stellingname. Wel staat het christenen vrij, vindt hij, om vanuit hun geloof het politieke debat aan te gaan. „Dat doen seculieren immers ook vanuit hun levensovertuiging.”

De Lange voelt zich verwant met doorbraaksocialisten, maar zijn keuze voor de PvdA vloeit niet alleen voort uit zijn christelijke achtergrond. „Daar zijn ook andere reden voor, zoals mijn kijk op kapitalisme.”

Beginselen zoals rentmeesterschap, mededogen en naastenliefde zijn voor de sociaaldemocraat van groot belang. „Dat betekent onder meer dat wij als rijk land niet moeten bezuinigen op hulp aan de allerarmsten in de wereld.”

Het Kamerlid vindt dat religieuzen anderen niet vanuit hun godsdienstige principes de wet mogen voorschrijven of iets mogen opleggen. „We leven in een vrije, zeer geseculariseerde samenleving. Ik denk dat je vooral heel veel met elkaar het debat moet aangaan over wat wel en niet moet kunnen.”

De secularisatie zoals die zich de afgelopen decennia heeft voltrokken, beoordeelt De Lange enerzijds positief. „Het is een bevrijding dat mensen zijn losgeraakt van knellende kaders, dat mijnheer pastoor kwam vertellen wat goed voor je was.”

Anderzijds ziet hij ook een groot nadeel aan de toegenomen individuele vrijheid. „Net zoals je stijgijzers nodig hebt om een gletsjer te beklimmen, moet je mensen toerusten om goed met die vrijheid om te gaan. Die vorming en karakterontwikkeling is de jarenzestiggeneratie vergeten.”

Grote vraag is, stelt De Lange, wie dat voor zijn rekening moet nemen nu veel kerken zijn leeggelopen. „Ik ben daar nog niet uit.”

Krijn de Jong, 26-3-2012.

Dit weekend gaf hij in boekhandel Selexyz Scheltema in Amsterdam een lezing. Gisteren schreef hij in De Volkskrant een uitgebreid opiniestuk. Rutger Bregman, 23 jaar oud, historicus en auteur van het juist verschenen boek 'Met de kennis van toen'. In dit boek gaat Bregman de strijd aan met 'de moderne geschiedvervalsers'. Zij die zeggen dat er van de geschiedenis niet te leren valt. In zijn boek laat Bregman zien dat het verleden vol zit met waardevolle lessen.

Smachten naar zingeving
De jonge wetenschapper is niet erg te spreken over de generatie, die zijn generatie heeft opgevoed. 'De echte crisis, waaronder we gebukt gaan, is een generatiecrisis. Klagers zijn het, die babyboomers. Ze lijden aan een gruwelijk virus: nostalgie.' Bregman noemt het een welvaartsziekte. 'Ons komt werkelijk geen zelfbeklag toe', schrijft hij boven zijn opiniestuk. Wel vindt hij dat er meer dan genoeg reden is om zijn opvoeders aan te klagen. 'Ze hebben ons verwend. Narcisme is ons met de paplepel ingegoten. Inmiddels kunnen we zo goed voor onszelf opkomen dat we niet meer weten waar we het ook alweer voor doen.' (...) 'Ze hebben ons niet over vroeger geleerd. De canon kwam te laat, terwijl juist kennis van toen ons leert om dankbaar te zijn.' (...) 'Ze hebben ons geen verhaaltjes verteld. Geloof, verhaal, ideologie - alles is naar de prullenbak verwezen. Maar zonder de wetten van de geschiedenis zijn we overgeleverd aan de wetten van de markt. Terwijl ons materiële tekort wordt opgevuld, knarst het gebrek aan zingeving. Dat klinkt als gewauwel van een zweverige ietsist. Toch is het waar: we smachten naar zingeving.'

Vrijheid voor wat?
Scherp stelt Bregman het nihilistisch denken aan de kaak. 'Vrijheid van godsdienst, vrijheid van meningsuiting, vrijheid van vergaderen: o, wat zijn we trots op die mijlpalen van de beschaving. Maar wat hebben we aan vrijheid van meningsuiting als we geen mening hebben? Wat hebben we aan vrijheid van godsdienst als we nergens in geloven? En wat hebben we aan vrijheid van vereniging als we ons nergens bij willen aansluiten? Onze vrijheid schreeuwt om een doel, onze rijkdom schreeuwt om zingeving.'

Bregman verafschuwt het doemdenken zo intens dat hij doorslaat naar een te groot idealisme en optimisme. 'We moeten er weer in geloven: de wereld is maakbaar.' Dat lijkt me aan de optimistische kant, maar als je van de geschiedenis blijft leren, komt het wel weer goed.

26-3-2012 | bron: Krijn de Jong | www.habakuk.nu

Henk van Rhee, 05/03/2012 (bron: Habakuk.nu)

Ethici zijn volgens Wikipedia 'mensen die zich bezig houden met de kritische bezinning over het juiste handelen'. Met die definitie in mijn achterhoofd kon ik even mijn ogen niet geloven toen ik afgelopen vrijdag in het Nederlands Dagblad las dat twee van die ethici - met aanstellingen aan reguliere westerse universiteiten - ervoor pleiten dat ook 'abortus na de geboorte' mogelijk moest worden.

Dat geborenen niet gedood mogen worden, vinden Alberto Giubilini en Francesca Minerva een 'ernstig filosofisch probleem'. Als reden dragen zij aan dat sommige omstandigheden die een abortus zouden rechtvaardigen pas na de geboorte bekend worden. De vader van de pasgeborene kan bijvoorbeeld intussen de moeder verlaten hebben, waardoor zij het kind niet alleen wil opvoeden. Een 'sociale indicatie' heet dat dan.

Oscar Lohuis, 24-2-2012.

Gert-Jan Segers, medewerker stg. Tot heil des Volks.  20-2-2010.

De kerk is altijd één generatie verwijderd van haar einde. Het is dat we geloven dat God ook zijn kerk in Nederland vasthoudt, want anders zou je het ergste vrezen. Juist de geloofsoverdracht aan die nieuwe generatie staat steeds meer onder druk. Er is een seculiere meerderheid bij wie de irritatie over geloofsopvoeding toeneemt, waardoor de politieke ruimte voor levensbeschouwelijke verschillen afneemt.

Zo dreigt de vrijheid om kinderen tot Jezus te leiden steeds verder te worden ingeperkt. De weg naar onvrijheid is er een van kleine stappen. Er is geen seculiere meerderheid, die op een goede ochtend wakker wordt en opeens besluit om de godsdienstvrijheid maar eens aan banden te leggen. Maar als je let op de kleine stappen die iedere keer worden genomen, dan ontwaar je een tendens in de richting van onvrijheid.

Vervolgstappen
Het zal een kwestie van tijd zijn of het dopen van kinderen, de christelijke opvoeding en het christelijk onderwijs zullen onder vuur komen te liggen. In cultureel opzicht is het voor sommigen discutabel om kinderen met een exclusieve waarheid op te voeden. ‘Neutrale’ opvoeding en staatsonderwijs, het is de droom van veel seculiere Nederlanders. Een meerderheid heeft het zelfs niet eens door dat zij haar wil aan minderheden oplegt, net zoals een vis niet doorheeft dat hij nat is.

Mythe ontmaskeren
De nieuwe mythe van een ‘neutrale’ opvoeding en ‘waardenvrij’ onderwijs moet worden ontmaskerd. Opvoeding, waarin geen overtuiging mag worden overgedragen is, zoals cabaretier Herman Finkers het ooit zei, alsof je achttien jaar lang niet met je kind spreekt, zodat die daarna zijn eigen taal kan kiezen. Het is niet de vraag óf ouders hun overtuigingen overdragen, maar veel meer welke overtuigingen ze overdragen.

Een uitgebreid artikel van de hand van Gert-Jan Segers over dit onderwerp, vindt u in het magazine De Oogst van maart 2012

bron: Gert-Jan Segers | www.habakuk.nu

Henk van Rhee (bron: Habakuk.nu, 8-2-2012).

Er is in Nederland een groep mensen, die zich niet kan neerleggen bij de conclusies van de Inspectie voor de Gezondheidszorg over Different of bij het gegeven dat er verschillend gedacht wordt over de omgang met een homoseksuele gerichtheid. Je vindt ze in de politiek, de media en vooral ook bij het COC. De nog kritische politici hebben we intussen uitgenodigd voor een werkbezoek aan Different. En met de hoofdredactie van Trouw – het medium dat ook gisteren weer doorging met het belachelijk maken van het werk van Different – hopen we binnenkort een ontnuchterend gesprek te hebben.

Het COC is intussen op de eigen website bezig alles wat – in boeken en citaten op het internet – ook maar te linken is met Tot Heil des Volks en homoseksualiteit op een rij te zetten. Bij afwijking van een geloof in de COC-dogma’s wordt onmiddellijk de vinger geheven en gesuggereerd dat dit denken of deze publicatie wel moet betekenen dat Different geen professionele geestelijke gezondheidszorg kan leveren. Een onzinnige manier van redeneren, die en passant ook inbreuk lijkt te willen maken op de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van drukpers. Afwijken van de COC-lijn zou niet moeten worden toegestaan.

Oproep om verscheidenheid te erkennen
In reactie daarop zou ik nog maar eens willen herhalen, wat ik ook bij mijn aantreden bij Tot Heil des Volks ruim vier jaar geleden al eens gezegd heb in diverse interviews. Dat was een oproep aan het COC om te erkennen dat de homoseksuele gemeenschap in Nederland diverser is dan men bij het COC wil erkennen. Inderdaad, er zijn in Nederland christenen die zeggen dat hun geloof in God en wat Hij ons leert in de Bijbel van diepere betekenis voor hun identiteit is dan hun seksuele gevoelens. We vragen van niemand om het daarmee eens te zijn, maar alleen om dit te erkennen en toe te staan dat respect voor zulke diepe overtuigingen ook in de hulpverlening een plaats krijgt. In de seculiere hulpverlening weet men vaak geen raad met dit type diepe religieuze overtuiging. Het mag daarom niet verbazen dat mensen een ander type hulpverlening zoeken. Bij Different bijvoorbeeld.

8-2-2012 | bron: Henk van Rhee | www.habakuk.nu

Henk van Rhee, 18-1-2012  /  23-2-2012.

Het dagblad Trouw bracht gisteren een artikel over onze hulpverlening bij Different. Wij vinden het artikel een onjuiste, onvolledige en zelfs tendentieuze voorstelling van zaken geven. Dat zijn we niet gewend van Trouw. De suggesties, dat het bij Different zou gaan om een therapie die ‘gevoelens moet onderdrukken’ en cliënten ‘die door afwijzing van geloofsgenoten in de knoei komen’, raken wat ons betreft kant nog wal. Desondanks deden een Kamermeerderheid en minister Schippers zonder nader onderzoek de hulp van Different af als ‘bizar’.

Naar aanleiding van het artikel in Trouw zijn wij overladen met vragen om te reageren in allerlei media. Daar wilden wij vanwege het hetzerige karakter van deze hype niet direct aan voldoen. Om deze reden hebben we gisteren volstaan met een persverklaring. Op latere momenten zijn we bij voldoende ruimte en een evenwichtige aanpak graag bereid om in de media verder verantwoording af te leggen over ons werk.

Different in een notendop
Different werkt met een professioneel behandelteam dat mensen helpt bij psychisch lijden dat samenhangt met vragen rond seksuele identiteit. De hulpvraag van de cliënt staat altijd centraal. Onze cliënten ervaren een bredere psychische problematiek, die veelal verbonden is met andere psychische aspecten als schaamte, depressie en eenzaamheid. De meeste cliënten die zich bij ons melden (ruim 95%) hebben een christelijke achtergrond en geven aan elders onvoldoende gehoor of begrip voor hun specifieke problematiek te vinden.

De situatie en hulpvraag van de cliënten loopt enorm uiteen. Er zijn cliënten die hun homoseksuele gevoelens net ontdekt hebben en er geen raad mee weten, maar soms ook klopt men pas aan na jarenlange worsteling met deze gevoelens in een huwelijkse situatie. Het behandelteam staat onder leiding van een psychiater. Voor zo ver het gaat om door zorgverzekeraars vergoede hulpverlening gebeurt dit via de geldende procedures. Na de intake en de diagnose wordt het diagnoseverslag en het behandelplan getoetst door twee externe onafhankelijke therapeuten. Pas na goedkeuring start de behandeling. Alle behandelingen worden geregistreerd en zijn toetsbaar aan de gestelde behandeldoelen.

Tevredenheid
Onderdeel van onze aanpak is ook een continue tevredenheidsmeting. Daarin scoort Different zeer hoog. Bovendien worden hulpverleningstrajecten zelden afgebroken. Gemiddeld leidt begeleiding door Different tot een hoger welbevinden en een mindere zorgvraag. Nut en effectiviteit van onze aanpak is hiermee voor ons voldoende aangetoond.

Omdat we niets te verbergen hebben, zouden we graag zien dat de Inspectie voor de Gezondheidszorg onderzoek doet naar de behandeling bij Different. Hopelijk kan er zo een correctie komen op de ontstane beeldvorming. En intussen blijft het natuurlijk gewoon ‘bizar’ dat op basis van een onzorgvuldig mediabericht de Kamer en de minister zulke vergaande conclusies trekken. Hoe ongeloofwaardig kun je jezelf maken?

(Bron: nd.nl, 19-1-2012) 
Christelijke hulpverlening aan homo’s ligt deze week onder vuur, omdat die cliënten zou leren homoseksuele gevoelens te onderdrukken. Er wordt niks onderdrukt, zegt Krijn de Jong, voorzitter van het Beraad Bijbel en Homoseksualiteit. Maar de felheid van het debat baart hem grote zorgen.

Waar komt de gedachte vandaan dat homo’s te ‘genezen’ zijn?
‘Ik ken mensen die van seksuele oriëntatie veranderd zijn. Dat komt voor, niet alleen in christelijke kring overigens. Ook in de seculiere hulpverlening gebeurt dat. Daarover bestaan veel meningen die al snel worden opgeblazen.

Ik denk dat de gedachte aan ‘genezing’ ook deels in leven wordt gehouden door mensen die niet onze standpunten aanhangen, maar toch hopen dat het écht kan, die diep in hun hart verlangen naar een ander leven. Dat zou hun overreactie wel verklaren.

Ik weet natuurlijk niet wat christelijke hulpverleners allemaal zeggen. Ik ben vanaf dag één betrokken geweest bij de EHAH, de voorloper van Different. Het is daar nooit beleid geweest om te bidden met cliënten en hen zo ‘beter’ te maken. Sterker nog, dat werd bestreden. Hun doel was naar mensen te luisteren, hen serieus te nemen in hun homoseksuele gevoelens, maar wel vanuit de gedachte dat bij God alle dingen mogelijk zijn. Nooit wordt gezegd dat mensen moeten veranderen, maar ook nooit dat ze niet kúnnen veranderen.’