De verklaringen die de voorbije maand werden afgelegd door de “peritos” (deskundigen) van de Guardia Civil en door de agenten van de UCI, hebben evident aangetoond dat de processen-verbaal die werden opgesteld getuigden van verregaande onbekwaamheid en, wat veel erger is, van bewuste of bevolen vooringenomenheid van de onderzoekers. 
Inspecteur 19242 aanvaardde, zonder verdere raadpleging, zonder diepgaande controle, alles wat hem werd voorgekauwd, zelfs de meest te voorziene basisfouten. De verdediging heeft het in de lange loopbaan waarschijnlijk nog nooit zo gemakkelijk gehad om de aanklachten te weerleggen. Er werden documenten op tafel gelegd die bijzonder belangrijke documenten waren en waarop de aanklacht gebaseerd werd. Wat bleek nu? Bepaalde paragrafen werden uit het Euskara in het Castilliaans vertaald, maar dan wel met een totaal tegenovergestelde betekenis. Met dergelijke documenten zou men zelfs een dode van moord kunnen beschuldigen. Maar op individueel vlak, belangrijk voor iedere beklaagde afzonderlijk, hebben de peritos ook moeten toegeven dat niet alle militanten van KAS, en andere groeperingen, leden van ETA waren. Wie dan wel lid van ETA zou geweest zijn, konden ze zelfs in de verste verte niet achterhalen (wellicht omdat er niemand in dat geval was). De “garzonada” (zo worden de hersenkronkels van onderzoeksrechter Baltasar Garzón genoemd) dat “ze zijn allemaal van ETA” heeft hiermee een serieuze dreun gekregen.

De eerste persoon die vandaag verklaringen kwam afleggen over het economische- en handelskarakter van de krant EGIN was de juridische beheerder, Antonio López Iranzo, die door Baltasar Garzón aangeduid werd om de raad van bestuur te vervangen tijdens de sluiting met het oogmerk te waken over het belang van de krant. Nochtans verbood Garzón hem uitdrukkelijk geen enkele actie te ondernemen om de goederen van de krant te beschermen. Daar door werden de schulden nog veel hoger. Antonio López Iranzo verklaarde ook dat hij niets had ondernomen om toe te zien op de belangen van de krant zelf, wel, in dit in tegenstelling tot wat de wet voorschrijft, om de belangen van de Staat veilig te stellen. De verdediger Alvaro Reizabal klaagde aan dat hierdoor de uitgeverij Orain miljoenen aan de Sociale Zekerheid moest betalen (dus na de stopzetting van de activiteiten op last van Garzón), terwijl er helemaal niet werd omgekeken naar het vorderen van de sommen die klanten nog schuldig waren aan EGIN.

De verdediger José María Elosua vroeg vandaag aan de plaatsvervangende juridische beheerder om informatie over de financiële staat van de krant en de balans van de boekhouding zoals die er op 31 december 1998 uitzag. Het antwoord was vernietigend voor de aanklacht: op het ogenblik van de sluiting van de krant was die volkomen in staat om de normale activiteiten verder te zetten zonder ook maar één probleem, ook niet financieel. Garzón had dus door de sluiting, en alleen daardoor, het bankroet bewerkstelligt. In nauwelijks 1 jaar tijd had de juridische beheerder het klaargespeeld om een miljoenendeficit op te bouwen en van een solvabele onderneming een insolvabele onderneming te maken. Hij gaf toe dat de oorzaak de gedwongen inactiviteit van de onderneming de gerechtelijke beslissing tot sluiting was.
Na het beëindigen van dit getuigenis was het de beurt aan de functionarissen van het Agentschap Tributaria, die niettegenstaande vorige verklaringen nog altijd bleven doorbomen over onregelmatigheden in de boekhouding. Op vraag van de verdediging moesten ze wel toegeven dat ze een groot deel van de informatie, bijeengesprokkeld door de UCI, niet kenden. “Dat wisten wij niet, omdat wij die documenten nooit te zien kregen.”