Mikel Aznar, een volgende beklaagde in de zaak “Joxemi Zumalabe”, verklaart dat de stichting nooit burgerlijke ongehoorzaamheid gepromoot heeft en dat de aard van hun activiteiten kan nagelezen worden in de notulen van hun bijeenkomsten.
Olatz Altuna was de volgende en bevestigde wat Aznar gezegd had. Zij verduidelijkte ook hoe de stichting verscheidene groepen informeerde en een reeks van cursussen inrichtte, met het oog op coördinatie. Olatz Altuna was de laatste die in de zaak “Joxemi Zumalabe”, aan beurt kwam. Vanaf nu worden de schijnwerpers gericht op de zaak “Xaki”, het zogenoemde internationale netwerk. Toen Mikel Egibar aan zijn verklaringen wilde beginnen, vroeg de nieuw aangestelde advocaat, José Ramón Antxia, de verdaging omdat ij te weinig tijd gekregen had om zich in de zaak in te werken. De zittingen werden verdaagd naar 18april 2006.

Bij aanvang van de zitting was er terug een incident. David Soto, die eigenlijk aangeklaagd wordt in de zaak Ekin en toen te ziek was om te verschijnen, werd nu plots opgeroepen. Hij werd toen vrijgesteld van aanwezigheid en zou DVD’s ontvangen van alle zittingen. Die zijn nooit aangekomen. De verdediger diende dan ook bezwaar in wegens schending van de rechten van de verdediging en de voorzitster moest noodgedwongen toegeven. Soto zou alsnog verhoord worden als hij alle DVD’s heeft kunnen bekijken.   
Toen kwam Mikel Egibar. Hij moest overschakelen in het Spaans, omdat de vertaler er een zootje van maakte. Hij ontkent dat Xaki iets te maken had met ETA, noch dat de bevelen uit die hoek kwamen. Het doel van de Xaki was de  situatie in Baskenland internationaal te verspreiden en solidariteit van andere volken op te roepen. Xaki vond dat de vereniging dit moest doen, omdat de informatie over Baskenland in het buitenland door de regering gemanipuleerd werd (hij kon het weten, want hij leefde een aantal in België). Hij gaf nog een gedetailleerd verslag van zijn martelingen en over de manier waarop hij verplicht werd door de Guardia Civil om hun “gearrangeerde” verklaring te memoriseren. Die verklaring werd dan gebruikt om anderen aan te klagen.
De namiddagsessie begon met de verklaring van José Mari Olarra. Hij ontkende alle beschuldigingen en schokte de aanwezigen met zijn verhaal: “Ik ben niet gelovig, maar ik ben heel zeker dat er een hel bestaat. Ik kan het bewijzen, want ik ben er geweest”. Hij verwees hiermee naar de gruwelijke folteringen die hij heeft moeten doorstaan. De verdediger wees er ook op dat de aanklacht tegen zijn cliënt gebaseerd waren op de verklaringen van Mikel Egibar en Xabier Alegria, afgelegd onder het martelen.      
De volgende, Elena Beloki, ontkende lid te zijn van Xaki, maar wel gewerkt had in bij de afdeling internationale relatie van de politieke partij Herri Batasuna.

Voortzetting van de zaak Xaki. Advocaat José Ramón Antxia heeft 6 jaar voor Gestoras pro-Amnistia gewerk, om de organisatie te voorzien van gerechterlijk advies ten voordele van gedeporteerden. Hij ontkent lid te zijn geweest van Xaki.
Mikel Korta en  Miriam Campos, nu aan beurt, ontkenden lid te zijn van Xaki en voegden er aan toe dat Xaki geen clandestiene, maar publieke associatie was. Zij werkten in de afdeling internationale relatie van Herri Batasuna. Zij weigerden te aanvaarden dat hun internationale aanklacht tegen de schending van de mensenrechten in zowel de Spaanse, als de Franse staat, een daad van deligitimisering (ondergraven rechtstaat) was. Als dit soort informatie voor beide staten heel ongelegen kwam, dan was dat hun probleem. De aanklacht van clandestiniteit lachten ze weg met te verklaren dat net zoveel mogelijk publieke weerklank zochten.          
Nekane Txapartegi bezorgde de zaal opnieuw koude rillingen. De beschrijving van haar “hel” was nog indringender: ”Ik  heb het allemaal moeten ondergaan (voortdurend naakt), van de plastic zak over mijn hoofd, onderdompelen in drek, elektrische shocks, gesimuleerde executie, constant slagen en schreeuwen, seksuele vernedering tot verkrachting”. Zij durfde het de forensische dokter niet vertellen, want de deur stond open en de Guardia Civil luisterde mee. Voor de onderzoeksrechter, Teresa  Palacios, deed ze dat wel, maar die nam zelfs geen notities. Voor de start van het proces 18/98 was ze nog bedreigd. Ze moest bij haar verklaringen (afgelegd onder marteling) blijven, of ze zouden haar terug meenemen.