December 1983

Segundo Marey is ontvoerd door GAL. Van Iparralde over de staatsgrens naar Hegoalde. In het "Pre-Schengen"-tijdperk was dat zonder hulp, medewerking of medeweten onmogelijk. Er was altijd controle! Er moet dus iemand aan de grens gestaan hebben die de andere kant opkeek of de nummerplaat kende.
Eén uur later werd P. Sanchez gearresteerd aan de grens. In zijn woonplaats werden wapens ontdekt, het telefoonnummer van de politiechef van Bilbao en 43 fiches met inlichtingen over vluchtelingen die in Iparralde verbleven. Verscheidene van die fiches waren afkomstig van Franse algemene inlichtingendienst of van de onderprefectuur van Bilbao (Antenne2, 10-04-86. Reportage uit de uitzending “Magazine”.) P. Sanchez wordt vrijgelaten door rechter Swahn in juni 1984. In augustus 1984 werd Mohamed Talbi gearresteerd in de Savoie. Hij had Sanchez een paar maal gezien en gesproken, enkele dagen voor de ontvoering. Zijn verklaringen voor rechter Cousteau brengen met zich mee dat Mohamed Talbi opgesloten wordt, en P. Sanchez voor een tweede maal. Naast die twee wordt ook Sanchis, een lid van het Front National, opgepakt. In augustus 1985 komt Sanchez vrij en sterft een maand later aan een “zogezegde” kanker.

April 1984

Mohamed Khiar, Bernard Roger, Yves Peijnter, Robert Maldonado, Mohamed en Yamina Mekaoufi, Daniel Schroeder, alsook twee parisiens worden gearresteerd en zeer vlug terug vrijgelaten. De Kamer van Inbeschuldigingstelling van Pau, onder het voorzitterschap van juge Swahn (lid van het uiterst rechtse “Association Professionnelle des Magistrats”), verklaart de procedure tegen de vermelde personen ongeldig. Hun namen werden nochtans gevonden bij Chérid, lid van GAL, en overleden als gevolg van een geëxplodeerde bom die hij onder een voertuig wilde leggen.

November 1984

Yan Brouchos wordt vrijgelaten. De Kamer van Inbeschuldigingstelling van Pau overweegt zelfs geen uitstel. Brouchos, ex-para, werd op 13 september 1984 opgesloten, beschuldigd van brandstichting in de coöperatieve Denek.
Nicolas Maurice, oud-bloemenkweker uit Cambo, lid van UDIT (Union de Défense des Intérêts Touristiques), informateur van GAL, levert ondermeer de plannen van de champignonkwekerij van Armendaritz aan een zekere Bounin, een van de vluchtelingen die er werkte en een bom onder zijn wagen zal vinden. Nicolas Maurice hield zich ook bezig met afluisterpraktijken. Tijdens zijn proces zal de voorzitter van het Hof een conversatie kunnen beluisteren tussen N. Maurice en een zekere Goiti (zie hieronder, rubriek “Conversatie Maurice-Goiti). Tot verbijstering van iedereen, zelfs van Maurice zelf, die zopas zijn eigen bekentenissen hoorde, kunnen zowel Maurice als Bounin als vrije mannen de rechtbank verlaten. Le juge was Swahn.

Juni 1985

R. Sanchis, lid van het Front National, correspondent van “Minute”, wordt zonder verdere uitleg vrijgelaten door de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Pau.

Maart 1988

“Het feit op zich personen van GAL te kennen of er zelfs een extreemrechts gedachtegoed op na te houden, zijn niet voldoende om iemand te veroordelen", verklaart de politiedirectie van Andorra, waar verdachten verhoord en vrijgelaten werden: Dominique en Marie-ChantaI Thomas, gerekruteerd te Pau door Christian Hittier en gelieerd aan 2 aanslagen in maart 19585.
Hittier is bekend om zijn extreemrechts gedachtegoed. Hij militeerde in de OAS en vluchtte naar Spanje op het einde van Algerijnse oorlog. Bij zijn terugkeer naar Frankrijk opende hij een magazijn voor “antiek”: alles wat met het IIIde Reich te maken had, met het neofascisme en vooral een verzameling wapens. In een schuilplaats van GAL in Urrugne, werd een foto van Christian Hittier en Patrick Bourdeau (exploitant van de “Hollywood Bar” gelegen op twee stappen van het justitiepaleis van Pau).
Hittier en Labade, twee GALeux deelden dezelfde passie: collectie van Hitlersymbolen. Ze leefden beide in Andorra. Labade was één van de meesterstukken van GAL voor de Côte Basque. Hij was geprivilegieerd tussenpersoon van de Spaanse geldschieters aan wie hij verantwoording verschuldigd was. Hij kreeg orders van hen: rekruteren, inlichtingen verzamelen, aanslagen organiseren, commando’s herbergen (wat heel gemakkelijk was, omdat hij immobiliënagent was en zodoende over de nodige plaatsen beschikte).
Hij werd aangehouden op 15.06.1984, de dag na een aanslag met een bomauto. Hij werd tezelfdertijd opgesloten als P.de Carvhalho, R. Sampietro (de daders van de aanslag) en Bounin (in zijn appartement werd de nummerplaat (de cijfers en letters) teruggevonden van een vermoorde vluchteling van 23 augustus 1984.) Labade werd in vrijheid gesteld, onder gerechtelijke controle, op 28 november 1984, door… juist, ja, le juge Swahn.
In een artikel van het Spaanse “Interviu”, daterend 16.03.1988, verklaart een ex-GAL :
“Labade zocht contact op met Amedo die hem een schuilplaats bezorgde in Andorra. Na een paar maanden werd Labade gevraagd naar Portugal te gaan en Mano Correa da Cunha (lid van de Geheime Dienst, goed gekend door Amedo) te contacteren.